Banaantje pellen

Sophie is vandaag weer bij de kinderarts geweest voor haar 4-maandscontrole. De dokter dacht eerst nog dat het om de 6-maandscontrole ging, toen zij grote Sophie zag.

Sophie is flink gegroeid en is nu 67cm lang en weegt zo'n 7700 gram. Volgens de Amerikaanse groeicurven, die iets afwijken van de Nederlandse, ligt Sophie haar groei zo rond de 95ste percentiel. Dat betekent dat ongeveer 5% van de Amerikaanse meisjes van haar leeftijd groter zijn en 95% kleiner.

Sophie heeft ook haar vervolgvaccinaties gehad. En in tegenstelling tot de vorige keer, toen ze de rest van de dag nogal slaperig was, was ze vandaag erg levendig.

Ook mocht Sophie van haar Franse arts aan de fruit- en groentehapjes. Sophie kreeg al 1 flesje pap per dag, maar vandaag heeft ze haar eerste potje organische en koosjere bananenprak gehad en dat beviel goed! Nu maar zien of ze vanavond wortels lust.

Ook haar andere ontwikkeling gaat prima. Op de vraag van de dokter of ze al goed haar hoofd op kon tillen, draaide Sophie haar hoofd naar de dokter, die achter haar stond. Soms brabbelt en sputtert ze haar ouders doof en is ze pas stil te krijgen met een Baby Einstein DVDtje.

Honesty is the best policy?

Tja, de wereld is klein... Een tijdje geleden zijn de buren aan het eind van de straat in Rotterdam verhuisd naar Paramus, NJ. Dat ligt op zo'n 25 km van Manhattan. Hoog tijd om eens ervaringen uit te wisselen over het leven in de VS. En omdat het mooi weer was, hebben we dat gecombineerd met een wandeling door Central Park.

Erg grappig om te horen wat nu de ervaringen zijn als je met je hele gezin hier naartoe verhuisd, tegen welke Amerikaanse rare gewoonten je aanloopt en wat de verschillen zijn tussen het enorm stadse Manhattan en het wat meer dorpse Paramus.

Een van de plekken waar we langs zijn gelopen, was Strawberry Fields. Het trekt altijd veel toeristen, hippies en daarmee is het ook een trekpleister voor zwervers. De meeste zwervers hebben hun karton volgeschreven met ellende: veteraan, dakloos, geen eten, kinderen te voeden en nog meer ellende. Maar een van de zwervers bij Strawberry Fields was eerlijker: "Why lie? I need a beer". Voor een donatie mocht je een foto nemen.

Maar dat hoort bij de grote stad. Binnenkort gaan wij met trein nu eens echt kijken waarom New Jersey de Garden State heet.

Now you can have beautiful skin

Toen Hillary Clinton in 2000 campagne voerde voor een senaatszetel voor de staat New York, had ze nog nooit in die staat gewoond. De krant New York Post wilde dan ook haar band met deze staat testen dmv een quizje, waarvoor alleen echte New Yorkers zouden slagen. Een van de vragen was: Wie is Dr. Jonathan Zizmor?

De dermatoloog Dr. Z. is een lokale bekendheid. De meeste mensen die met de metro reizen, kennen zijn gezicht, want zijn reclame hangt al ruim 25 jaar in zowat 1 op de 5 wagons.

Reclame is overal. TV, radio, kranten en internet worden er mee overspoeld. Zeker drie kwart van onze post is ongevraagde reclame. We worden meerdere keren per week gebeld door computers, die je dit of dat willen aanbieden. En natuurlijk op straat, op de lichtbakken van Times Square, op de gele taxi’s. De meeste reclameuitingen dringen niet eens meer tot je door, maar de beste aandacht die je kunt krijgen zijn op de reclamebakken in de metro. Aangezien het ongepast is om constant je medepassagiers aan te staren, is de reclame een prachtige afleiding.

En voor de meeste reclame in de metro heb je ook even de tijd nodig. De meestal erg onprofessionele posters zijn erg druk met veel kleuren, veel verschillende lettertypes en veel tekst. Zo ook Dr. Z’s. Hij heeft hem zelf ontworpen. Zijn babyface staart je aan naast een kleurrijke regenboog, terwijl hij belooft je een prachtige huid kunt krijgen, en dat hij je met vruchtensap van je uitslag afhelpt.


