Ah, wat lief...

Maandagochtend stonden we met onze 4 koffers, 2 rugzakken, 1 strandtas, 1 reisbedje, 1 kinderwagen en 1 autostoeltje uiteindelijk op Schiphol. Maar dat ging niet vanzelf.

Zondag hebben we nog even snel een extra koffer gekocht om toch alles mee te kunnen nemen. De laatste spullen die we niet meer konden gebruiken hebben we geschonken aan het goede doel. Nog afscheid nemen van de laatste mensen en voor het laatst trokken we de deur dicht van ons appartement. Om 5 uur 's middags vertrok de bestelde taxibus naar JFK. Ook hier verliep alles heel rustig en redelijk vlekkeloos, totdat we in het vliegtuig zaten.

Hoewel alle passagiers redelijk op tijd in het vliegtuig zaten, wilde de kerosine er niet in. Er was een storing in het tank-paneel, maar er werd door zowel Amsterdamse als New Yorkse technici gezocht naar een oplossing, deelde de piloot ons mee. Inmiddels al met een uur vertraging om 11 uur 's nachts, liep een van de stewards nog eens door het gangpad en zag Sophie's autostoeltje netjes naast het raampje (Er was een stoel voor Sophie geboekt). Hij had net cursus veiligheid gehad en wist ons te vertellen dat het 3-puntsgordelautostoeltje niet op de stoel mocht staan. Ook paste Sophie niet meer in een van de wiegjes die KLM zelf heeft. Dan moest Sophie maar op schoot. Ja hallo..., daarvoor hebben we geen stoel voor haar geboekt. Na heen en weer gepraat met pursers, supervisors e.d. mocht Sophie tijdens de vlucht in haar stoeltje, maar alleen tijdens de start en landing moest ze op schoot. Om half een zat de kerosine in de tank en konden we op pad naar Nederland.

Sophie heeft zowat de hele vlucht geslapen en kon uitgeslapen haar oma, opa's en grote neef ontmoeten. Normaal heeft ze niet zoveel moeite met aandacht, maar dit was toch wel even veel om in 1 keer te verwerken. Maar ook voor haar ouders was de treinreis terug weer even wennen. Vooral aan de kleine auto's en gebouwen: "Ah wat een lieve kleine gebouwtjes. Sophie, welkom in Madurodam"

De kerstdagen waren voor Sophie wel wat moeilijk. Alle nieuwe gezichten en de jetlag waren wel heel erg interessant, maar ook heel erg verwarrend en vermoeiend. Om 2 uur 's nachts Nederlandse tijd is het eigenlijk pas normale bedtijd en dat hebben we geweten. Maar elke avond loopt ze een uurtje in en ook de nieuwe gezichten en omgeving zijn wat minder onbekend aan het worden.

Aan de andere kant van de oceaan
Op de Bahama's staarde Sophie al even over de Atlantische Oceaan. Nog geen idee dat ze vandaag naar de andere kant van die oceaan vliegt. Vandaag doen we voorgoed de deur van ons appartement dicht om weer terug te keren naar Nederland. Het weekend was dus gevuld met het inpakken van de koffers en het regelen van de laatste dingetjes. Maandagochtend staan we weer met onze benen op Nederlandse bodem (als de KLM het wil).

Fijne kerstdagen!

Hof van Eden

Wat is een mooier naam voor een vakantie-eiland dan Paradise Island. Een van de eilandjes van de Bahama's heet zo en vanaf vrijdag verblijven wij hier voor een weekje vakantie. Op slechts 3 uurtjes vliegen van New York ligt Paradise Island, vlakbij de hoofdstad van de eilandengroep, het voormalige piratennest Nassau. (vernoemd naar de Nederlandse Stadhouder Willem III)

De Bahama's moeten het vooral hebben van toerisme en buitenlandse bankrekeningen en zeker Paradise Island. Het eiland wordt volledig opgeslokt door het mega-resort Atlantis. Er werken ongeveer 6000 mensen en zorgt voor ongeveer 10% van het nationaal inkomen van de Bahama's. Tussen de hagelwitte stranden en azuurblauwe oceaan liggen de vele zwembaden met steile glijbanen, aquariums met haaien, roggen en dolfijnen, en voor de gemiddelde Amerikaanse toerist (witte sokken, poloshirt in de korte broek, sneakers en heuptas) 40 restaurants en bars, winkels en een casino.

En de weersvoorspelling voor komende week: 26-28 graden. Kortom een weekje radiostilte van ons! Alvast fijne kerststress toegewenst!

Op de camping

Rotterdam heeft in de zomerperiode een stadscamping. Sinds gisteren heeft Manhattan er ook een. Na bijna 18 maanden stonden er weer verhuizers op de stoep om de boel in te pakken en in een zeecontainer te stoppen. En omdat we pas de 23e naar Nederland terug gaan was het passen en meten in de koffers wat achter blijft en wat met de boot mee gaat.

Om al vast in vakantiestemming te komen leven we nu alsof we op de camping staan. Sophie had als box een soort van campingbedje en kan hier nu in slapen en wij slapen op een luchtbed op de grond. Verder hebben we nog een bank en (tot donderdag) tv en kabel dus het is wel luxe kamperen in eigen huis. En gelukkig hoeven we niet met een rol onder de arm naar de wc. Voor het eten hebben we wegwerpbordjes gekocht (scheelt weer afwassen) en aangezien je hier meer restaurants hebt dan waar ook is het eten ook geen probleem.

De laatste werkdag

Vandaag is het mijn laatste werkdag. Voor de laatste keer het dagelijkse ritje met de metro in de spits en de blik op het Chrysler building als je het metrostation uitstapt. Nog maar een keer langs de 4 lagen beveiligers (bij de deur, bij de poortjes, bij de lift, bij de afdeling).

Even geen getik meer van laptops en luid bellende mensen in de "cubicles" om je heen. Even geen deadlines of stroom onzinnige e-mails meer. En ook even geen lijstjes afvinken en checklists meer.

Handjes schudden en veel succes gewenst krijgen. Lunchen met de baas en dan computer inleveren. Laatste urenregistratie en American Express kaart inleveren. En dan ben ik een vrij man.

De Starbucks op de hoek

Bij ons aan de overkant van de straat staat een van de vele Starbucks-vestigingen. Vooral in het weekend is de verleiding erg groot om even de straat over te steken om bij de groene zeemeermin binnen te vallen.

