Washington

George washington hield er niet van om verheerlijkt te worden. Pech voor hem, want er is niet alleen een staat, een stad en vele monumenten naar hem vernoemd; hij is ook nog eens het onderwerp van veel schilderijen. De verf waarbij hij zich zou omdraaien in zijn graf, is aangebracht op het plafond van de koepel van het Capitool in de naar hem vernoemde stad. Hierop staat hij afgebeeld als een soort Romeinse god omringd door 75 maagden en evenzoveel symbolische verwijzingen.

De week tussen kerst en oud-en-nieuw hebben wij doorgebracht in de stad Washington. Omdat de federale overheid hier gevestigd is, ligt deze stad in een staatloos gebied ingeklemd tussen de staten Maryland en Virginia: District of Columbia (DC). Washington bestaat dan ook vooral uit overheidsgebouwen, oorlogsmonumenten en monumenten voor oud-presidenten.

Men heeft geprobeerd om een Europese hoofdstad na te bouwen. Het stratenplan lijkt op dat van Parijs. Veel gebouwen zijn voorzien van zuilen en veel Romeins aandoende beelden. En ook de wijk Georgetown lijkt zo uit Londen te zijn geplukt.

De bekendste gebouwen zijn (daar istie weer) het Washington Monument (gedenknaald), het witte huis, het Capitool, maar ook de vijver bekend van de speech van Martin Luther King (of Forrest Gump). Het zwermt dan ook van de Amerikaanse toeristen (witte sportschoenen, heuptasje).

De stad is niet te vergelijken met New York. Er zijn bijna geen restaurants te bekennen en 's avonds is het erg stil op straat. Met onze tas vol met foldertjes en de geheugenkaartjes van het fototoestel weer gevuld, shuttelen wij vrijdag weer terug om naar nieuwjaar op Times Square te kijken.

Happy holidays

Naast kerst zijn er in december nog veel andere feestdagen. Zo zijn daar Afro-amerikaanse Kwanzaa, het heidense Joel, het islamitische Offerfeest.

Maar de in New York meest aanwezige is Chanoeka, het joodse feest van de lichtjes. In buurten waar relatief veel joden wonen, zie je overal (in woningen en winkels) brandende menorahs staan. De menorah is de 9-armige kandelaar. Elke dag van Chanoeka wordt eerst de middelste kaars aangestoken. Met deze kaars steekt men de andere kaarsen aan. Elke dag eentje meer, zodat op de achtste en laatste dag alle kaarsen branden. Veel kinderen krijgen elke dag een kadootje. Daarnaast worden traditionele spellen gespeeld, zoals het dreidelspel (zie plaatje).

Chanoeka is niet een van de belangrijkste feestdagen in de joodse kalender. Maar omdat het bijna altijd in december valt, wordt het in Amerika meegetrokken in de kerstgekte. Vandaar dat de meeste winkels naast de kerstversiering ook speciale Chanoeka-producten hebben: Dreidel-kussentjes, menorah-vormige prullaria, My first Hanukkah-babykleren en nog veel meer.

Ondanks dat vanavond de laatste dag is toch nog:

Happy Hannukkah!

Mooie kerstgedachte

Nog een paar dagen werken en dan is het weer kerst. In Nederland zijn we gewend om twee dagen kerst te vieren maar in veel landen op de wereld, waaronder Amerika, wordt maar 1 dag kerst gevierd.

Elke Amerikaan is in de stress en overal om je heen hoor je dezelfde vraag: “Ben jij al klaar met kerst shoppen?” Elk jaar moet men elkaar overtreffen en je kunt natuurlijk niet met iets aankomen dat minder mooi (lees duur) is dan het jaar ervoor. En dat brengt het beste in de mens naar boven!

"Vrede op aarde" is de gedachte met kerst maar niet in de aanloop naar kerst. Zo bevond ik mij in een groot warenhuis waar diverse dames elkaar bijna de hersens insloegen om net dat ene laatste cadeau te bemachtigen. Elkaar gewoon de spullen uit de handen slaan zodat je wel loslaat en de ander er trots met het cadeau vandoor kan gaan.

Mooie kerstgedachte toch….

En het is...

Het is vandaag 8 december. New York gaat goedgemutst naar het werk, want een ijskoude wind perst zich tussen de hoge gebouwen en door de lange rechte straten. Het is de ergste val in temperatuur ooit gemeten (zegt men). Gisteren was het nog een comfortabele 40 gr.

Het is vandaag de 26e sterfdag van mijn muzikale held John Lennon. Bij de plek waar hij stierf, op de 72e straat, stond ik op de bus te wachten. Veel toeristen trotseren de wind om op deze dag een foto te nemen. Ik gok dat even verderop in Central Park, bij Strawberry Fields het waarschijnlijk nog drukker is.

Het is vandaag 8 december en het - voor ons - belangrijkste nieuws is dat Susanne vandaag een echo heeft gehad. Onze 19 weken oude baby in wording is kerngezond en vertoont nu al trekjes van beide ouders (t'is maar wat je erzelf in ziet). Op de echo was ook te zien wat het geslacht is.

En het is ... Een meisje.

Gingerbread en tough tough

Tijdens de eerste kerstlunch kwam Nederlands eten ter sprake. Een van Roelf's collegas had het typisch Nederlandse "crocket" geproefd. Dat vloeibare vlees was het smerigste dat ze ooit had gehad.

Om deze Nederlandse kolonie weer een beetje terug te winnen (zie deze grappige site), hebben wij de collega's van Roelf getrakteerd op echt sinterklaas-snoep: gevulde speculaas (filled almond cookie), pepernoten (pepper nuts) en taai taai (tough tough). In het begin waren ze nog een beetje aarzelend, maar als een schaap over de dam is... Uiteindelijk hebben we niks mee terug naar huis hoeven nemen.

Helemaal Knicks


De drie populairste sporten in dit land zijn ongetwijfeld: honkbal, football en basketbal. Het honkbalseizoen is met de World Series in oktober afgelopen en we moeten weer tot maart wachten tot het voorseizoen begint. In september is het American footballseizoen begonnen, maar die sport heeft ons nog niet kunnen boeien: te grote helmen, te grote schoudervullingen, te rommelig spel en een te schreeuwerig publiek. Daarnaast een sport die zichzelf football noemt, maar waarbij de bal bijna alleen maar met de handen wordt gespeeld, heeft iets verdachts.

