Bericht 165

Op 29 maart 2006 zijn we deze website begonnen met het berichtje dat we misschien wel naar New York zouden gaan verhuizen. We zijn nu bijna 23 maanden, 164 berichtjes en zo'n 7,400 bezoeken aan onze website verder.

Het teruginburgeren is al aardig gelukt. Op een andere indeling in de huiskamer na, is ook het huis weer zoals het twee jaar geleden was. Susanne staat te popelen om weer aan het werk te gaan, maar het wachten is nu tot Sophie naar de kinderopvang kan, maar dat kan nog zeker tot augustus duren.

Een hoop familieleden en vrienden hebben we inmiddels weer gesproken of gezien en zij hebben kennis gemaakt met Sophie. Sophie heeft al geen flauw benul meer dat ze ooit op een andere plek gewoond heeft, behalve als ze Amerikaanse sirenes op tv hoort.

Ook voor ons is het gevoelsmatig al weer een tijd geleden dat we met onze koffers in de taxi stapten naar het vliegveld om van Nieuw Amsterdam aan de Hudson terug te keren naar het Manhattan aan de Maas. Maar je gevoel doet je bij elke hobbel in de verhuizing en alles wat daarbij komt kijken weer terugverlangen naar ons appartementje aan de 86ste straat.

Ik kan me ook niet meer goed voor de geest halen wat voor een beeld ik van de stad had toen we daar ruim anderhalf jaar geleden kwamen wonen, waarschijnlijk druk, imposant en onpersoonlijk. Maar dat beeld is nu heel anders.

Zo ervaar ik Nederland als veel drukker. Op een zaterdag bij Ikea werd het mij duidelijk. Nederlanders kunnen niet zo goed omgaan met drukte en daardoor wordt drukte hier altijd chaotisch. In New York is men veel meer gewend aan drukte en houdt men veel meer rekening met elkaar, waardoor het uiteindelijk voor iedereen sneller gaat.

Na een tijdje is het imposante van de grote stad eraf. Je woont er, je werkt er en daarmee is de kous af. Slechts af en toe realiseer je op wat voor een bijzondere plekken je staat. Pas vlak voor vertrek werd alles weer imposant, wetende dat je binnenkort moet gaan missen.

Ook op onpersoonlijk moet ik terugkomen. De meeste New Yorkers staan direct voor je klaar als ze denken dat je hulp nodig hebt. Goed fatsoen is een eerste levensbehoefte, breek een fatsoensregel en je krijgt flink de wind van voren. Ook om een praatje hoef je nooit verlegen te zitten. Diepe gesprekken hoef je niet te verwachten, maar een babbeltje over weer, sport, baby's of de metro die weer te laat is, is gauw gemaakt.

Zeker nu met de voorverkiezingen in volle gang besef ik me wel dat de Amerikaanse cultuur en politiek mij ineens een stuk helderder zijn geworden. Hoe geinformeerd je ook bent in Nederland, je krijgt toch altijd een door de media gekleurd beeld van Amerika.

Hoe open deur het ook klinkt, maar Amerika draait om de American dream: Iedereen die iets wil bereiken, kan dat. Iedereen moet de mogelijkheden krijgen om wat van zijn leven te maken, maar je moet het wel zelf doen. Jij moet inzet en lef tonen. Iedere Amerikaan heeft daar begrip en respect voor en zal je dan ook helpen. Sociale zekerheid is minimaal, want uitkeringen werken luiheid in de hand. De particuliere liefdadigheid is daarentegen vele malen groter dan in Nederland. Iedereen draagt zijn steentje bij of met geld of met tijd.

Een andere peiler van die American Dream is de vrijheid. Vrijheid om te doen en laten wat je wilt. Vrijheid om te kiezen wat jij met je tijd en je geld doet. Geen overheid die je vertelt wat jij moet doen, maar dan ook geen overheid die je opvangt als je valt.

Amerikanen zijn ook heel erg trots op hun land en die American dream. En ook al schelden ze nog zo zeer op de President of de overheid, de trots blijft. Een van de vragen uit de spelshow Power of Ten was: hoeveel procent van de Amerikanen denkt dat Amerika 'the greatest country on earth' is. Het antwoord was rond de 90%. Hoeveel Nederlanders zouden dat over Nederland vinden?

Toch hebben de meeste Amerikanen een heel negatief zelfbeeld. Bij veel kennismakingen kreeg ik te horen dat "jullie Europeanen zullen wel een hekel aan ons hebben om George Bush". Ook vinden Amerikanen zichzelf dom als ze niet weten waar Netherlands precies ligt. Alsof de meeste Europeanen Wisconsin of Ohio op een kaart kunnen aanwijzen.