Als de oprichters van Starbucks ergens in geslaagd zijn, is het wel om van iets gewoons (een kopje koffie) iets bijzonders te maken. De meeste mensen komen niet voor een gewone koffie maar voor een van de combinaties met melk, siroop of ijs. (Latte, Mocha, Frappuchino). Goedkoop is de koffie niet. Voor een koffie zonder ongein ben je al $2 kwijt.

Maar die paar dollar kun je bij ons op de hoek makkelijk in je zak houden. Bij een koffieronde hoorde Susanne 2 jongens elkaar vertellen dat ze niks besteld hadden maar aan het wachten waren op een foute bestelling. En dan hoef je niet lang te wachten, kunnen we uit ervaring vertellen.

Een bakje koffie in 3 stappen:
1. In de rij
In de rij komt er een van de medewerkers vragen wat je wilt hebben. Je bestelling wordt dan alvast geschreeuwd naar de barista (koffie-maker), die dan alvast je koffie kan maken. Maar door de drukte en het lawaai kan die het vaak niet goed kan horen.
2. Bij de kassa
Bij het afrekenen wordt je nog een keer naar je bestelling gevraagd en de bestelling wordt weer aan de barista doorgegeven, maar die is druk bezig met het in elkaar draaien van macchiato's en latte's
3. Bij de counter
Daarna loop je naar de counter waar hopelijk je bestelling staat te wachten of waar de barista bezig is om jouw bestelling te maken, maar vaak moet je nog een keer doorgeven wat je besteld hebt. Zonder enige aarzeling wordt gemaakt wat je vraagt.

Kortom er zijn zo'n 4 mensen bezig met bestellingen opnemen en 1 met koffie maken. Lang leve de Amerikaanse werkwijze.

Nog maar een paar weekenden...

Het weekend begon al vroeg op vrijdagmiddag met kerstinkopen doen bij de Macy's. De Macy's op Herald Square is - naar eigen zeggen - het grootste warenhuis ter wereld. Voor de speciaal voor kerst versierde etalages staan rijen mensen. Daar wil je niet op zaterdagmiddag in december naar binnen. Maar ook niet op vrijdagmiddag, kunnen we nu uit eigen ervaring zeggen. Een kwartier wachten op 1 van de 7 liften omdat alle liften vol staan met mensen die ook met de roltrap kunnen. Bij een koffie en melkpauze vonden we met moeite een plekje naast drie Noord-Ierse dames die van de goedkope dollar aan het profiteren waren. Ze hadden meteen door dat we Europeanen waren omdat we hen konden verstaan en omdat we niet zo moeilijk deden (?!)

Zaterdag naar kantoor. Niet voor klantenwerk maar voor de jaarlijkse familiedag. De kantine en trainingszalen waren omgetoverd tot spelletjespaleis. Met een week aanwezigheidsplicht te gaan hebben we nog even gauw de mogelijkheid genomen om even wat kiekjes te nemen van werkplek en uitzicht op midtown Manhattan.

Omdat het kantoor op loopafstand van de grote kerstboom op Rockefeller Center is, zijn we daar rustig heen gelopen. Maar eenmaal bij 5th Avenue aangekomen was de rust ver te zoeken. De normaal erg brede stoep was geheel bezet door een grote gestresste winkelende mensenmassa. Met de kinderwagen als ijsbreker toch de straat weten over te steken naar Rockefeller Center. Ook daar een enorme mensenmassa die langs de kerstboom trok. In gedachten verzonden en dit tafereel aanschouwend werd ik opgeschrikt door een vrouw die gilde "Oh my god, how beautiful!" Ik nam aan dat ze de prachtige versierde boom bedoelde, maar voor ik er erg inhad bukte ze voorover naar Sophie. "Look at those eyes and cheeks."

Afgelopen zondag viel de eerste sneeuw van het seizoen. Vorige winter moesten we nog wachten tot in februari en verpestte de sneeuw onze reisje naar Nederland. Maar nu hoefden we nergens heen en dan geeft de sneeuw in het park prachtige plaatjes. Het was Roelf's eerste verjaardag in de sneeuw. Sophie vond het wel even vreemd dat de wereld om haar heen ineens heel wit was, maar na wat onderzoek was dat witte poeder toch ook wel interessant.

En alles stond stil...

Dat kan ook alleen in New York, riep Mr. G the Weatherman vanochtend op de radio. Het is vandaag een van de Holiday Gridlock Alert Day in New York. De stad verwacht dat het vandaag erg druk zal zijn, in verband met kerstinkopen en het feest rondom het verlichten van de kerstboom op Rockefeller Center. Er zijn dan ook bepaalde verkeersmaatregelen van kracht op deze dagen en iedereen wordt aangeraden om zoveel mogelijk het openbaar vervoer te gebruiken.

De meest opvallende verkeersmaatregel merkte ik vanochtend rond kwart voor 9 toen ik uit het metrostation stapte. 42nd St was afgezet en het geluid van motoren was oorverdovend. Net als tijdens Rotterdam's city racing event, maar dan in de ochtendspits. Het bleek de ereronde van de winnaars van NASCAR's Nextel Cup te zijn. De ereronde ging op het hoogtepunt van de ochtendspits door een aantal van de drukste straten van Midtown Manhattan. Als dat geen Gridlock veroorzaakt.

NASCAR is de organisatie die "stock car" racing organiseert. Een sport die qua televisie ratings de op een na populairste sport van de VS is (na de NFL). Een stock car verschilt van een Formule 1-wagen in de zin dat een stock car een auto zou moeten zijn die alleen gemaakt is van onderdelen die voor het gewone publiek bij reguliere autodealers te koop zijn. Ook het circuit van NASCAR is niet zo bochtig als een F1 circuit, maar veelal een ovaal. NASCAR is dus niet zo technisch als F1, maar volgens de fans veel spectaculairder.

Veel minder spektakel is er de laatste weken op Broadway. Moesten de grote Late Night shows van o.a. Letterman het al even doen met herhalingen omdat de schrijvers aan het staken zijn. Nu zijn ook de grote musicals geveld door een staking. De "stage-hands" (productiepersoneel) willen ook een graantje meepikken van de bijna miljard dollar die er vorig jaar in de theaterindustrie is verdiend. 25 producties liggen inmiddels al bijna 3 weken stil en veel toeristen kunnen dan ook alleen maar kijken naar de "picket lines", de stakers die met protestborden voor de theaters lopen. Wellicht een leuke nieuwe productie: Tita Tovenaar de Musical - Een knip met je vingers...