Dan maar een keer naar basketbal. Er is één NBA ploeg in New York: de Knicks. En dan is precies wat dit team dit seizoen presteert: niks. Ze staan vierde in een divisie met vijf ploegen en ze winnen gemiddeld een op de drie wedstrijden. Zeker voor de ploeg met de duurste loonlijst uit de NBA is dit beschamend. Maar ja, als je geen of Nederlands basketbal gewend bent, maakt het niet uit naar welke NBA wedstrijd je gaat.

Afgelopen zaterdag gingen wij naar Madison Square Garden voor de wedstrijd van de Knicks tegen de nr. 5 de Toronto Raptors. Volgens de spelregels duurt een wedstrijd 4 keer 12 minuten, dus wij dachten na ruim een uur weer buiten te staan. Hier hadden we toch het showgevoel van de Amerikanen onderschat: pas na tweeëneenhalf uur stapten we de metro weer in. City Dancers, t-shirt tosses en oude basketbalhelden zorgden ervoor dat je je geen moment verveelde. Ondanks dat de Knicks tegen de nr. laatst speelden, hebben ze maar even op een voorsprong gestaan. In de laatste periode kwamen de Knicks bijna terug, maar wisten uiteindelijk toch met 100 – 103 te verliezen.

Happy Thanksgiving.

Elke 3e donderdag in november is het weer zover, Thanksgiving. Traditie voor deze dag is dat families samenkomen om uitgebreid te gaan eten. Het menu? Kalkoen, pompoen, cranberry saus en eggnog.

Maar wat is Thanksgiving? Het duidelijkste antwoord kwam van Roelf's collega: "Eh, it's for giving thanks." Het lijkt een open deur, maar veel meer is er ook niet. Thanksgiving is een bedankje (meestal aan God) voor de oogst. Vanwege het massale familiebezoek is de dag ervoor een zwarte dag op de weg en op het vliegveld. Niettemin is Thanksgiving geliefder omdat de sfeer minder gestresst is en minder gericht is op kado's geven.

Een andere bekende traditie is de Macy's Thanksgiving Parade. Dit jaar voor de 80e keer dus reden genoeg om extra uit te pakken. Ondanks een wereldwijd tekort aan helium gingen alle ballonnen de lucht in. Gisteravond zijn alle ballonnen al opgeblazen en dit gaf al veel bekijks.

De echte liefhebber kijkt niet op een graad meer of minder en zit dus al om half 7 langs de route te wachten op de parade die om 9 uur van start gaat. De hele nacht heeft het geregend en bij de start van de parade was het even droog maar na een uur regende het zo hard dat wij de moed hebben opgegeven en het laatste deel thuis, lekker warm en droog, op de bank hebben bekeken.

De laatste in de lange rij van de parade is de kerstman en die luidt dan ook het begin van Holiday season in. En omdat geen feestdag voorbij gaat zonder een uitverkoop, is vrijdag Thanksgiving Sale: het begin van de kerstinkopen. Veel winkels openen hun deuren al om 5 of 6 uur, maar de rijen voor de deuren zijn dan al lang. Vergeleken bij 'Black Friday' zijn de dolle dwaze dagen bij de Bijenkorf een kinderspel: het doet eerder denken aan de jacht op nieuwste Playstation. Ook al lijkt het alsof ze het weggeven, wij bedanken ervoor.

Verkiezingen

Nu alle Amerikaanse stemmen geteld en herteld zijn, beginnen de verkiezingen in Nederland. Nederlanders die in het buitenland wonen, kunnen ook stemmen voor landelijke en Europese verkiezingen. Voorwaarde is wel dat je je moet registreren. Democratisch als wij zijn, hebben wij ons natuurlijk geregistreerd. In totaal hebben zo'n 21.500 mensen zich hiervoor aangemeld. Nog eens 12.000 stemmen per brief.

Bij de vorige verkiezingen konden expats per brief stemmen, maar dit jaar wordt er voor de tweede keer een proef gehouden met stemmen via internet. Per post ontvang je een pincode. In de periode van zaterdag tot en met het sluiten van de stembureaus in Nederland kun je dan - net als op de normale stemcomputer - je stem uitbrengen.

Kerst is in aantocht

New York maakt zich op voor de komende feestdagen. Aanstaande donderdag is het Thanksgiving en voor veel Amerikanen is deze dag belangrijker dan kerst. Maar ondanks dat begint de stad nu toch steeds meer een "kerst" uitstraling te krijgen.

Gevels en etalages van grote warenhuizen zijn versierd, bij de Starbucks krijg je de koffie of warme chocomelk niet meer in de standaard beker met groene logo maar in een rode kerstbeker met gekleurd kartonnetje en zoals al eerder aangegeven is de ijsbaan weer in gebruik genomen op Rockefeller Center.

Een jarenlange traditie van de stad is de kerstboom op Rockefeller Center. Al sinds 1937 wordt deze jaarlijks geplaatst en verlicht. Sinds 1951 wordt het verlichten van de boom live uitgezonden op tv in heel Amerika. De boom die dit jaar wordt gebruikt komt uit Ridgefield (Connecticut) en is 88 ft (27 meter) en zal worden voorzien van ruim 30.000 lichtjes en een Swarovski Crystal Star. Maar voorlopig staat de boom nog in de steigers.

Veterans’ Day

11 November was het 88 jaar geleden dat de Eerste Wereldoorlog eindigde. In de VS wordt dit herdacht met Veteranendag. De activiteiten op deze dag blijven beperkt tot een parade (maar die zijn er zowat elk weekend) en de uitverkoop (net als op elke nationale feestdag).

Eigenlijk hebben veteranen ook geen aparte dag nodig. Huidige en oud-strijders worden het hele jaar door geëerd: tijdens honkbalwedstrijden wordt stilgestaan, bij de orka-show in Seaworld kregen de aanwezige soldaten een staande ovatie, “I support our troops” bumperstickers en nog veel meer kleine eerbetonen aan de gecamoufleerden.