Ondanks dat ze over dit soort dingen heel eensgezind zijn, is het volk toch heel divers. In de laatste eeuwen zijn er groepen mensen naar de nieuwe wereld getrokken. De grootste toeleverancier van Amerikanen is Duitsland: 15% van de huidige bevolking heeft Duitse voorouders en 10% Ierse. De overige 75% komen uit alle overige windstreken van de wereld. Daarnaast verhuizen ze ook binnen hun eigen land vrij vaak. Er waren bij ons in het pand en bij mij op kantoor weinig geboren en getogen New Yorkers.

Die diversiteit werkt ook door in de hoeveelheid verschillende religies. Er wordt heel open naar (mensen met) andere religies gekeken. Mensen keken me soms verbaasd aan als ik vertelde niet godsdienstig te zijn. Zelfs in het post-11-september Amerika had men meer respect voor een gelovig moslim dan voor iemand zonder geloof.

Maar de Amerikaanse cultuur draait toch wel heel erg om geld en macht. Geld en macht betekenen vrijheid en daarvoor wijkt heel veel. Alles draait om verkoopsucces en soms lijkt alles wel een marketing stunt. De focus op geld en macht hebben de cultuur wel erg vervlakt en die cultuur moet vooral makkelijk te verteren zijn voor een groot publiek (Hollywood, Disney, TV-series).

De anderhalf jaar in New York hebben mijn blik op de wereld, in het bijzonder op Amerika en ook zeker op Nederland stevig doen veranderen. Ik ben heel dankbaar dat ik zowel toeschouwer als acteur ben geweest in het toneelstuk dat het dagelijks leven van New York kan zijn. Ik hoop dat jullie genoten en misschien nog wat geleerd hebben van deze website. Het was voor ons een leuke manier om iedereen op de hoogte te houden van onze verbazingen en ervaringen. Het verhaal is af en daarom is dit berichtje nr 165 de laatste op deze website.

New York is even weer duizenden kilometers ver weg voor ons. Dat zal het de komende jaren ook wel even blijven, op een enkele vakantie na. Maar we sluiten zeker niet uit dat we ooit nog weer een keer terugkeren.

In de geest van John F. Kennedy:

Ich bin ein New Yorker.

Inge, Erica of toch Ada.....?

We zijn inmiddels weer redelijk ingeburgerd en zitten weer in een vertrouwd ritme. Wat daar ook bij hoort is het zwemmen. Terwijl veel Amerikanen raar opkijken als je vertelt dat je kleintje naar zwemles gaat is het hier in Nederland een heel normaal iets. Het was dan ook wel even wennen toen we naar de eerste zwemles gingen en bleek dat de groep uit 12 kindertjes bestond i.p.v. 2 of 3.

De manier van les geven was ook even wennen. Sophie was in NYC de enige die nog wel eens kopje onder ging, hier gaat iedereen kopje onder en niet zomaar. Er komt een heuse "drijfring" aan te pas waar Sophie door de zwemjuf onderwater doorheen wordt getrokken. En weer terug natuurlijk. Voor ons is het ook erg leerzaam want wij kennen alleen de liedjes van Dikkertje Dap, Maneschijn en The Weels on the Bus, op deze manier leren wij ook wat extra liedjes.

Terug naar start?

Afgelopen maandag kwam de verhuizer. Zo'n beetje de laatste stap in de terugverhuizing. De meeste meubels staan weer op hun oude plek, maar het voelt nog wel een beetje vreemd om weer in je oude huis te wonen. Wennen aan de geluiden en de stilte, de buren en de buurt. Vertrouwd maar toch weer opnieuw wennen aan alles.

Zo gaat het ook in het dagelijks leven. Voor sommigen ben je nooit weggeweest en moet je moeite doen om de kleine veranderingen die er in anderhalf jaar tijd hebben plaatsgevonden, je ineens eigen te maken:
- nieuwtjes die niet hebt meegekregen
- reclames die iedereen meeblaat (goeiemoggel?!)
- nieuwe procedures en collega's op het werk, die voor je oude collega's al de normaalste zaak van de wereld zijn ("dan moet je even in dat programma kijken")

Aan de andere kant moet je bij sommige zaken weer helemaal opnieuw beginnen.
- Opnieuw inschrijven bij gemeente (duurt zo'n 2 tot 3 weken)
- Inschrijven bij de kinderopvang (kan pas na inschrijving in de gemeente en duurt dan 4 weken tot 9 maanden)
- Werk zoeken (kan pas na plaatsing bij kinderopvang)
- Nieuwe telefoon, internet en tv-aansluiting (duurt zo'n 2 weken tot een maand)
- De hele papierwinkel op het werk (en dan maar hopen dat je salaris op tijd is)

Het zal dus nog wel even duren voor we weer helemaal op de rit zijn maar het begin is er.