Prrrrfffffft

Treintjes

Twee dagen geleden nog tegen de 20 graden, vannochtend vroor het. Dus warm ingepakt helemaal naar het een-na-laatste station op de metrolijn in de Bronx bij de 200ste straat. Daar is de New York Botanical Gardens (website) waar elk jaar de Holiday Train Show (website) wordt gehouden.

De show bestaat uit replicas van beroemde en minder bekende gebouwen en bruggen uit New York en omgeving. De replicas zijn gemaakt van plant-materialen zoals takjes, blaadjes, nootjes e.d. Alleen basis is van oase. Tussen deze gebouwen rijden modeltreinen uit alle tijdperken van de Amerikaanse spoorwegen. Sophie vond de aandacht van iedereen en ventilatoren aan het plafond het mooiste.

De show wordt erg druk bezocht en de kaartjes zijn tijdgebonden. Na de show hadden we nog de hele dag kunnen rondwandelen in 100 hectare tuinen, maar de kou en de honger weerhielden ons daarvan.

Bedankt!

De dag om stil te staan bij de dingen waar je allemaal dankbaar voor bent, is Thanksgiving. Wij waren de weergoden erg dankbaar dat het beter weer was dan vorig jaar. Waar vorig jaar de regen met bakken uit de lucht kwam op Thanksgiving Day, dit jaar was het licht bewolkt en 's middags werd het zelfs 19gr.

Mooi weer om naar de 81e Macy's Parade te kijken, die bij ons in de buurt van start gaat. De warenhuisketen Macy's organiseert jaarlijks de parade met immens grote ballonnen, praalwagens en muziekkorpsen. De parade trekt erg veel aandacht en wordt nationaal op TV uitgezonden met NBC's duurstbetaalde presentatoren. Zelfs het opblazen van de ballonnen op de avond ervoor trekt tienduizenden bezoekers. Voor de Macy's winkel op Herald Sq stoppen wagens voor mini-optredens. Veel grote merken hebben dan ook een ballon of praalwagen gesponsord, zo vliegt er jaarlijks een reuze Ronald McDonald over Broadway en is er een M&M's praalwagen.

Maar dat het weer zo goed was had ook zijn keerzijde. Vorig jaar hadden we een plekje redelijk dichtbij de straat; dit jaar stonden we toch even iets verder van het spektakel verwijderd. Helaas hadden wij niet - zoals anderen wel - een ladder of keukentrap meegenomen. Dan maar naar huis om op TV de aankomst van het grootste merk te zien: de laatste plek in de parade is voor Santa.

Holiday Season is geopend. Hier alvast een voorproefje van onze kerstkaart.

The Spirit of Giving

Je kon al enige tijd niet meer naar the Food Network kijken zonder overspoeld te worden met kalkoen en cranberries. De reclamefolders van speelgoedwinkels worden steeds dikker en de Leger des Heils collecteurs proberen het lawaai op het metrostation Times Square te overstemmen met hun bel. Mijn mailbox op het werk wordt overspoeld met verzoeken om donaties in geld, goederen en tijd. Vanochtend dwarrelde de eerste natte sneeuw over de stad. Het is duidelijk Holiday season.

Aanstaande donderdag is het Thanksgiving, de eerste en meteen populairste van de feestdagen. Populair omdat het veel minder op kado's gericht is dan kerst. De enige zorgen voor Thanksgiving zijn de drukte op de vliegvelden vanwege alle familiebezoeken en het klaarmaken van de kalkoen.

Thanksgiving is meteen ook het startschot voor de kerstinkopen. Daar zijn de dolle dwaze dagen bij de Bijenkorf kinderspel bij en daarom zijn wij afgelopen weekend nog maar even naar een van de warenhuizen gegaan. En aan warenhuizen geen gebrek. Voor alle smaken en portemonnee-groottes is er wel een te vinden. Goedgevulde fashionistas kunnen terecht bij de Barney's, Bergdorf Goodman of Saks (zeg maar de PC Hooftstraat in een pand gepropt). Koopjesjagers kunnen downtown bij de "outlet" winkel Century21 de iets oudere modellen van de rekken plukken. Daar middenin zitten - de grootste ter wereld - Macy's en de iets duurdere (Bijenkorf-achtige) Bloomingdale's.

Bij Bloomingdale's hebben wij onze middag doorgebracht. Ook hier begint al langzaam de kerst en hanukka afdeling op gang te komen. Eigenlijk "not-done" want Thanksgiving is immers nog niet geweest. Vergelijkbaar met kerstafdelingen in Nederlandse winkels terwijl Sinterklaas nog aan land moet komen. Komende vrijdag - Black Friday - zitten wij lekker thuis terwijl de winkels dan om 4 uur 's ochtends open gaan voor de grote uitverkoop.

Happy Thanksgiving!

Een neefje!

Afgelopen zaterdag zijn wij de trotse oom, tante en nichtje geworden van:

Tristen Beintema

Op een klein stationnetje

Een tijdje geleden zijn buren uit Rotterdam naar Paramus in New Jersey verhuisd. Zij hadden al eens een grand tour van onze "ruime" behuizing gehad (zie 24 sept), dus afgelopen zondag was het onze beurt om eens te kijken hoe het leven aan de andere kant van de rivier is. (hun weblog)

Hoewel de afstand hemelsbreed maar 25 km is, heb je toch wel even de tijd nodig om in Paramus te komen. Het openbaar vervoer netwerk is buiten de stad toch een stuk minder fijnmazig, dan we in de stad gewend zijn. Dus trokken we zondagochtend vroeg op pad om met de trein door de Garden State te reizen.

Het station Radburn is niet veel meer dan een klein huisje en een stoep en het was dan ook wel even lastig om de wandelwagen uit de trein te tillen. Dan is de stad ineens heel ver weg: alleen laagbouw, vrijstaande huizen, rustige straten, veel groen, winkels op zondag gesloten (dus geen Veteran's Day sale), kerkklokken, en heel veel ruimte.

We hebben een gezellige middag gehad, en ook nog even kunnen testen hoe het met onze Wii-vaardigheid stond (ahum...). Sophie had er 2 vriendjes bij en heeft zelfs nog van Eniek de fles gehad. Aan het eind van de middag bracht de trein ons weer naar de hectische stad. Aan de ruimte van NJ zouden we best kunnen wennen, maar of we ook aan de rust zouden kunnen wennen?

Grote kleine meisjes

In de NY Times staat elke maandag de Metropolitan Diary. Dat zijn hele korte verhaaltjes van lezers over grappige gebeurtenissen in de stad. Een beetje vergelijkbaar met de "ik-jes" uit het NRC.