Dat Veterans’ Day niet zo’n aanwezige feestdag is, ligt ook aan het veel belangrijker Thanksgiving dat over nog geen twee weken gevierd wordt.

Maar dat 11 november wel een magische kracht heeft, blijkt wel uit ons vorige berichtje. Kijk maar eens naar de tijd waarop het geplaatst is. En geloof het of niet: het was puur toeval.

Onbetaalbaar

In het land waar je werkelijk alles via internet kan regelen (wij doen zelfs onze wekelijkse boodschappen online), zou je verwachten dat alles hypermodern is. Amerikanen kunnen het dan ook maar moeilijk geloven dat zaken als internetbankieren in Nederland al een paar stappen verder zijn dan hier. Zeker het bankieren is even wennen als je het Nederlandse systeem gewend bent: pinnen is in veel winkels niet mogelijk (de creditcard heeft dit overgenomen), geld overschrijven voor de huur betekent een cheque sturen en voor je salaris krijg je een cheque met de post. Sommige banken experimenteren met online je bankzaken regelen of zelfs met het direkt geld op een rekening storten. Dat wij niet de enigen zijn die even hebben moeten wennen, blijkt wel hieruit.

Een rondje stad

Al enige tijd werd het straatbeeld steeds meer gevuld met hardlopers. Vandaag was uiteindelijk hun dag: de dag van de NYC marathon. De marathon gaat door alle 5 boroughs om als een U-bocht in het herfstkleurige Central Park te eindigen. Rond het middaguur zijn wij naar het park gegaan om bij de 24 mijl (38 km) lijn de mensen aan te moedigen.

Een van de vele bekenden die de 26,2 mijl probeerden af te leggen, was Lance Armstrong. Dat deze oud-Tourrenner ook goed zonder fiets overweg kan, bleek wel uit zijn tijd. Hij was binnen drie uur bij de finishlijn.

Naast de sponsor van de marathon, het Nederlandse ING, zijn er nog meer banden met Nederland. In totaal hebben 1340 bekende en onbekende Nederlanders deze marathon gelopen. Het was dan ook niet verrassend dat in het park genoeg Nederlands te horen was en genoeg mensen met Oranje-versiering rondliepen.

Radio rijnmond organiseert elk jaar een reis naar de NYC marathon. Maar om je rustig voor te bereiden, moet je niet in de stad zijn. De Rijnmonders weken daarom uit naar New Jersey en haalden daarmee zelfs de NYTimes.

Na een uurtje wilden we binnendoor richting de finishlijn lopen, maar helaas waren veel uitgangen van het park afgesloten. Omdat dit nergens stond aangegeven, moesten wij een 'marathon' door het park wandelen om uiteindelijk bij onze straat uit te komen. Gelukkig waren zowel het weer als de plaatjes fantastisch.

Halloween

Menig kind en volwassene kijkt er al weken naar uit. Halloween. Je mag je weer kleden in je mooiste outfit, en die wisselen van giraf tot kapitein Jack en van skelet tot sexy verpleegster. Winkels liggen al weken vol met de lekkerste snoepjes in de meest weerzingwekkende vormen. Afgehakte chocolade vingers, winegum oogballen en natuurlijk pompoenen met gezichtjes. De huizen in de buurt die zijn versierd met pompoenen en lichtjes worden bezocht en de bewoners mogen dan kiezen uit "trick or treat" (de keuze gevend tussen een truc uithalen of een versnapering krijgen).

In het Verenigd Koninkrijk werd Halloween vooral door de Kelten gevierd. De geesten die uit dode mensen op zouden rijzen, werden aangetrokken door voedsel voor hen neer te leggen voor de deuren. Om echter de boze geesten af te weren droegen de Kelten maskers. Toen de Romeinen de Britse eilanden binnenvielen, vermengden ze de Keltische traditie met hun eigen tradities, die eind oktober (oud jaar volgens de Keltische kalender) natuurlijk de viering van de oogst betroffen, en ook het eren van de doden.

In de negende eeuw van onze tijdrekening steekt een Europees christelijk gebruik de zee over en vermengt zich met het Halloweenfeest. Op Allerzielen — 2 november — gingen in lompen gehulde christenen in de dorpen rond en bedelden zielencake (brood met krenten). Voor elk brood beloofden ze een gebed te zeggen voor de dode verwanten van de schenker, om op die manier zijn opname in de hemel te bespoedigen. Hier zou het “trick or treat” vandaan komen.

Het feest is in de negentiende eeuw door Ierse immigranten nar de VS gebracht. Doordat in Ierland de aardappeloogst was mislukt en de hongersnood uitbrak, begonnen Ieren rond rond 1840 massaal te vluchten. De heimwee naar een eigen gebruik of feestdag was groot en zo is Halloween in de VS ontstaan. Wel met een Amerikaans tintje want de bekende Jack-o-lantern-pompoen is wellicht het meest bekende gezicht van Halloween.

Deli

Een Deli is fast-foodrestaurant zonder fast-food, althans in de McDonald's/Burger King betekenis. Deze afhaalrestaurantjes hebben voornamelijk broodjes, tosti's en andere kleine niet-gefrituurde snelle happen. Delicatessen (zoals ze voluit heten) hebben ook vaak een kleine supermarkt, waar je 24 uur per dag terecht kunt voor "verse"groente of wasmiddel. Je zult toch eens zonder komen te zitten.

Sommige Deli's verlenen ook andere diensten, zoals de deli bij ons om de hoek. De Shim Si deli heeft ook een bewaarservice voor mobiele telefoons. Op de school aan de 84ste straat zijn mobiele telefoons verboden. Binnensmokkelen is geen optie, want sinds de vele schietpartijen hebben veel Amerikaanse scholen een metaaldetectorpoortje bij de ingang. Dan maar voor een dollar in bewaring geven bij de deli even verderop. Dan kun je op de weg naar huis gewoon weer verder bellen. Zie hier voor het stuk uit de NY Times.