De meeste reclames van avondscholen en erectiepillen komen en gaan, maar Dr. Z is de rots in de branding van de wiegende metrostellen. Af en toe reist de – in het echt iets oudere - Jonathan Zizmor met de metro, maar nooit staart hij zichzelf aan. "You can go nuts looking for these things."

The Lady

Vergeleken bij de wolkenkrabbers steekt ze er maar een beetje magertjes bij af. Maar als je langs het Vrijheidsbeeld vaart, heeft ze iets bijzonders. Je kunt je bijna het gevoel voorstellen van de duizenden immigranten die - op zoek naar een beter leven - bij het binnenvaren van de haven als eerste dit beeld zien.

In februari 2001 waren we op vakantie in New York. Een van de vele toeristische attracties die we bezocht hebben, was het Vrijheidsbeeld. Destijds mocht je nog in het beeld op de wenteltrap de klim van 92m naar de kroon maken. Pas later zagen we dat er in het voetstuk een lift is, wat je de helft van trap scheelt. Eenmaal boven heb je uitzicht over Brooklyn, maar dan moet je wel op je knieen gaan zitten. Vervolgens met een tweede wenteltrap naar beneden. Toch een beetje een tegenvaller.

Direct na de aanslagen van 11 september datzelfde jaar werd het eiland waarop het vrijheidsbeeld ligt (Liberty Island) gesloten voor publiek. In 2004 werd het eiland weer geopend. Het museum in het voetstuk is alleen met een reservering te bezichtigen.

Maar als een van de symbolen van de VS vond het Huis van Afgevaardigden dat de National Park Service het monument maar weer open moest stellen voor het publiek. In een hoorzitting van het Congress gaf de directeur van de NPS aan tegen te zijn om redenen van brandveiligheid. De trap in het beeld was oorspronkelijk bedoeld voor onderhoud, nooit voor de duizenden bezoekers. Ook vreest de NPS voor de gezondheid van de bezoekers: als je eenmaal aan de klim op de wenteltrap bent begonnen, dan moet je hem ook afmaken. De stroom bezoekers achter je maakt het bijna onmogelijk om terug te keren.

Schandalig, riepen verschillende actiegroepen die een half miljard dollar bijeen hebben gebracht om de kroon weer open te krijgen. “To keep Lady Liberty closed defies the will of the American people. It really does bow to the desires of the terrorists.” Maar of Amerikanen het beeld echt als symbool zien, valt te betwijfelen: sinds het beeld niet meer toegankelijk is, is het aantal bezoekers met 40% procent afgenomen.

In het begin heeft Lady Liberty nog dienst gedaan als vuurtoren. Tot 1916 mochten bezoekers in de fakkel. Ondanks dat het monument een van de finalisten was bij de verkiezing van de nieuwe wereldwonderen, heeft ze de laatste 7 niet gehaald. Wellicht een mooie gelegenheid om het beeld terug te sturen naar die akelige Fransen (zie ook het bericht van 16 juli over Bastille Day). Als zij de VS niet steunen in de oorlog tegen het terrorisme (lees Irak), dan moet er maar een daad gesteld worden. Zie hier de internet petitie van wat boze Amerikanen.

Terug naar de warmte

Het klinkt een beetje gek dat als je uit California vertrekt je teruggaat naar de warmte, maar San Francisco is erg koud. Mark Twain heeft ooit gezegd (als we tenminste de boekjes moeten geloven) dat de koudste winter die hij ooit had meegemaakt, een zomer in San Francisco was. De temperatuur komt zelfs in de zomer niet vaak boven de 22 graden uit. Aan de overkant van de baai, in Oakland, is het al gauw 5 - 10 graden warmer. Voor het weer hoef je dus niet naar SF.

De stad noemt zichzelf wel de stad met de meeste restaurants per vierkante km. In de baai wordt heel veel krab gevangen, dus aan seafood geen gebrek. Ook aan wijn geen gebrek, want even ten noorden van SF liggen Sonoma en Napa counties, de wijngebieden van California. Als afsluiter een chocolaatje van Ghirardelli.

Vrijdagmiddag zijn we weer teruggevlogen naar NY. Zeker het uitzicht over Nevada en Utah waren prachtig. Alleen mocht van de zure mevrouw voor ons Sophie niet zoveel bewegen. Limo-chauffeur Ben stond in NY al voor ons klaar om ons weer naar onze eigen bedjes te rijden.