Veel van de verhaaltjes spelen zich af in en rond de metro. Niet echt verbazingwekkend, want de metro is de plek waar alle New Yorkers samenkomen of ze nu rijk of arm, blank of zwart, Democraat of Republikein zijn. Zoveel mensen bijeen geeft je ook een publiek om het Woord te verkondigen, je kunsten als trommelaar of breakdancer te tonen, geld in te zamelen voor het goede doel of om te bedelen.

Dear Diary:
The other night, I had to stand during the subway ride home in a crowded car. Behind me, a man began shouting, “Jesus, hallelujah.” Then he paused briefly for a discussion with a schoolgirl at his side. She was trying to sell candy to support a baseball team, and she told the man that she had reached the spot first. “Go to the other end of the car,” she said. He didn’t move, but they reached a compromise. The man started hawking religion and the candy. “Jesus loves the child,” he said. “Buy some chocolate and gain points with Jesus.”

Vertaling:

Op een avond moest ik - op weg terug naar huis - staan in een druk metrostel. Achter me begon een man te roepen: "Jezus, Hallelujah". Toen hield hij zich even stil voor een discussie met een schoolmeisje. Zij was bezig snoep te verkopen voor een honkbalteam en zei tegen de man dat zij het eerst op deze plek stond. "Ga maar naar het ander eind van de wagon", zei ze. De man vertrok niet, maar ze kwamen tot een compromis. De man begon nu en het geloof en de chocola te verkondigen. "Jezus houdt van dit kind", zei hij. "Koop chocola en verdien punten bij Jezus."

Ons kleine meisje begint ook al aardig groot te worden. Sophie is alweer 6 maanden oud en is maandag naar de kinderarts geweest voor haar tweemaandelijkse controle. Sophie weegt nu bijna 9 kg en is 69 cm lang. Volgens de arts is ze daarmee ongeveer even groot als een gemiddelde 8 a 9 maanden oude (Amerikaanse) baby.

Ze heeft ook al twee tanden en ze heeft ontdekt hoe ze zichzelf op haar buik kan draaien. Kruipen probeert ze wel, maar dat lukt nog niet, wat regelmatig tot grote frustratie (en daarmee gepaard gaande oerkreten) leidt.

Haar zaterdagse zwem halfuurtje is nog steeds haar favoriet. Ze is de meest fanatieke zwemster van haar klasje. Afgelopen zaterdag is ze voor het eerst kopje onder geweest. Naast de melk bestaat haar eten steeds meer uit potjes groente en fruit. Alhoewel fruit duidelijk minder favoriet is. Soms wil ze haar eten nog wel eens combineren met een poging om te brabbelen (zie foto)

De finish in zicht

Marathonweekend in de stad. Afgelopen zaterdag was er al geen ontkomen meer aan. De stad werd overspoeld door mensen in windjack, trainingsbroek en sportschoenen. Sommigen probeerden te joggen door midtown, maar dat werkt niet echt als je om de 100 meter moet stoppen voor een verkeerslicht. En met het grote aantal Nederlanders dat meedoet aan deze marathon (zo'n 1700) en hun aanhang, moesten we ook ineens oppassen met wat we hardop zeiden.

Zondag zijn we naar Central Park gelopen om even te kijken naar de voorbijtrekkende massa. Onderweg kwamen we langs de ontmoetingsplaats voor de gefinishte lopers en ook dan is er geen ontkomen aan de groepjes Nederlanders die met oranje klompen, oranje pruiken, of de oranje opblaaskroontjes lopen.

Ook voor ons is de finish in zicht. De 18 maanden zitten er bijna op en we zijn ook al bezig met het regelen van de verhuizing naar Nederland. Maar wel met hele gemengde gevoelens. Aan de ene kant zijn we blij dat we over 2 maanden weer dichtbij familie en vrienden wonen en dat we weer een keuken hebben waar je met z'n tweeen in kan staan. Aan de andere kant moeten we ook afscheid nemen van de stad waar Sophie geboren is en waar we zo'n geweldige tijd hebben beleefd. Het voelt dan ook niet alsof we terug naar "thuis" gaan, maar alsof we een thuis achterlaten.

We zullen de site regelmatig updaten met de gebeurtenissen rondom de verhuizing. Maar als je de afgelopen 18 maanden onderwerpen gemist hebt, nog vragen hebt over de stad en de mensen, laat dan even een berichtje achter. We zullen dan ons best doen om daarover een stukje op de site te zetten.

Boe!

Over halloween hebben we het vorig jaar al gehad op deze site (zie hier). Maar toen woonde er nog geen klein monstertje bij ons in huis.
Sophie brabbelt je soms de oren van je kop en soms komen er ijzingwekkende gilletjes uit haar kleine keeltje. Bijvoorbeeld als ze haar "mummy" wil.

Op Halloween-avond kwamen wij net terug vanuit Toronto. Onderweg zag je groepjes verklede kinderen (en soms ook grotere kinderen) door de straten trekken. In ons gebouw hing een lijst waarop je kan aangeven of je Trick-or-Treaters aan je deur wilde ontvangen. Omdat wij pas waren aangekomen, stonden wij daar niet bij. Een 'enge' zeemeermin trok zich daar niks van aan en belde aan voor haar Treat. Tja, maar wij hadden niks in huis. Nu maar hopen dat dit enge monster later niet terugkomt om ons de stuipen op het lijf te jagen...

Stille wateren?

Vanuit Toronto is het slechts anderhalf uur rijden naar de Niagara watervallen. Dus afgelopen dinsdag hebben wij een auto gehuurd om hier naartoe te rijden.

Tussen de twee kleinste van de 5 grote meren, Lake Erie en Lake Ontario, stroomt de Niagara River, die ook de grens tussen Canada en de VS vormt. Ongeveer halverwege deze rivier liggen drie watervallen, midden tussen 2 gelijknamige plaatsen: Niagara Falls, Ontario aan Canadese kant en Niagara Falls, NY aan de VS kant.

De grootste van de drie watervallen is de Canadese waterval, door de hoefijzervorm ook wel Horseshoe falls genoemd. Deze neemt ongeveer 90% van al het water voor zijn rekening en dat maakt het ook gelijk tot de meest spectaculaire waterval. De waterval is gehuld in een sluier van mist, veroorzaakt door het vallende water. Naast een mist veroorzaakt het water ook een constant geraas.

Aan de Amerikaanse kant liggen de kleinere watervallen, de American Falls en Bridal Veil Falls. Deze zijn een stuk lager dan de Horseshoe, want het water valt op een hoop rotsen voordat het de rivier bereikt.