Een weekje Florida

Raadsel: wat krijg je als je zon, resorts, restaurants en outlet-shopping bij elkaar brengt? Veel Engelsen. Na Roelf's weekje cursus in Orlando hebben we samen het weekend in die stad doorgebracht. Behalve het lijstje hierboven is Orlando vooral bekend door de attractieparken: Universal Studios, Disneyworld en Seaworld. Omdat we alleen het weekend hier zijn, hebben we alleen de laatste bezocht. Verder genieten we van de restaurants, het shoppen en het - met 25 graden C - nog heerlijke weer, voordat we zondag weer naar de New Yorkse kou gaan.

Breuckelen

Dat het zuidelijke puntje van Manhattan ooit in Nederlandse handen was, is nog steeds aan New Yorkse namen te zien: Harlem, Staten Island, Conyne Eiland (Coney Island), 't Lange Eilant (Long Island) en Breuckelen (Brooklyn).

Dit weekend zijn we naar de laatste geweest. Een van de 'beautification' projecten van de stad is Atlantic Avenue in Brooklyn Heights. Een voorheen verpauperde winkelstraat is opgeknapt en met reclamecampagnes probeert de stad mensen naar deze straat te trekken. Ook wij zijn uit nieuwsgierigheid hier naar toe gegaan. Maar met slechts een paar antiekwinkels was ons bezoekje eigenlijk wel een kleine tegenvaller.

Wat verder terug richting de East River kwam er wat meer leven in de brouwerij. De wijk hier was ooit een vlucht voor mensen die niet Manhattans hoge huren willen betalen, maar toch dichtbij willen wonen. Met als gevolg dat de huren en de gebouwen hier nu net zo hoog zijn, als aan de overkant.

And I approve this message

Aanstaande 7 november is het Election Day, oftewel verkiezingsdag. Election Day wordt jaarlijks gehouden op de dinsdag na de eerste maandag in november (om het makkelijk te houden).

In de oneven jaartallen zijn er voornamelijk plaatselijke verkiezingen (burgemeester, burgerinitiatief). In de even jaartallen worden diverse landelijke verkiezingen gehouden. Als het jaartal deelbaar is door vier, vinden er presidentiele verkiezingen plaats.

Dit jaar zijn 36 gouveneursplaatsen verkiesbaar, waaronder die van de staat New York. Gouveneur is de hoogste bestuurlijke functie van de staat (zeg maar president van de staat). Daarnaast worden ook de Comptroller en de Attorney General gekozen. Ook een van de twee New Yorkse senaatszetels is weer beschikbaar. Hillary Clinton is verkiesbaar voor een tweede termijn.

Hoewel de gouveneursverkiezingen in New York nogal saai zijn en zich voornamelijk richten op de politieke punten, mikken de andere verkiezingen meer op de man. Het ene na het andere schandaal komt boven tafel. Kandidate voor de post Attorney General Jeanine Pirro wordt ervan beschuldigd haar overspelige man te hebben laten afluisteren. Ook in buurstaat New Jersey is het moddergooien begonnen: senaatskandidaat Menendez wordt beschuldigd van vriendjespolitiek.

Met 7 november in zicht worden de tv-spotjes steeds erger. We kunnen hier op tv meegenieten van de verkiezingen in New York, New Jersey en Connecticut. Zowat alle commercials gaan over de tegenkandidaat: "He voted for Iraq", "She supported George Bush", "With Bob Menendez you'll get more of those kick-back schemes". Pas na het afzeiken van de ander worden betere tijden beloofd, maar dan moet je natuurlijk niet stemmen op die ander. Grote kans dat in hetzelfde reclameblok ook nog eenzelfde boodschap krijgt van die tegenkandidaat. Vaste afsluiter van de spotjes is steevast: Hi, I am ... and I approve this message.

Sneeuw

Terwijl in de stad de temperaturen langzaam afnemen, is dat verderop in de staat New York wel iets anders. In Buffalo, vlak bij de Canadese grens, viel afgelopen vrijdag de eerste sneeuw. De sneeuwstorm legde het vliegverkeer lam en daarmee ook de verkiezingscampagne van Eliot Spitzer. Honderdduizenden mensen zitten nog zonder stroom. De storm heeft zelfs al drie leven geëist. We zijn benieuwd hoe de winter in de stad is.

One strike and you're out

Afgelopen woensdag werd de stad weer opgeschrikt door een vliegtuigongeluk. Een klein vliegtuigje was in een appartementencomplex aan de Upper Eastside gevlogen. Breaking news op CNN en alle andere nieuwszenders. Op kantoor kreeg iedereen een voicemailbericht: werknemers mochten niet in het "getroffen gebied" komen, totdat er meer duidelijk was. Bij veel mensen bracht dit de herinneringen aan nine-eleven weer naar boven.

Al vrij snel werd duidelijk dat Cory Lidle, een van de pitchers (werpers bij honkbal) van de New York Yankees, en zijn Californische vlieginstructeur in het vliegtuigje zaten. Ze waren niet bedacht op de verraderlijke winden die over de East River kunnen waaien en daardoor hadden ze een draai verkeerd ingeschat. Maatregelen om ook het vliegverkeer in dit gebied te reguleren zijn inmiddels aangekondigd (hoezo kalf en put?!).

Deze laatste curveball van Cory was toch iets te lastig. De strike werd hem fataal. Hij werd 34 jaar.

Indian Summer & Columbus Day

Terwijl in Nederland de herfst nu echt begonnen is, beleven wij hier onze eerste Indian Summer. De Indian Summer (sommigen noemen het Old Wive’s summer) staat bekend om zijn mooie zomerse weer in het najaar. Dit kan dagen tot weken duren. New Yorkers gebruiken hun lunch in het zonnetje op het terras of lekker in het park en het enige dat aan de herfst doet denken is de kleur van de bladeren aan de bomen.

Daarnaast is het vandaag Columbus Day. Op deze Amerikaanse feestdag wordt herdacht hoe Christopher Columbus op 12 oktober 1492 de “Nieuwe Wereld” ontdekte. In 1869 vierde de Italianen in San Fransico deze feestdag voor het eerst en in de jaren erna herdacht heel Amerika deze gebeurtenis. Pas nadat president Roosevelt in 1971 er een officiële feestdag van maakte wordt het elke 2e maandag in oktober gevierd. In de praktijk komt het er op neer dat alleen de ambtenaren vrij zijn vandaag.

