Ah, wat lief...

Maandagochtend stonden we met onze 4 koffers, 2 rugzakken, 1 strandtas, 1 reisbedje, 1 kinderwagen en 1 autostoeltje uiteindelijk op Schiphol. Maar dat ging niet vanzelf.

Zondag hebben we nog even snel een extra koffer gekocht om toch alles mee te kunnen nemen. De laatste spullen die we niet meer konden gebruiken hebben we geschonken aan het goede doel. Nog afscheid nemen van de laatste mensen en voor het laatst trokken we de deur dicht van ons appartement. Om 5 uur 's middags vertrok de bestelde taxibus naar JFK. Ook hier verliep alles heel rustig en redelijk vlekkeloos, totdat we in het vliegtuig zaten.

Hoewel alle passagiers redelijk op tijd in het vliegtuig zaten, wilde de kerosine er niet in. Er was een storing in het tank-paneel, maar er werd door zowel Amsterdamse als New Yorkse technici gezocht naar een oplossing, deelde de piloot ons mee. Inmiddels al met een uur vertraging om 11 uur 's nachts, liep een van de stewards nog eens door het gangpad en zag Sophie's autostoeltje netjes naast het raampje (Er was een stoel voor Sophie geboekt). Hij had net cursus veiligheid gehad en wist ons te vertellen dat het 3-puntsgordelautostoeltje niet op de stoel mocht staan. Ook paste Sophie niet meer in een van de wiegjes die KLM zelf heeft. Dan moest Sophie maar op schoot. Ja hallo..., daarvoor hebben we geen stoel voor haar geboekt. Na heen en weer gepraat met pursers, supervisors e.d. mocht Sophie tijdens de vlucht in haar stoeltje, maar alleen tijdens de start en landing moest ze op schoot. Om half een zat de kerosine in de tank en konden we op pad naar Nederland.

Sophie heeft zowat de hele vlucht geslapen en kon uitgeslapen haar oma, opa's en grote neef ontmoeten. Normaal heeft ze niet zoveel moeite met aandacht, maar dit was toch wel even veel om in 1 keer te verwerken. Maar ook voor haar ouders was de treinreis terug weer even wennen. Vooral aan de kleine auto's en gebouwen: "Ah wat een lieve kleine gebouwtjes. Sophie, welkom in Madurodam"

De kerstdagen waren voor Sophie wel wat moeilijk. Alle nieuwe gezichten en de jetlag waren wel heel erg interessant, maar ook heel erg verwarrend en vermoeiend. Om 2 uur 's nachts Nederlandse tijd is het eigenlijk pas normale bedtijd en dat hebben we geweten. Maar elke avond loopt ze een uurtje in en ook de nieuwe gezichten en omgeving zijn wat minder onbekend aan het worden.

Aan de andere kant van de oceaan
Op de Bahama's staarde Sophie al even over de Atlantische Oceaan. Nog geen idee dat ze vandaag naar de andere kant van die oceaan vliegt. Vandaag doen we voorgoed de deur van ons appartement dicht om weer terug te keren naar Nederland. Het weekend was dus gevuld met het inpakken van de koffers en het regelen van de laatste dingetjes. Maandagochtend staan we weer met onze benen op Nederlandse bodem (als de KLM het wil).

Fijne kerstdagen!

Hof van Eden

Wat is een mooier naam voor een vakantie-eiland dan Paradise Island. Een van de eilandjes van de Bahama's heet zo en vanaf vrijdag verblijven wij hier voor een weekje vakantie. Op slechts 3 uurtjes vliegen van New York ligt Paradise Island, vlakbij de hoofdstad van de eilandengroep, het voormalige piratennest Nassau. (vernoemd naar de Nederlandse Stadhouder Willem III)

De Bahama's moeten het vooral hebben van toerisme en buitenlandse bankrekeningen en zeker Paradise Island. Het eiland wordt volledig opgeslokt door het mega-resort Atlantis. Er werken ongeveer 6000 mensen en zorgt voor ongeveer 10% van het nationaal inkomen van de Bahama's. Tussen de hagelwitte stranden en azuurblauwe oceaan liggen de vele zwembaden met steile glijbanen, aquariums met haaien, roggen en dolfijnen, en voor de gemiddelde Amerikaanse toerist (witte sokken, poloshirt in de korte broek, sneakers en heuptas) 40 restaurants en bars, winkels en een casino.

En de weersvoorspelling voor komende week: 26-28 graden. Kortom een weekje radiostilte van ons! Alvast fijne kerststress toegewenst!

Op de camping

Rotterdam heeft in de zomerperiode een stadscamping. Sinds gisteren heeft Manhattan er ook een. Na bijna 18 maanden stonden er weer verhuizers op de stoep om de boel in te pakken en in een zeecontainer te stoppen. En omdat we pas de 23e naar Nederland terug gaan was het passen en meten in de koffers wat achter blijft en wat met de boot mee gaat.

Om al vast in vakantiestemming te komen leven we nu alsof we op de camping staan. Sophie had als box een soort van campingbedje en kan hier nu in slapen en wij slapen op een luchtbed op de grond. Verder hebben we nog een bank en (tot donderdag) tv en kabel dus het is wel luxe kamperen in eigen huis. En gelukkig hoeven we niet met een rol onder de arm naar de wc. Voor het eten hebben we wegwerpbordjes gekocht (scheelt weer afwassen) en aangezien je hier meer restaurants hebt dan waar ook is het eten ook geen probleem.