De watervallen zijn ontstaan in de ijstijd en zijn sindsdien al enkele mijlen zuidwaarts ge-erodeerd. De huidige erosie-snelheid is ongeveer 30cm per jaar, dus het duurt nog wel een paar generaties voordat de watervallen in Lake Erie verdwijnen. Voor meer trivial pursuit vragen en antwoorden zie deze link.

De watervallen voorzien niet alleen een miljoen mensen van drinkwater en elektriciteit, maar ook miljoenen mensen van een dagje uit. Omdat aan Canadese kant het uitzicht veel beter is, heeft de toeristenindustrie heeft hier flink toegeslagen. Behalve de rondvaartboot en de giftshops is het plaatsje Niagara Falls overspoeld door casino's, speelhallen, hotels en ketenrestaurants. Als je over de reling naar het geraas van het water staat te kijken en luisteren, torent achter je een hele strip aan hotels.

Zo rond half 11 in de avond vertrokken we weer naar Toronto om uit te vinden dat het overdags stille Toronto midden in de nacht een levendige straatleven kent met tippelaarsters en zwervers. Stille wateren hebben kennelijk diepe nachtelijke gronden.

O Canada

Ten noorden van de staat New York ligt al de Canadese provincie Ontario, met als belangrijkste stad Toronto. De stad aan de noordkust van Lake Ontario is met 2,5 miljoen inwoners de 5e stad van Noord-Amerika na Mexico-stad, New York, Chicago en L.A. Maar omdat het een hele schone, hele veilige en een welvarende stad is, wordt Toronto gezien als een van de meest leefbare steden ter wereld.

Hoewel Canada grenst aan de staat New York zou een autoreis ernaartoe toch zo'n 8 uur duren. Daarom hebben we maar gekozen om afgelopen zondag de vliegreis van ruim een uur naar Toronto te maken. Sophie mocht voor het eerst gebruik maken van haar Amerikaanse paspoort. Bij aankomst viel al meteen op dat de stad een heel stuk rustiger is dan de Amerikaanse en Europese steden waar we geweest zijn. Niet alleen op zondag, maar ook op de dagen erna bleef het relatief rustig, zelfs tijdens het spitsuur.

Toronto is een stad die balanceert tussen Amerikaanse en Europese stijl. Het stratenpatroon is volgens de Amerikaanse blokkensysteem, maar veel van de huizen zouden zo in Engeland of Frankrijk kunnen staan. Behalve de CN Tower heeft Toronto geen echte mondiale publiekstrekkers.

De CN Tower is de hoogste toren ter wereld. Enkele TV masten, een olieplatform en een wolkenkrabber in aanbouw in Dubai reiken verder in de hemel dan Canada's trots. De Canadese spoorwegen (CN) wilden in de jaren 70 met deze toren laten zien waartoe de Canadese industrie in staat was. Een bijzonder staaltje bouwkunst, want de wind kan over Lake Ontario flinke snelheden bereiken. Alleen jammer dat ze de factor schoonheid vergeten zijn.

Ook al is de toren van buiten niet de mooiste, het uitzicht vanuit de 2 observatiedekken is fantastisch. Op heldere dagen kun je tot over 100 km ver zien. En dan zijn zelfs de Niagara watervallen (waarover later meer) te zien. Voor de durfals is er een glazen vloer waardoor je helemaal naar de voet van de toren kan kijken. Een hoop mensen durven er niet op te gaan staan en een nog grotere groep blijft op de balken tussen de glazen vloerdelen staan.

Zoals al gezegd is verder weinig te beleven in Toronto. We hebben de rest van de tijd in de stad doorgebracht door lekker rustig de stad te verkennen, met Sophie lekker warm en veel slapend in de wandelwagen.

Alleen in Dallas

Elk jaar in de herfst organiseert PWC een trainingsweek voor hun managers.Vorig jaar was deze in Orlando, FL, maar omdat de trainingen midden in hurricane season vallen, is ervoor gekozen om dit jaar uit te wijken naar Dallas, TX.

Natuurlijk is het leuk om naar andere delen van dit land gestuurd teworden. Maar of het leuk is, om een week lang met je collega's van over het hele land in een hotel en conferentie-center opgesloten te worden om de hele week over belasting en soft skills te horen. En het enige wat ik van Dallas gezien heb is het uitzicht vanuit de hotelkamer en de route van vliegveld naar hotel, die langs alleen maar autodealers ging.

Om er toch even uit te komen was gisterenavond een echte Texaanse avond georganiseerd in een country-bar. Echte stereotype Texaans: cowboys, een countryband met een gitaar in de vorm van de staat texas en viool, armadillo (=gordeldier) races, linedancing, koeienruggen als barkrukken en natuurlijk echt Texaans voedsel: barbecue.

Behalve de vele Texaanse vlaggen en het zangerige Texaanse accent heb ik niet veel van Texas meegekregen tijdens mijn bezoek hier. Maar ik kan weer een staat van mijn lijstje afstrepen: nog 41 te gaan.

Wat een ui!

Een tijdje geleden heeft Sophie een kado-pakketje gekregen met allerlei Bumba spulletjes, een puzzel, een kroeldoekje en een DVD. Bumba de clown is een creatie van het Belgische Studio 100, die ook K3, Piet Piraat en Samson en Gert onder hun hoede hebben.

Hoewel Bumba voor net iets oudere kinderen is, vindt Sophie dat geen probleem. Het kroeldoekje (zie foto) is al helemaal afgelebberd. Maar vooral de DVD is het helemaal. De afleveringetjes duren 3 a 4 minuten en Sophie kan helemaal gebiologeerd kijken naar het computerscherm. (Europese DVD's werken niet op een Amerikaanse TV). Alle kleuren die dansen over het scherm zijn natuurlijk fantastisch. Maar... totdat een vervelende ui roet in het eten gooit. Zie de video.

2 vriendjes

Sinds afgelopen zaterdag hebben we 2 logees, Alexander en Kai. Sophie heeft dus 2 nieuwe vriendjes, maar ze vindt het toch wel even wennen als nieuwe mensen je vertrouwde omgeving binnendringen.

Afgelopen zondag – de heren stonden nog strak van de jetlag – was de eerste halte van hun reis een echte Harlemse gospelkerk. De dienst in Bethel Gospel Assembly begon om half twaalf en zou duren tot twee uur. Zoveel zitvlees hadden we helaas niet, en daarom mochten we plaats nemen op de tribune.