En wat doe je dan op zo’n mooie vrije dag als vandaag? Juist, je gaat naar de schaatsbaan. Sinds afgelopen zaterdag is Rockefeller Plaza weer omgedoopt tot ijsbaan. In april mag het ijs weer plaatsmaken voor de terrasjes want dan begint de lenteperiode weer in NYC. Maar voorlopig genieten we nog even van het heerlijke herfstweer !

Pennsylvania Dutch

Afgelopen week zijn er drie schietincidenten geweest op scholen door de hele VS. De laatste vond plaats op het platteland van Pennsylvania, hier zo'n twee tot drie uur rijden vandaan. In dat gebied wonen de Amish en het drama speelde zich ook af in een Amish-school met één klas.

De Amish is een geloofsgemeenschap die leeft alsof in de 18e/19e eeuw. Ze streven geen enkele luxe na. Ze hebben geen electriciteit, geen radio of tv en vervoeren zichzelf met paard en koets. Ook hun kleding doet meer denken aan Staphorst dan aan de 21e eeuw.

Ze zijn volgelingen van Jacob Amman, een Zwitser die zich afgescheiden heeft van de Mennonieten, gesticht door de Nederlander Menno Simons.

De Amish worden ook wel de Pennsylvania Dutch genoemd en ook hun taal wordt zo genoemd. Mensen denken dan ook vaak dat het afstammelingen van Nederlanders zijn en sommigen denken dat Nederlander er nog steeds zo uitzien (leuke klederdrachtfoto's!). De Amish taal is echter een oud-Duits dialect en ze zijn dan ook vanuit Duitsland naar de VS vertrokken.

Zie de link voor meer info.

‘Nederlands’ eten

Na alle retehippe haute cuisine restaurants van New York wil je toch ook wel eens iets van thuis. Maar de Nederlandse keuken geniet geen grote bekendheid. Sterker nog, als mensen vragen wat nu echt Nederlands eten is, blijf je al gauw steken bij boerenkool of drop.

Helaas is het enige Nederlandse restaurant in de stad al weer gesloten. Vijf jaar geleden stond een recensie van restaurant NL in de NY Times. De kroketten en poffertjes waren niet lekker genoeg om bekendheid te krijgen. Of misschien was het de algehele malaise na 11 september die het doek heeft doen vallen voor dit restaurant.

Dan blijft alleen de Indonesische keuken over. Er zijn een klein aantal Indische restaurants in de stad, waarvan wij er zaterdag eentje hebben bezocht. Bij het openslaan van de menukaart werd de ‘Rijsttafel’ aangeprezen. De nasi, saté, kroepoek en gebakken banaan hebben onze heimwee naar echt “Nederlands” eten weer even gestild.

Er zijn op internet ook allerlei winkels met Nederlandse producten, van dubbelzoute drop tot Delfts blauw en van shoarma saus tot sambal. Voor een kleine bijdrage in de verzendkosten ($10 - € 30) zenden deze winkels je met alle liefde een zakje pepernoten of speculaasbrokken (over voedselheimwee gesproken: HELP!)

Verkeersregels

Op de verkeerslichten na, is het New Yorkse verkeer vooral zelfregulerend. Mensen trekken zich weinig aan van de meeste verkeersregels. Zelfs aan loeiende ambulances of brandweerauto's geeft men nauwelijks ruimte. Om toch op te vallen, laten deze hulpverleners zich op de meest vreemde en irritante manieren horen.

Toen ik begin juli een tweedaagse cursus had, zei de cursusleidster - die niet uit New York kwam - dat New York een geweldige stad was, mede omdat je hier ongestraft door rood kon lopen. En door rood lopen is hier ook makkelijker, omdat bijna alle straten éénrichtingverkeer hebben. Als er geen auto's aan komen, dan kun je oversteken. Bij de straten waar auto's van twee kanten kunnen komen, staan dan ook borden dat je moet wachten op het stoplicht! Mocht je een auto over het hoofd hebben gezien, dan krijg je een mini-claxonconcert.

Claxonneren is een tweede natuur van New York's automobilisten. Bij de kleinste opstopping, toetert al gauw de hele rij. En dat terwijl 'honken' verboden is, op straffe van $350 boete (zie foto).

Een van de verkeersregels waar men zich wel braaf aan houdt, is de schoolbusregel. Als een gele schoolbus stopt om kinderen te laten uitstappen, branden de rode lichten op de bus en verschijnt er een stopbord. Al het verkeer, inclusief brandweer, politie en ambulances, is verplicht om te stoppen totdat de kinderen veilig op de stoep staan.

De stad is nu aan het experimenteren met rood-lichtcamera's om toch enig toezicht te houden op de dagelijks twee tot drie miljoen auto's in Manhattan. Wellicht een nieuwe bron van inkomen om de staatsschuld tot normale proporties terug te brengen?

Gegroet!

Ergens in juni is er een onderzoek geweest waaruit bleek dat New Yorkers de vriendelijkste stedelingen van de wereld zijn. Niet alleen zijn ze bereid om de deur voor je open te houden of iets op te rapen voor je, maar vooral omdat ze iedereen vriendelijk groeten.

De meest gebruikte groet voor onbekenden is niet "Hi" of "Good morning", maar "How are you?" Het standaard en enige gewenste antwoord is dan ook "Fine, how are you?" of "Fine, thank you!" Het wordt echt overal gebruikt, zelfs als je een winkel binnenloopt. Natuurlijk zijn deze mensen niet echt geïnteresseerd in hoe het met je gaat, maar het komt - zeker op bezoekers - erg vriendelijk over.

En hoe het met ons gaat? Fine, thank you!

Lokaal nieuws

Een klein drama heeft zich afgespeeld in Central Park.

Dé toeristische trekpleister in het park zijn de romantische paardenkoetsjes. Ze rijden je langs alle bezienswaardigheden van het park. Dat scheelt een hoop wandelkilometers in het 4 km lange en 0,8 km brede park. De paardenkoetsjes staan geparkeerd bij Central Park South, maar op een warme dag kun je ze (helaas) van verre ruiken.



