Ah, wat lief...

Maandagochtend stonden we met onze 4 koffers, 2 rugzakken, 1 strandtas, 1 reisbedje, 1 kinderwagen en 1 autostoeltje uiteindelijk op Schiphol. Maar dat ging niet vanzelf.

Zondag hebben we nog even snel een extra koffer gekocht om toch alles mee te kunnen nemen. De laatste spullen die we niet meer konden gebruiken hebben we geschonken aan het goede doel. Nog afscheid nemen van de laatste mensen en voor het laatst trokken we de deur dicht van ons appartement. Om 5 uur 's middags vertrok de bestelde taxibus naar JFK. Ook hier verliep alles heel rustig en redelijk vlekkeloos, totdat we in het vliegtuig zaten.

Hoewel alle passagiers redelijk op tijd in het vliegtuig zaten, wilde de kerosine er niet in. Er was een storing in het tank-paneel, maar er werd door zowel Amsterdamse als New Yorkse technici gezocht naar een oplossing, deelde de piloot ons mee. Inmiddels al met een uur vertraging om 11 uur 's nachts, liep een van de stewards nog eens door het gangpad en zag Sophie's autostoeltje netjes naast het raampje (Er was een stoel voor Sophie geboekt). Hij had net cursus veiligheid gehad en wist ons te vertellen dat het 3-puntsgordelautostoeltje niet op de stoel mocht staan. Ook paste Sophie niet meer in een van de wiegjes die KLM zelf heeft. Dan moest Sophie maar op schoot. Ja hallo..., daarvoor hebben we geen stoel voor haar geboekt. Na heen en weer gepraat met pursers, supervisors e.d. mocht Sophie tijdens de vlucht in haar stoeltje, maar alleen tijdens de start en landing moest ze op schoot. Om half een zat de kerosine in de tank en konden we op pad naar Nederland.

Sophie heeft zowat de hele vlucht geslapen en kon uitgeslapen haar oma, opa's en grote neef ontmoeten. Normaal heeft ze niet zoveel moeite met aandacht, maar dit was toch wel even veel om in 1 keer te verwerken. Maar ook voor haar ouders was de treinreis terug weer even wennen. Vooral aan de kleine auto's en gebouwen: "Ah wat een lieve kleine gebouwtjes. Sophie, welkom in Madurodam"

De kerstdagen waren voor Sophie wel wat moeilijk. Alle nieuwe gezichten en de jetlag waren wel heel erg interessant, maar ook heel erg verwarrend en vermoeiend. Om 2 uur 's nachts Nederlandse tijd is het eigenlijk pas normale bedtijd en dat hebben we geweten. Maar elke avond loopt ze een uurtje in en ook de nieuwe gezichten en omgeving zijn wat minder onbekend aan het worden.