Inburgering

Sinds het eerste weekend van januari slapen we weer met z’n drietjes in Rotterdam. Heel langzaam wordt het huis gevuld met meubels en andere spullen, deels oude vertrouwde (zoals het iets te grote bankstel) en deels nieuwe (zoals traphekjes voor ons achteruitkruipertje). Maandag de 21e wordt de container met het verhuisgoed uit New York voorgereden. Die stond al sinds 1 januari in een loods in de haven van Rotterdam, maar het heeft uiteindelijk nog ruim 2 weken geduurd voordat de douane die vrijgegeven heeft.

Naast al het materiele komt ook het leven in Nederland weer in een normaal ritme, al is het wel een herontdekkingsreis. Welke producten gebruikten we ook al weer? Oh ja, rode kool smaakte in Nederland veel zoeter. Wennen aan de ruimte en aan de trappen in huis. Reizen naar het werk in de auto ipv de metro. Glimlachen om het Nederlands-Engels wat mensen spreken (Bèrèk Obèma ipv Barack Obama), maar ook oppassen wat je zegt, omdat iedereen hier Nederlands verstaat. Weer het Nederlands “recht-door-zee”, maar ook Nederlandse kneuterigheid. Kleine kopjes koffie en welk muntje is ook al weer 20 eurocent?

Als New York op televisie is, denken we toch met enige heimwee terug aan die geweldige stad en de geweldige tijd die we daar hebben gehad. New York is toch een beetje ons tweede thuis geworden. Toch overheerst het gevoel van blijdschap om weer terug te zijn dicht bij familie en vrienden.

Op de camping - deel 2

De kerstvakantie duurt ook niet eeuwig en dus stonden wij op nieuwjaarsdag voor de deur van ons huis in Rotterdam. De huurder had het huis - zoals het hoort - netjes achter gelaten, dus we hadden weer een nieuwe kampeerplaats gevonden. Roelf begon 2 januari weer op zijn werk en heeft van woensdag tot vrijdag het luchtbed en de slaapzak alvast voorverwarmd.

In het weekend hebben we een verhuiswagen gehuurd en de spullen die bij onze ouders opgeslagen stonden weer terugverhuisd. Van opa's en oma hebben we nog wat spulletjes voor Sophie geleend zodat haar winterkamp geen survivaltocht wordt.

Van de verhuizer hebben we begrepen dat onze spullen al ergens op de kade staan te wachten tot de douane ze vrijgeeft. Maar het zal nog zeker tot volgende week duren voordat we weer helemaal compleet zijn. Tot die tijd kan onze cowgirl alvast de kamer verkennen.

Ah, wat lief...

Maandagochtend stonden we met onze 4 koffers, 2 rugzakken, 1 strandtas, 1 reisbedje, 1 kinderwagen en 1 autostoeltje uiteindelijk op Schiphol. Maar dat ging niet vanzelf.

Zondag hebben we nog even snel een extra koffer gekocht om toch alles mee te kunnen nemen. De laatste spullen die we niet meer konden gebruiken hebben we geschonken aan het goede doel. Nog afscheid nemen van de laatste mensen en voor het laatst trokken we de deur dicht van ons appartement. Om 5 uur 's middags vertrok de bestelde taxibus naar JFK. Ook hier verliep alles heel rustig en redelijk vlekkeloos, totdat we in het vliegtuig zaten.

Hoewel alle passagiers redelijk op tijd in het vliegtuig zaten, wilde de kerosine er niet in. Er was een storing in het tank-paneel, maar er werd door zowel Amsterdamse als New Yorkse technici gezocht naar een oplossing, deelde de piloot ons mee. Inmiddels al met een uur vertraging om 11 uur 's nachts, liep een van de stewards nog eens door het gangpad en zag Sophie's autostoeltje netjes naast het raampje (Er was een stoel voor Sophie geboekt). Hij had net cursus veiligheid gehad en wist ons te vertellen dat het 3-puntsgordelautostoeltje niet op de stoel mocht staan. Ook paste Sophie niet meer in een van de wiegjes die KLM zelf heeft. Dan moest Sophie maar op schoot. Ja hallo..., daarvoor hebben we geen stoel voor haar geboekt. Na heen en weer gepraat met pursers, supervisors e.d. mocht Sophie tijdens de vlucht in haar stoeltje, maar alleen tijdens de start en landing moest ze op schoot. Om half een zat de kerosine in de tank en konden we op pad naar Nederland.