Een van de paarden, Juliet, hobbelde al 20 jaar door het park, toen zij afgelopen vrijdag in elkaar zakte. De koetsier belde met de dierenarts die de koetsier opdracht gaf om het paard met de zweep te blijven slaan. Vele voorbijgangers waren ernstig verontwaardigd en schreeuwden tegen de koetsier. Ook een agent had bijna zijn wapen getrokken om de koetsier te arresteren wegens dierenmishandeling. De dierenarts kon dit voorkomen. Er wordt wel een officieel onderzoek ingesteld.

Juliet is nog een paar keer opgestaan, maar zakte telkens weer neer. Onder een deken van het Ritz Carlton en in een politie trailer is ze naar haar stal gebracht. Ze heeft het einde van de dag niet meer gehaald.

15-bite Hotdog

Je kunt gasten niet met een lege maag laten vertrekken dus voordat John en Marjo naar het vliegveld gingen zijn we eerst nog gaan lunchen bij The Brooklyn Diner. Dit is een echt Amerikaans restaurant uit de jaren 50 met veel chroom en neonverlichting aan de buitenkant. In gedachten zie je “de Fonz” al zijn haren kammen voor de jukebox.

Op de menukaart stond ook de 15-bite Hotdog. Ik weet niet hoe mensen deze hotdog in 15 happen weten naar binnen te werken maar het was gewoon angstaanjagend! Toen de ober mij zag kijken vertelde hij doodleuk dat Shaquille O’Neil (de basketballer) 3 hotdogs achter elkaar op eet. We moesten nog wel wat ruimte overhouden want we mochten de beroemde cheesecake niet missen. Na een kwart hotdog kon er geen druppel meer bij laat staan een cheesecake.

11 september

Gisteren was het 5 jaar geleden dat een terroristische aanval de twee WTC torens tot één hoop puin maakte. Op veel manieren werd stond men hier gisteren bij stil. Op de website van nieuwszender CNN kon je de beelden van 5 jaar geleden weer van minuut tot minuut bekijken, alsof het 5 jaar geleden was. President Bush bracht een bezoek aan een brandweerkazerne en op Ground Zero werden alle namen van de slachtoffers voorgelezen. 's Avonds was er de Tribute of Light (zie foto)

Toch neemt de aandacht van de niet-direct betrokkenen steeds meer af. Tijdens het tijdstip van de aanslagen baanden bijna alle New Yorkers zich net als altijd een weg door het drukke verkeer. Op televisie werden de American Footballwedstrijden beter bekeken dan alle programma's over 9/11. De kantoren in Downtown werkten tijdens de ochtenduren gewoon op volle kracht.

Na de 5e anniversary kan Amerika weer verder met de andere nasleep van de aanslagen op de Twin Towers: de oorlog in Irak. Het aantal Amerikaanse gesneuvelde militairen is nu al bijna net zo hoog (2661) als het aantal slachtoffers uit de Twin Towers (2973).

Cowboy van Times Square

Deze week hebben wij onze eerste bezoekers over uit Nederland. Ze krijgen natuurlijk een grand tour van de stad. En waar kun je zo'n tour beter beginnen dan op Times Square. De dames kregen een warm welkom (en een kneepje in de billen) van de rasartiest The Naked Cowboy. Hij moet het niet van zijn muziek hebben, maar meer van de vrouwen die graag met hem op de foto gaan.

US Open

Ondanks dat het gisteren Labor Day was moest er door sommigen toch hard gewerkt worden. Serena Williams en Amélie Mauresmo moesten onderling uitmaken wie van de twee doorging naar de kwart finales van de US Open. Daarna moesten Lleyton Hewitt en Richard Gasquet het tegen elkaar opnemen voor plaatsing in de kwart finales bij de heren.

Flushing Meadow, zoals het gebied rond het US Open terrein heet, was in de jaren 20 van de vorige eeuw nog een weerzinwekkend oord met zoutmoerassen en hopen smeulend afval. Het stonk er naar rottend vuilnis en ’s nachts hing er een onheilspellende rode gloed. Nadat het hoofd van de NY parken het gebied het vuilnis heeft laten weghalen, het moeras heeft laten droogleggen en gezorgd dat er riolering kwam kon het gebied zich herstellen. In 1939 werd op deze plek de 1e Wereldtentoonstelling gehouden en later in 1964 nog eens.

Maar terug naar het heden. Dankzij een paar gratis kaarten waren wij getuige van het gevecht tussen Serena Williams en Amélie Mauresmo. Mauresmo is als eerste geplaatst en heeft dit jaar nog geen Gram Slam verloren. Als ze ook de US Open op haar naam weet te zetten dan heeft ze dit jaar alle grote tournementen weten te winnen. Een Gram Slam op zich!.

Nadat Mauresmo zichzelf naar de kwartfinales had geslagen kwamen Lleyton Hewitt en Richard Gasquet aan slag. Deze wedstrijd hebben we niet helemaal uitgezeten en heeft tot 1 uur in de nacht geduurd. Hewitt is door naar de kwartfinales en Gasquet is inmiddels weer onderweg naar zijn stokbrood en stinkkaas in Frankrijk.

Dag van de arbeid 2

Gisteren was het Labor Day, zeg maar Dag van de Arbeid. Arbeid en iets bereiken staan hoog in het vaandel bij de gemiddelde Amerikaan. Amerika is het land van de onbegrensde mogelijkheden, dus er wordt van je verwacht dat je die mogelijkheden aangrijpt en er wat mee doet. Niets doen is ondenkbaar - veel meer dan in Nederland.

Verbaasd was ik dan ook dat er in zo'n snelle stad zoveel mensen zijn die een bijna-niets-doe-baantje hebben. Een van de sprekendste voorbeelden is de "doorman". De functieomschrijving van deze baan is kort: sta bij de deur. Ze houden de deur voor je open, nemen je boodschappen of pakketjes aan en wensen je een goedemorgen. Volgens mij uit pure verveling staan deze mannen 's ochtends en 's middags de stoep schoon te spuiten. Andere bezigheidstherapie is het dagelijks poetsen van de koperen brandkraan. Geen wonder dat New York zo'n schone stad is.