En dan stap je als blanke niet-kerkganger in een hele vreemde wereld. Op een paar uitzonderingen na is de hele kerk zwart, de dames in prachtige jurken met grote hoeden en de heren in pak. De pastor had een diepe donkere stem en geregeld werden zijn “Hallelujah” en “Praise the Lord” luidkeels door de hele kerk beantwoord. Op het podium zat een band die de gezangen van het dansende kerkkoor met een lekker ritme aanvulde.

Om niet teveel als toerist over te komen, hielden we ons heel rustig. Op de vraag of allen die voor het eerst in deze kerk wilden gaan staan, bleven we dan ook zitten. Maar daar namen de dames achter ons geen genoegen mee en ze moedigden ons aan om te gaan staan. Alle nieuwelingen werden niet alleen door de pastor hartelijk welkom geheten, maar ook veel vaste kerkgangers schudden ons de hand. Niet echt zo low-key als we in gedachten hadden.

Na ruim een uur zijn we door het verder stille Harlem naar (ook niet echt low-key) Times Sq. gegaan voor wat eten en fotomomentjes.

De zomer voorbij...

"Het is weer voorbij die mooie zomer, die zomer die begon zowat in mei....". Gerard Cox zong het al en volgens onze weerman gaat het nu dan ook echt gebeuren. Vandaag, Columbus Day, is de laatste warme dag van de zomer.

Op het moment dat ik dit aan het typen ben is het buiten nog zonnig en 29 gr C maar aan het einde van de week zal de temperatuur gaan zakken naar zo'n 17 gr C en regen. Een heel verschil dus! Er wordt zelfs al reclame gemaakt voor de traditionele kerstshow in Radio City Music Hall.


De korte broeken gaan dus in de mottenballen. Tijd om een echte "Jan Smit" spijkerbroek te gaan kopen. Zijn jeans-stijl is niet alleen geinspireerd door deze stad, ze zijn hier binnenkort ook te koop. Nu alleen nog uitvinden waar, want dat wil Jan nog niet vertellen.


En dan Columbus Day. De naam doet al het een en ander vermoeden en inderdaad, Columbus Day is een feestdag omdat Christoffel Columbus op 12 oktober 1492 eigenlijk per toeval Amerika ontdekte. Op zijn beroemde expeditie naar het Westen, waar hij de hoop had India te vinden vond hij een continent dat onbekend was in Europa, Afrika en Azie. De Italiaanse bevolking is begonnen met het herdenken van deze dag, al zijn de Native Americans (indianen) minder blij met de herdenking van de dag die tot de kolonisatie van hun land heeft geleid.

Banaantje pellen

Sophie is vandaag weer bij de kinderarts geweest voor haar 4-maandscontrole. De dokter dacht eerst nog dat het om de 6-maandscontrole ging, toen zij grote Sophie zag.

Sophie is flink gegroeid en is nu 67cm lang en weegt zo'n 7700 gram. Volgens de Amerikaanse groeicurven, die iets afwijken van de Nederlandse, ligt Sophie haar groei zo rond de 95ste percentiel. Dat betekent dat ongeveer 5% van de Amerikaanse meisjes van haar leeftijd groter zijn en 95% kleiner.

Sophie heeft ook haar vervolgvaccinaties gehad. En in tegenstelling tot de vorige keer, toen ze de rest van de dag nogal slaperig was, was ze vandaag erg levendig.

Ook mocht Sophie van haar Franse arts aan de fruit- en groentehapjes. Sophie kreeg al 1 flesje pap per dag, maar vandaag heeft ze haar eerste potje organische en koosjere bananenprak gehad en dat beviel goed! Nu maar zien of ze vanavond wortels lust.

Ook haar andere ontwikkeling gaat prima. Op de vraag van de dokter of ze al goed haar hoofd op kon tillen, draaide Sophie haar hoofd naar de dokter, die achter haar stond. Soms brabbelt en sputtert ze haar ouders doof en is ze pas stil te krijgen met een Baby Einstein DVDtje.

Honesty is the best policy?

Tja, de wereld is klein... Een tijdje geleden zijn de buren aan het eind van de straat in Rotterdam verhuisd naar Paramus, NJ. Dat ligt op zo'n 25 km van Manhattan. Hoog tijd om eens ervaringen uit te wisselen over het leven in de VS. En omdat het mooi weer was, hebben we dat gecombineerd met een wandeling door Central Park.

Erg grappig om te horen wat nu de ervaringen zijn als je met je hele gezin hier naartoe verhuisd, tegen welke Amerikaanse rare gewoonten je aanloopt en wat de verschillen zijn tussen het enorm stadse Manhattan en het wat meer dorpse Paramus.

Een van de plekken waar we langs zijn gelopen, was Strawberry Fields. Het trekt altijd veel toeristen, hippies en daarmee is het ook een trekpleister voor zwervers. De meeste zwervers hebben hun karton volgeschreven met ellende: veteraan, dakloos, geen eten, kinderen te voeden en nog meer ellende. Maar een van de zwervers bij Strawberry Fields was eerlijker: "Why lie? I need a beer". Voor een donatie mocht je een foto nemen.

Maar dat hoort bij de grote stad. Binnenkort gaan wij met trein nu eens echt kijken waarom New Jersey de Garden State heet.

Now you can have beautiful skin

Toen Hillary Clinton in 2000 campagne voerde voor een senaatszetel voor de staat New York, had ze nog nooit in die staat gewoond. De krant New York Post wilde dan ook haar band met deze staat testen dmv een quizje, waarvoor alleen echte New Yorkers zouden slagen. Een van de vragen was: Wie is Dr. Jonathan Zizmor?

De dermatoloog Dr. Z. is een lokale bekendheid. De meeste mensen die met de metro reizen, kennen zijn gezicht, want zijn reclame hangt al ruim 25 jaar in zowat 1 op de 5 wagons.

Reclame is overal. TV, radio, kranten en internet worden er mee overspoeld. Zeker drie kwart van onze post is ongevraagde reclame. We worden meerdere keren per week gebeld door computers, die je dit of dat willen aanbieden. En natuurlijk op straat, op de lichtbakken van Times Square, op de gele taxi’s. De meeste reclameuitingen dringen niet eens meer tot je door, maar de beste aandacht die je kunt krijgen zijn op de reclamebakken in de metro. Aangezien het ongepast is om constant je medepassagiers aan te staren, is de reclame een prachtige afleiding.