Sophie heeft zowat de hele vlucht geslapen en kon uitgeslapen haar oma, opa's en grote neef ontmoeten. Normaal heeft ze niet zoveel moeite met aandacht, maar dit was toch wel even veel om in 1 keer te verwerken. Maar ook voor haar ouders was de treinreis terug weer even wennen. Vooral aan de kleine auto's en gebouwen: "Ah wat een lieve kleine gebouwtjes. Sophie, welkom in Madurodam"

De kerstdagen waren voor Sophie wel wat moeilijk. Alle nieuwe gezichten en de jetlag waren wel heel erg interessant, maar ook heel erg verwarrend en vermoeiend. Om 2 uur 's nachts Nederlandse tijd is het eigenlijk pas normale bedtijd en dat hebben we geweten. Maar elke avond loopt ze een uurtje in en ook de nieuwe gezichten en omgeving zijn wat minder onbekend aan het worden.

Aan de andere kant van de oceaan
Op de Bahama's staarde Sophie al even over de Atlantische Oceaan. Nog geen idee dat ze vandaag naar de andere kant van die oceaan vliegt. Vandaag doen we voorgoed de deur van ons appartement dicht om weer terug te keren naar Nederland. Het weekend was dus gevuld met het inpakken van de koffers en het regelen van de laatste dingetjes. Maandagochtend staan we weer met onze benen op Nederlandse bodem (als de KLM het wil).

Fijne kerstdagen!

Hof van Eden

Wat is een mooier naam voor een vakantie-eiland dan Paradise Island. Een van de eilandjes van de Bahama's heet zo en vanaf vrijdag verblijven wij hier voor een weekje vakantie. Op slechts 3 uurtjes vliegen van New York ligt Paradise Island, vlakbij de hoofdstad van de eilandengroep, het voormalige piratennest Nassau. (vernoemd naar de Nederlandse Stadhouder Willem III)

De Bahama's moeten het vooral hebben van toerisme en buitenlandse bankrekeningen en zeker Paradise Island. Het eiland wordt volledig opgeslokt door het mega-resort Atlantis. Er werken ongeveer 6000 mensen en zorgt voor ongeveer 10% van het nationaal inkomen van de Bahama's. Tussen de hagelwitte stranden en azuurblauwe oceaan liggen de vele zwembaden met steile glijbanen, aquariums met haaien, roggen en dolfijnen, en voor de gemiddelde Amerikaanse toerist (witte sokken, poloshirt in de korte broek, sneakers en heuptas) 40 restaurants en bars, winkels en een casino.

En de weersvoorspelling voor komende week: 26-28 graden. Kortom een weekje radiostilte van ons! Alvast fijne kerststress toegewenst!

Op de camping

Rotterdam heeft in de zomerperiode een stadscamping. Sinds gisteren heeft Manhattan er ook een. Na bijna 18 maanden stonden er weer verhuizers op de stoep om de boel in te pakken en in een zeecontainer te stoppen. En omdat we pas de 23e naar Nederland terug gaan was het passen en meten in de koffers wat achter blijft en wat met de boot mee gaat.

Om al vast in vakantiestemming te komen leven we nu alsof we op de camping staan. Sophie had als box een soort van campingbedje en kan hier nu in slapen en wij slapen op een luchtbed op de grond. Verder hebben we nog een bank en (tot donderdag) tv en kabel dus het is wel luxe kamperen in eigen huis. En gelukkig hoeven we niet met een rol onder de arm naar de wc. Voor het eten hebben we wegwerpbordjes gekocht (scheelt weer afwassen) en aangezien je hier meer restaurants hebt dan waar ook is het eten ook geen probleem.

De laatste werkdag

Vandaag is het mijn laatste werkdag. Voor de laatste keer het dagelijkse ritje met de metro in de spits en de blik op het Chrysler building als je het metrostation uitstapt. Nog maar een keer langs de 4 lagen beveiligers (bij de deur, bij de poortjes, bij de lift, bij de afdeling).

Even geen getik meer van laptops en luid bellende mensen in de "cubicles" om je heen. Even geen deadlines of stroom onzinnige e-mails meer. En ook even geen lijstjes afvinken en checklists meer.

Handjes schudden en veel succes gewenst krijgen. Lunchen met de baas en dan computer inleveren. Laatste urenregistratie en American Express kaart inleveren. En dan ben ik een vrij man.