Pelicanen-eiland

San Francisco - want daar zitten we nog steeds - ligt aan een baai. De ingang van deze baai heet de Golden Gate en je mag dan ook raden hoe de brug heet die daar overheen gaat. Midden in de baai ligt een wereldberoemd rotseiland: Alcatraz (la isla de alcatraces).
Op het eiland was ooit de gevangenis waaruit niemand zou kunnen ontsnappen. Van 1934 tot 1963 hebben ongeveer 1500 gevangenen in deze maximum-security prison gezeten, waaronder enkele bekende namen (Al Capone). Slechts 5 zijn ontsnapt, maar nooit meer teruggevonden. Algemeen wordt aangenomen dat ze de zwemtocht in de baai niet hebben overleefd.

De gevangenis sprak zo tot de verbeelding dat het het onderwerp was van vele Hollywood films (Escape from Alcatraz, The Rock).

Tegenwoordig is The Rock een toeristische trekpleister met een miljoen bezoekers per jaar. Je kunt er door de gangen lopen waar de gevangenen alleen maar naar konden kijken, even zitten in de eetzaal waar ontsnappingen gepland werden en genieten van het uitzicht over de baai, waar binnen alleen over gedroomd werd.

Gold, Peace, Dotcom and spare change

In het verleden zijn veel mensen naar San Francisco getrokken op zoek naar iets. In 1849 kwamen de goudzoekers in de gold rush, in de 1960s kwamen de hippies op zoek naar LSD en peace. Rond de eeuwwisseling kwamen de yups op zoek naar dotcom kapitaal in het nabijgelegen Silicon Valley, maar tegenwoordig lijkt het merendeel van SF op zoek naar wisselgeld. De hele stad wordt overspoeld door zwervers. Zeker in de centrumbuurten lopen heel veel daklozen met hun boodschappenkarretje door de straten of staan met een starbucksbeker te bedelen naar klein geld. Zelfs overdag is het niet altijd even prettig om langs deze groepen te lopen.

Een stuk minder problemen zijn er in deze stad met ongeveer 250,000 Aziaten, wat een derde van de bevolking is. Naast de grootste Chinatown ter wereld is er ook nog een Japantown in de stad. En deze trekken een hoop toeristen naar de stad.

Een ander opvallende bevolkingsgroep zijn de homo's.
SF noemt zichzelf ook de gay capital of the world. Een meer dan gemiddeld deel van de stad is homo. En daar is men hier best trots op. In de buurt Castro - waar wij de eerste dag noodgedwongen naartoe moesten - wapperen veel regenboogvlaggen. Ook in de gemeentelijke trams wordt reclame geplaatst specifiek gericht op homo's.Voor Nederlanders eigenlijk niks bijzonders, maar in de toeristische gids werd ervoor gewaarschuwd dat SF erg liberaal is en dat je je daar als bezoeker wel voor open moest stellen...

Lang leve the land of the free!

11 september en San Francisco

In New York zijn de aanslagen van 6 jaar geleden herdacht. In de aanloop naar vandaag is veel gediscussieerd over de oorlogen in Afghanistan en Irak. Andere hot topics zijn de gezondheid van de reddings- en opruimwerkers en de voortgang van de nieuwbouw op ground zero. En uit een poll is gebleken dat een hoop mensen 9/11 moe zijn.

Dat de overheid die moeheid nog niet heeft, hebben we gisteren weer aan de lijve ondervonden. Op het vliegveld moet natuurlijk tot in het belachelijke op veiligheid gecontroleerd worden. Dat je je schoenen moet uittrekken, je riem moet afdoen of geen vloeistoffen mag meenemen hebben we al geaccepteerd. Maar ook de wandelwagen van Sophie moest door de scanner, terwijl dat eigenlijk maar net paste. Het detectiepoortje was niet voldoende...

Maar daarna hebben we rustig onze reis naar San Francisco, California kunnen voortzetten. Sophie's eerste vliegreis verliep prima op wat darmkrampjes na. Stijgen en landen waren voor ons erger dan voor haar. Omdat we Susanne's diabetesmedicijnen waren vergeten hebben we de rest van de middag in apotheken doorgebracht om ondanks alle ambtenarij van ziektekostenverzekeringen toch nog een recept te krijgen.