En voor de meeste reclame in de metro heb je ook even de tijd nodig. De meestal erg onprofessionele posters zijn erg druk met veel kleuren, veel verschillende lettertypes en veel tekst. Zo ook Dr. Z’s. Hij heeft hem zelf ontworpen. Zijn babyface staart je aan naast een kleurrijke regenboog, terwijl hij belooft je een prachtige huid kunt krijgen, en dat hij je met vruchtensap van je uitslag afhelpt.


De meeste reclames van avondscholen en erectiepillen komen en gaan, maar Dr. Z is de rots in de branding van de wiegende metrostellen. Af en toe reist de – in het echt iets oudere - Jonathan Zizmor met de metro, maar nooit staart hij zichzelf aan. "You can go nuts looking for these things."

The Lady

Vergeleken bij de wolkenkrabbers steekt ze er maar een beetje magertjes bij af. Maar als je langs het Vrijheidsbeeld vaart, heeft ze iets bijzonders. Je kunt je bijna het gevoel voorstellen van de duizenden immigranten die - op zoek naar een beter leven - bij het binnenvaren van de haven als eerste dit beeld zien.

In februari 2001 waren we op vakantie in New York. Een van de vele toeristische attracties die we bezocht hebben, was het Vrijheidsbeeld. Destijds mocht je nog in het beeld op de wenteltrap de klim van 92m naar de kroon maken. Pas later zagen we dat er in het voetstuk een lift is, wat je de helft van trap scheelt. Eenmaal boven heb je uitzicht over Brooklyn, maar dan moet je wel op je knieen gaan zitten. Vervolgens met een tweede wenteltrap naar beneden. Toch een beetje een tegenvaller.

Direct na de aanslagen van 11 september datzelfde jaar werd het eiland waarop het vrijheidsbeeld ligt (Liberty Island) gesloten voor publiek. In 2004 werd het eiland weer geopend. Het museum in het voetstuk is alleen met een reservering te bezichtigen.

Maar als een van de symbolen van de VS vond het Huis van Afgevaardigden dat de National Park Service het monument maar weer open moest stellen voor het publiek. In een hoorzitting van het Congress gaf de directeur van de NPS aan tegen te zijn om redenen van brandveiligheid. De trap in het beeld was oorspronkelijk bedoeld voor onderhoud, nooit voor de duizenden bezoekers. Ook vreest de NPS voor de gezondheid van de bezoekers: als je eenmaal aan de klim op de wenteltrap bent begonnen, dan moet je hem ook afmaken. De stroom bezoekers achter je maakt het bijna onmogelijk om terug te keren.

Schandalig, riepen verschillende actiegroepen die een half miljard dollar bijeen hebben gebracht om de kroon weer open te krijgen. “To keep Lady Liberty closed defies the will of the American people. It really does bow to the desires of the terrorists.” Maar of Amerikanen het beeld echt als symbool zien, valt te betwijfelen: sinds het beeld niet meer toegankelijk is, is het aantal bezoekers met 40% procent afgenomen.

In het begin heeft Lady Liberty nog dienst gedaan als vuurtoren. Tot 1916 mochten bezoekers in de fakkel. Ondanks dat het monument een van de finalisten was bij de verkiezing van de nieuwe wereldwonderen, heeft ze de laatste 7 niet gehaald. Wellicht een mooie gelegenheid om het beeld terug te sturen naar die akelige Fransen (zie ook het bericht van 16 juli over Bastille Day). Als zij de VS niet steunen in de oorlog tegen het terrorisme (lees Irak), dan moet er maar een daad gesteld worden. Zie hier de internet petitie van wat boze Amerikanen.

Terug naar de warmte

Het klinkt een beetje gek dat als je uit California vertrekt je teruggaat naar de warmte, maar San Francisco is erg koud. Mark Twain heeft ooit gezegd (als we tenminste de boekjes moeten geloven) dat de koudste winter die hij ooit had meegemaakt, een zomer in San Francisco was. De temperatuur komt zelfs in de zomer niet vaak boven de 22 graden uit. Aan de overkant van de baai, in Oakland, is het al gauw 5 - 10 graden warmer. Voor het weer hoef je dus niet naar SF.

De stad noemt zichzelf wel de stad met de meeste restaurants per vierkante km. In de baai wordt heel veel krab gevangen, dus aan seafood geen gebrek. Ook aan wijn geen gebrek, want even ten noorden van SF liggen Sonoma en Napa counties, de wijngebieden van California. Als afsluiter een chocolaatje van Ghirardelli.

Vrijdagmiddag zijn we weer teruggevlogen naar NY. Zeker het uitzicht over Nevada en Utah waren prachtig. Alleen mocht van de zure mevrouw voor ons Sophie niet zoveel bewegen. Limo-chauffeur Ben stond in NY al voor ons klaar om ons weer naar onze eigen bedjes te rijden.

Pelicanen-eiland

San Francisco - want daar zitten we nog steeds - ligt aan een baai. De ingang van deze baai heet de Golden Gate en je mag dan ook raden hoe de brug heet die daar overheen gaat. Midden in de baai ligt een wereldberoemd rotseiland: Alcatraz (la isla de alcatraces).
Op het eiland was ooit de gevangenis waaruit niemand zou kunnen ontsnappen. Van 1934 tot 1963 hebben ongeveer 1500 gevangenen in deze maximum-security prison gezeten, waaronder enkele bekende namen (Al Capone). Slechts 5 zijn ontsnapt, maar nooit meer teruggevonden. Algemeen wordt aangenomen dat ze de zwemtocht in de baai niet hebben overleefd.

De gevangenis sprak zo tot de verbeelding dat het het onderwerp was van vele Hollywood films (Escape from Alcatraz, The Rock).

Tegenwoordig is The Rock een toeristische trekpleister met een miljoen bezoekers per jaar. Je kunt er door de gangen lopen waar de gevangenen alleen maar naar konden kijken, even zitten in de eetzaal waar ontsnappingen gepland werden en genieten van het uitzicht over de baai, waar binnen alleen over gedroomd werd.

Gold, Peace, Dotcom and spare change

In het verleden zijn veel mensen naar San Francisco getrokken op zoek naar iets. In 1849 kwamen de goudzoekers in de gold rush, in de 1960s kwamen de hippies op zoek naar LSD en peace. Rond de eeuwwisseling kwamen de yups op zoek naar dotcom kapitaal in het nabijgelegen Silicon Valley, maar tegenwoordig lijkt het merendeel van SF op zoek naar wisselgeld. De hele stad wordt overspoeld door zwervers. Zeker in de centrumbuurten lopen heel veel daklozen met hun boodschappenkarretje door de straten of staan met een starbucksbeker te bedelen naar klein geld. Zelfs overdag is het niet altijd even prettig om langs deze groepen te lopen.