In het kantoor waar ik werk zitten bij een van de zij-ingangen dagelijks drie mensen achter de balie. Bij de toegangspoortjes staat nog eens een beveiliger. Alleen de liftboy mist nog. In winkels zijn ook uitdagende functies te vinden. Wat te zeggen van de man die het bordje hooghoudt waar de rij voor de kassa begint of de man aan het einde van de rij, die vertelt welke kassa je moet hebben. Wat een service.

Ook de overheid kan er wat van. Sms'ende politiemensen in het metrostation, verkeersregelaars op kruispunten met verkeerslichten. Aanvraagprocedures voor werkvergunningen waar je automatisch recht op hebt.

Je vraagt je toch af hoe het komt dat er nog werklozen zijn in deze stad.

Dag van de arbeid

Maandag is Labor Day, een nationale feestdag. Zoals elke feestdag is er ook Labor Day overal uitverkoop.

Labor Day betekent voor veel Amerikanen dan ook alleen het einde van het zomer- en vakantieseizoen. Scholen en universiteiten beginnen weer en ook het American Footballseizoen begint deze week.

Bijna overal in de wereld wordt Dag van de Arbeid op 1 mei gevierd. Maar, in de VS was men bang voor rellen en de groeiende socialistische beweging en dus heeft men voor de eerste maandag in september gekozen.

Slechte paparazzi

Vandaag is in NY de jaarlijkse uitreiking van de MTV Music Awards in de Radio City Music Hall. Nu is het al weer even geleden dat ik naar MTV keek en ben dus ook niet meer echt op de hoogte van wie “hot” is en wie niet.

Nadat ik met Roelf was wezen lunchen liepen we samen terug naar zijn werk. Naast het gebouw waar Roelf werkt zit één van de duurste hotels van NYC, te weten The Mandarin. Hier bevindt zich ook de duurste hotelkamer van NYC. Buiten stonden een aantal mensen achter een dranghek te wachten met hun fototoestel in de aanslag.

Niemand minder dan Beyoncé heeft een appartement in The Mandarin. Daarnaast zouden er ook nog andere beroemde gasten zijn. Ik raakte met een stel meiden aan de praat en ze waren helemaal uitgelaten over alles wat maar beroemd was. Op een gegeven moment kwamen Little John (?), Queen Latifa, André 3000 (Outkast) en The Rock en de knokige Nicole Richie (kan iemand haar iets te eten geven!) naar buiten. De enige die ik me bekend voorkwam was The Rock en ik moet eerlijk zeggen dat hij van een afstandje toch knapper is dan op het scherm. Ik moet toch meer magazines gaan lezen en goed onthouden hoe iedereen er uit ziet want op deze manier loop ik alles wat beroemd is gewoon voorbij!

Praatjes vullen geen gaatjes

De media houden zich even stil rond de herinnering aan 9/11, want het is een jaar geleden dat orkaan Katrina het zuiden van de VS trof. Tijdens de Katrina-ramp werd de burgemeester Ray Nagin van de zwaar getroffen stad New Orleans wereldberoemd door zijn harde uitspraken over het falen de staat Louisiana en de federale overheid.

Bij de terugblik op de ramp liet Ray weer een staaltje van zijn stoere praat horen. Tijdens een interview met het actualiteitenprogramma 60 minutes vroeg de interviewer waarom de wederopbouw zo lang duurde en waarom er nog steeds auto’s ondersteboven op straat lagen. Daarop antwoordde Nagin: "You guys in New York can’t get a hole in the ground fixed and it’s five years later. So let’s be fair."

Dat was een trap tegen het zere been van New Yorks burgemeester Bloomberg en menig New Yorker en Nagin moest zich al snel weer verontschuldigen voor de botte uitspraak. Inmiddels komt Ernesto al weer richting Florida (zie hieronder). Maar als die is overgewaaid, kan de media zich weer vol richten op 9/11.

US Open

Het is weer zover. Het laatste Grand Slam toernooi van het jaar is vandaag weer van start gegaan. Het is dit jaar alweer het 125e toernooi. Ooit begonnen als US National Championships, het rijkste tennis evenement voor amateurs en professionals, is het toernooi nu uitgegroeid tot een waar Grand Slam toernooi.

In augustus 1881 werd in Newport in het Newport Casino de 1e US National Singles Championship gehouden. Uiteraard was in die tijd het toernooi alleen voor mannen, hoewel de vrouwen niet lang op een eigen toernooi hebben hoeven wachten. In 1887 was het 1e vrouwentoernooi. Alleen leden van de nationale tennisbond mochten in het toernooi meedoen.

Tegenwoordig heb je 5 verschillende wedstrijden nl. mannen, vrouwen, mannen dubbel, vrouwen dubbel en gemixt. Dit jaar is ook het laatste jaar dat de Amerikanen kunnen genieten van hun “volksheld” Andre Agassi. De kameleon van het tennis gaat op 36 jarige leeftijd afscheid nemen en genieten van zijn gezin en zijn $ 31.110.975 die hij bij elkaar getennist heeft.

Bezitters van een American Express card maakten kans op 2 gratis kaarten voor de US Open. Het geluk is met de dommen en zodoende zijn wij de trotse bezitters van 2 kaarten voor de wedstrijd van maandag 4 september om 7 uur in de avond. Geen idee wie er dan speelt maar het is toch wel gaaf om een keer mee te maken.

Dukes of Hazzard in New York?

Vele uren heb ik voor de tv gezeten kijkend naar de oranje 1969 Dodge Charger ‘General Lee’ uit de serie The Dukes of Hazzard (waarvan ook een totale mislukte film gemaakt is). Bo & Luke Duke waren in deze auto de politie elke keer te snel af.

Wellicht is dit de echte reden geweest voor de NYPD om de 2006 versie van de Dodge Charger als nieuwe politiewagen aan te schaffen. Maar of New York’s finest in het drukke stadsverkeer met deze auto de topsnelheid van140 – 150 mijl per uur (=225 – 240 km/u) haalt, is te betwijfelen. Het grote voordeel van de $18.000 (€ 14,000 !) kostende auto’s is dat ze snel accelereren en daarom makkelijker hardrijders kunnen bijhouden.

Jaja, wellicht kunnen ze met de nieuwe auto deze “most wanted” eindelijk bijhouden?