Dinsdag zijn we naar Fisherman's Wharf geweest. Een verzameling van oude werven waar tegenwoordig veel toeristen langs de winkeltjes en de seafood restaurants lopen. Je hebt er prachtig uitzicht over de baai, met de Bay Bridge, Alcatraz, en de Golden Gate bridge. De terugreis hebben we met een van de kabeltrammetjes gedaan en dan merk je pas goed hoe heuvelachtig de stad is.

Where players become legends...

Vandaag is het Labor Day, dag van de arbeid. Het weer is fantastisch dus wat is er mooier om anderen te zien werken. Getooid in vol tenue trokken we naar de Bronx voor de Yankees. Die vechten op het moment voor een plekje in de play-offs, dus elke wedstijd is spannend. Maar wedstrijden tegen je directe concurrent zijn nog spannender.

Je eerste ballgame is niet zomaar iets. Al in de metro zagen de fans een nieuwe kortestop of 2e honkman in haar. In het stadion zelf was het af en toe nog wel even schrikken als er plotseling harde geluiden uit de speaker kwamen, zoals voor je eerste Star Spangled Banner. Ook was het schrikken als het publiek begon te juichen/klappen voor een goede actie van de Bronx Bombers. Maar naar mate de wedstrijd vorderde werd het gejuich minder. In de 7e inning begon de vermoeidheid toe te slaan en zijn we voor de massa maar terug naar huis gegaan. De yankees stonden toen al met 6-1 achter.

Hieronder een oud filmpje uit het zwart-wit archief.

Konijnen-eiland

Zaterdagochtend is normaal Sophie's zwemles, maar vanwege onderhoud aan het kleine zwembad ging dat niet door. Dan maar het echte werk en richting de zee.

Zee (of eigenlijk oceaan) is er genoeg in de regio. Op zonnige weekenddagen trekken massa's mensen naar de stranden aan de kust van New Jersey of naar Jones Beach en de Hamptons op Long Island. Iets minder strand-achtig maar niet minder leuk is Coney Island, waar we zaterdag naar toe zijn geweest.

De naam Coney Island is afgeleid van Konijnen-eiland zoals de Nederlanders het noemden in de 17e eeuw. Het schiereiland werd geteisterd door een konijnenplaag en er werd dus ook flink op Flappie gejaagd. In de 19e en 20e eeuw is Coney Island een amusementscentrum geworden. Destijds een van de beroemdste pretparken met de Cyclone achtbaan en de Parachute Jump (zie foto). Die laatste is tegenwoordig niet meer in gebruik. Het terrein tussen Surf Avenue en de boardwalk is nu de permanente kermis Astroland, die al een aantal jaren niet met de tijd is meegegaan.

Vanwege de prachtige ligging zijn er dan ook voldoende plannen om het gebied een volledige metamorfose te geven. Toen de Olympische spelen van 2012 niet naar Coney kwamen, zijn er verschillende projectontwikkelaars gekomen die er een heel resort van willen maken. Dit jaar is dan ook het laatste jaar van Astroland.

Andere publiekstrekkers zijn Nathan's en het Aquarium. Nathan's is een van de beroemdste hotdogmakers van de VS. Niet in de laatste plaats omdat het bedrijf elk jaar de hotdog-eetwedstrijd organiseert. Naast de zuurkool en de mosterd kent de hotdog nog veel meer variaties: chilidog (met een lepel chili con carne eroverheen), een cheesedog (met een plak kaas eroverheen), een chili-cheesedog (...) en een corndog (een worstje in een maisbroodje op een stokje). Maar ook een flesje Enfamil-poedermelk smaakt er prima.

Na een wandelingetje over de boardwalk kwamen we bij de pier. Hier wordt nog steeds veel op krab gevist. Vroeger waren krab en kreeft het voedsel voor de armen in de stad, maar daar heeft de drukke haven verandering in gebracht. Toch maar even de zwemles uitgesteld tot het zwembad weer klaar is. Uiteindelijk hebben we de rest van de middag lekker in het aquarium doorgebracht. Gewapend met een corndog en een limonade konden we de ruim uurlange metrorit naar Manhattan terug maken.

Gewoon even de tong uitsteken!