De laatste werkdag

Vandaag is het mijn laatste werkdag. Voor de laatste keer het dagelijkse ritje met de metro in de spits en de blik op het Chrysler building als je het metrostation uitstapt. Nog maar een keer langs de 4 lagen beveiligers (bij de deur, bij de poortjes, bij de lift, bij de afdeling).

Even geen getik meer van laptops en luid bellende mensen in de "cubicles" om je heen. Even geen deadlines of stroom onzinnige e-mails meer. En ook even geen lijstjes afvinken en checklists meer.

Handjes schudden en veel succes gewenst krijgen. Lunchen met de baas en dan computer inleveren. Laatste urenregistratie en American Express kaart inleveren. En dan ben ik een vrij man.

De Starbucks op de hoek

Bij ons aan de overkant van de straat staat een van de vele Starbucks-vestigingen. Vooral in het weekend is de verleiding erg groot om even de straat over te steken om bij de groene zeemeermin binnen te vallen.

Als de oprichters van Starbucks ergens in geslaagd zijn, is het wel om van iets gewoons (een kopje koffie) iets bijzonders te maken. De meeste mensen komen niet voor een gewone koffie maar voor een van de combinaties met melk, siroop of ijs. (Latte, Mocha, Frappuchino). Goedkoop is de koffie niet. Voor een koffie zonder ongein ben je al $2 kwijt.

Maar die paar dollar kun je bij ons op de hoek makkelijk in je zak houden. Bij een koffieronde hoorde Susanne 2 jongens elkaar vertellen dat ze niks besteld hadden maar aan het wachten waren op een foute bestelling. En dan hoef je niet lang te wachten, kunnen we uit ervaring vertellen.

Een bakje koffie in 3 stappen:
1. In de rij
In de rij komt er een van de medewerkers vragen wat je wilt hebben. Je bestelling wordt dan alvast geschreeuwd naar de barista (koffie-maker), die dan alvast je koffie kan maken. Maar door de drukte en het lawaai kan die het vaak niet goed kan horen.
2. Bij de kassa
Bij het afrekenen wordt je nog een keer naar je bestelling gevraagd en de bestelling wordt weer aan de barista doorgegeven, maar die is druk bezig met het in elkaar draaien van macchiato's en latte's
3. Bij de counter
Daarna loop je naar de counter waar hopelijk je bestelling staat te wachten of waar de barista bezig is om jouw bestelling te maken, maar vaak moet je nog een keer doorgeven wat je besteld hebt. Zonder enige aarzeling wordt gemaakt wat je vraagt.

Kortom er zijn zo'n 4 mensen bezig met bestellingen opnemen en 1 met koffie maken. Lang leve de Amerikaanse werkwijze.

Nog maar een paar weekenden...

Het weekend begon al vroeg op vrijdagmiddag met kerstinkopen doen bij de Macy's. De Macy's op Herald Square is - naar eigen zeggen - het grootste warenhuis ter wereld. Voor de speciaal voor kerst versierde etalages staan rijen mensen. Daar wil je niet op zaterdagmiddag in december naar binnen. Maar ook niet op vrijdagmiddag, kunnen we nu uit eigen ervaring zeggen. Een kwartier wachten op 1 van de 7 liften omdat alle liften vol staan met mensen die ook met de roltrap kunnen. Bij een koffie en melkpauze vonden we met moeite een plekje naast drie Noord-Ierse dames die van de goedkope dollar aan het profiteren waren. Ze hadden meteen door dat we Europeanen waren omdat we hen konden verstaan en omdat we niet zo moeilijk deden (?!)

Zaterdag naar kantoor. Niet voor klantenwerk maar voor de jaarlijkse familiedag. De kantine en trainingszalen waren omgetoverd tot spelletjespaleis. Met een week aanwezigheidsplicht te gaan hebben we nog even gauw de mogelijkheid genomen om even wat kiekjes te nemen van werkplek en uitzicht op midtown Manhattan.

Omdat het kantoor op loopafstand van de grote kerstboom op Rockefeller Center is, zijn we daar rustig heen gelopen. Maar eenmaal bij 5th Avenue aangekomen was de rust ver te zoeken. De normaal erg brede stoep was geheel bezet door een grote gestresste winkelende mensenmassa. Met de kinderwagen als ijsbreker toch de straat weten over te steken naar Rockefeller Center. Ook daar een enorme mensenmassa die langs de kerstboom trok. In gedachten verzonden en dit tafereel aanschouwend werd ik opgeschrikt door een vrouw die gilde "Oh my god, how beautiful!" Ik nam aan dat ze de prachtige versierde boom bedoelde, maar voor ik er erg inhad bukte ze voorover naar Sophie. "Look at those eyes and cheeks."

Afgelopen zondag viel de eerste sneeuw van het seizoen. Vorige winter moesten we nog wachten tot in februari en verpestte de sneeuw onze reisje naar Nederland. Maar nu hoefden we nergens heen en dan geeft de sneeuw in het park prachtige plaatjes. Het was Roelf's eerste verjaardag in de sneeuw. Sophie vond het wel even vreemd dat de wereld om haar heen ineens heel wit was, maar na wat onderzoek was dat witte poeder toch ook wel interessant.