Een stuk minder problemen zijn er in deze stad met ongeveer 250,000 Aziaten, wat een derde van de bevolking is. Naast de grootste Chinatown ter wereld is er ook nog een Japantown in de stad. En deze trekken een hoop toeristen naar de stad.

Een ander opvallende bevolkingsgroep zijn de homo's.
SF noemt zichzelf ook de gay capital of the world. Een meer dan gemiddeld deel van de stad is homo. En daar is men hier best trots op. In de buurt Castro - waar wij de eerste dag noodgedwongen naartoe moesten - wapperen veel regenboogvlaggen. Ook in de gemeentelijke trams wordt reclame geplaatst specifiek gericht op homo's.Voor Nederlanders eigenlijk niks bijzonders, maar in de toeristische gids werd ervoor gewaarschuwd dat SF erg liberaal is en dat je je daar als bezoeker wel voor open moest stellen...

Lang leve the land of the free!

11 september en San Francisco

In New York zijn de aanslagen van 6 jaar geleden herdacht. In de aanloop naar vandaag is veel gediscussieerd over de oorlogen in Afghanistan en Irak. Andere hot topics zijn de gezondheid van de reddings- en opruimwerkers en de voortgang van de nieuwbouw op ground zero. En uit een poll is gebleken dat een hoop mensen 9/11 moe zijn.

Dat de overheid die moeheid nog niet heeft, hebben we gisteren weer aan de lijve ondervonden. Op het vliegveld moet natuurlijk tot in het belachelijke op veiligheid gecontroleerd worden. Dat je je schoenen moet uittrekken, je riem moet afdoen of geen vloeistoffen mag meenemen hebben we al geaccepteerd. Maar ook de wandelwagen van Sophie moest door de scanner, terwijl dat eigenlijk maar net paste. Het detectiepoortje was niet voldoende...

Maar daarna hebben we rustig onze reis naar San Francisco, California kunnen voortzetten. Sophie's eerste vliegreis verliep prima op wat darmkrampjes na. Stijgen en landen waren voor ons erger dan voor haar. Omdat we Susanne's diabetesmedicijnen waren vergeten hebben we de rest van de middag in apotheken doorgebracht om ondanks alle ambtenarij van ziektekostenverzekeringen toch nog een recept te krijgen.


Dinsdag zijn we naar Fisherman's Wharf geweest. Een verzameling van oude werven waar tegenwoordig veel toeristen langs de winkeltjes en de seafood restaurants lopen. Je hebt er prachtig uitzicht over de baai, met de Bay Bridge, Alcatraz, en de Golden Gate bridge. De terugreis hebben we met een van de kabeltrammetjes gedaan en dan merk je pas goed hoe heuvelachtig de stad is.

Where players become legends...

Vandaag is het Labor Day, dag van de arbeid. Het weer is fantastisch dus wat is er mooier om anderen te zien werken. Getooid in vol tenue trokken we naar de Bronx voor de Yankees. Die vechten op het moment voor een plekje in de play-offs, dus elke wedstijd is spannend. Maar wedstrijden tegen je directe concurrent zijn nog spannender.

Je eerste ballgame is niet zomaar iets. Al in de metro zagen de fans een nieuwe kortestop of 2e honkman in haar. In het stadion zelf was het af en toe nog wel even schrikken als er plotseling harde geluiden uit de speaker kwamen, zoals voor je eerste Star Spangled Banner. Ook was het schrikken als het publiek begon te juichen/klappen voor een goede actie van de Bronx Bombers. Maar naar mate de wedstrijd vorderde werd het gejuich minder. In de 7e inning begon de vermoeidheid toe te slaan en zijn we voor de massa maar terug naar huis gegaan. De yankees stonden toen al met 6-1 achter.

Hieronder een oud filmpje uit het zwart-wit archief.

Konijnen-eiland

Zaterdagochtend is normaal Sophie's zwemles, maar vanwege onderhoud aan het kleine zwembad ging dat niet door. Dan maar het echte werk en richting de zee.

Zee (of eigenlijk oceaan) is er genoeg in de regio. Op zonnige weekenddagen trekken massa's mensen naar de stranden aan de kust van New Jersey of naar Jones Beach en de Hamptons op Long Island. Iets minder strand-achtig maar niet minder leuk is Coney Island, waar we zaterdag naar toe zijn geweest.

De naam Coney Island is afgeleid van Konijnen-eiland zoals de Nederlanders het noemden in de 17e eeuw. Het schiereiland werd geteisterd door een konijnenplaag en er werd dus ook flink op Flappie gejaagd. In de 19e en 20e eeuw is Coney Island een amusementscentrum geworden. Destijds een van de beroemdste pretparken met de Cyclone achtbaan en de Parachute Jump (zie foto). Die laatste is tegenwoordig niet meer in gebruik. Het terrein tussen Surf Avenue en de boardwalk is nu de permanente kermis Astroland, die al een aantal jaren niet met de tijd is meegegaan.

Vanwege de prachtige ligging zijn er dan ook voldoende plannen om het gebied een volledige metamorfose te geven. Toen de Olympische spelen van 2012 niet naar Coney kwamen, zijn er verschillende projectontwikkelaars gekomen die er een heel resort van willen maken. Dit jaar is dan ook het laatste jaar van Astroland.

Andere publiekstrekkers zijn Nathan's en het Aquarium. Nathan's is een van de beroemdste hotdogmakers van de VS. Niet in de laatste plaats omdat het bedrijf elk jaar de hotdog-eetwedstrijd organiseert. Naast de zuurkool en de mosterd kent de hotdog nog veel meer variaties: chilidog (met een lepel chili con carne eroverheen), een cheesedog (met een plak kaas eroverheen), een chili-cheesedog (...) en een corndog (een worstje in een maisbroodje op een stokje). Maar ook een flesje Enfamil-poedermelk smaakt er prima.

Na een wandelingetje over de boardwalk kwamen we bij de pier. Hier wordt nog steeds veel op krab gevist. Vroeger waren krab en kreeft het voedsel voor de armen in de stad, maar daar heeft de drukke haven verandering in gebracht. Toch maar even de zwemles uitgesteld tot het zwembad weer klaar is. Uiteindelijk hebben we de rest van de middag lekker in het aquarium doorgebracht. Gewapend met een corndog en een limonade konden we de ruim uurlange metrorit naar Manhattan terug maken.