Popcorn en tissues

Zaterdagavond zijn we naar de film ‘World Trade Center’ gegaan. De film gaat over twee politieagenten van de Port Authority die zijn opgeroepen om mee te helpen met de evacuatie tijdens de aanslagen van 11 september 2001. Het is gebaseerd op de verhalen van twee van de twintig mensen die levend uit de puinhopen zijn gehaald.

Om de film in New York te kijken is een vreemde ervaring. Herinneringen aan 9/11 zijn op veel plaatsen in de stad te zien, al weten veel Amerikanen niet meer welk jaar er bij deze datum hoort.

De film riep veel emoties op bij het publiek. De zaal was bij het begin van de film bijna helemaal gevuld, maar bij het zien van de beelden van de ramp, verlieten een aantal mensen de zaal. De bezoekster naast ons had naast haar beker met popcorn een doos met tissues klaarstaan. Na afloop van de film werd er geapplaudiseerd voor de politie- en brandweermensen die het leven lieten.

De foto hieronder is van 7 maanden voor de aanslagen:

2 maanden

Vandaag zijn we twee maanden in New York, maar voor het gevoel lijkt al het al veel langer. Je merkt het al bijna niet meer dat je op een ander continent of in een wereldstad woont. Zeker als het dagelijks leven zijn beloop neemt en je meesleurt in de New Yorkse snelheid, moet je af en toe even stilstaan om te beseffen waar je nu eigenlijk bent. Die stilsta-momenten zijn bijvoorbeeld als je ’s avonds uit je raam kijkt en de lichtjes van Downtown ziet. Tja, da’s toch wat anders dan de Sassenpoort.

Afgelopen donderdag hadden we ook zo’n momentje. Tijdens onze wekelijkse lunch-date zaten we bij een Italiaans restaurantje aan de 57ste straat, toen opeens Kurt Russell en Goldie Hawn (zie foto hieronder van de 2 in hun jongere dagen) binnenkwamen. De twee gingen 3 à 4 tafels bij ons vandaan zitten en konden rustig van de lunch genieten. Tja, dat zou in Rotterdam niet zo snel zijn gebeurd.

You've been phone beeped

's Ochtends staat onze wekkerradio afgestemd op het New Yorkse radiostation Z100. Het favoriete onderdeel van de ochtend is de 'phone tap', waarin luisteraars hun ex-en, echtgenoten of ouders voor de gek kunnen houden. Niet echt origineel, maar wel erg leuk.

Het slachtoffer wordt geconfronteerd met een van zijn/haar grootste ergernissen of angsten: het onbetaald zijn van schulden, strafbare feiten van hun kinderen, vervelende ziektes. De verzonnen verhalen gaan redelijk ver en bijna altijd gaan de slachtoffers verbaal door het lint. Maar dat hoor je niet omdat alles wordt weggepiept.

Het is hier strafbaar om tussen 6 uur 's ochtends en 10 uur 's avonds 'indencency or profanity' op tv of de radio uit te zenden. Obscene uitzendingen zijn altijd verboden. Dus worden scheldwoorden weggepiept en bloot op TV wordt onherkenbaar gemaakt. Waarschijnlijk is de talkshow van Jerry Springer kampioen in piepen en blokken.

Het Amerikaanse Commissariaat voor de Media (FCC) ziet erop toe dat TV- en radiozenders zich hieraan houden. Voor overtredingen, zoals Janet Jacksons Nipplegate, worden fikse boetes uitgedeeld. Als gevolg van Nipplegate worden live evenementen nu met enkele minuten vertraging uitgezonden, zodat eventuele onfatsoenlijkheden eruit geknipt kunnen worden. Ook is in TV's een V-chip verplicht. De V-chip kan zo worden ingesteld dat programma's met een bepaalde leeftijds-rating geblokkeerd worden.

Voor taalliefhebbers: op http://en.wikipedia.org/wiki/Profanity#Dutch staat hoe vloeken in Nederlands zich onderscheidt van andere talen. Pas op: adult language!

En dat is 5!

Vandaag hebben wij de laatste van de 5 New Yorkse 'boroughs' bezocht. Na Queens, Manhattan, the Bronx en Brooklyn maakt Staten Island het lijstje compleet.

Voor veel Manhattanites is Staten Island niet veel meer dan de aankomstplaats voor de ferry. Al wonen er ongeveer net zoveel mensen als in Den Haag en heeft SI de snelst groeiende bevolking van de stad, toch is SI de minst bekende borough van de stad. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want eenmaal op SI is er niets meer dat aan de Big Apple doet herinneren: veel groen, veel vrijstaande laagbouw, kronkelige wegen en op zaterdag is er niet veel te beleven.

Ondanks de onaantrekkelijke bestemming zijn de oranje boten van de Staten Island Ferry redelijk druk. De reden hiervoor is de route van de gratis veerboot die langs Ellis Island en het Vrijheidsbeeld vaart. Op de boot heb je een prachtig uitzicht op Lower Manhatten (zie foto). Veel mensen nemen niet de moeite om het eiland op te gaan. Ze varen in een uurtje op en neer. Tijdens de 'security annoucement' op de boot wordt dan ook al gezegd dat iedereen van de boot afmoet. Diegenen die direct weer terug willen, moeten via de vertrekhal weer opnieuw aan boord.

Herkenbaar ?!?

Iedereen die wel eens in het buitenland is geweest, weet dat je op de één of andere manier de Nederlanders er altijd tussenuit pikt. Net als dat je Duitse toeristen ook van een afstand herkent.

Nu stond ik gisteren in de sportschool in mijn onderbroek, op het punt om onder de douche te gaan, toen ik in het Nederlands werd aangesproken. Het bleek een Nederlands meisje te zijn die al jaren in New York woont. Toen ik haar vroeg waarom ze dacht dat ik Nederlandse was, antwoordde ze:”wij Nederlanders lijken toch allemaal op elkaar”. Alleen de dame in kwestie heet Bijou en ze is van Surinaamse afkomst!

Zal het dan toch waar zijn?

Zoals het klokje thuis tikt.....

Alle dozen zijn eindelijk uitgepakt en zoals je hebt kunnen lezen hangen er zelfs al schilderijen aan de muur! Bijgaand een foto om de Make-over compleet te maken.

Weekend

De meteorologen zeggen dat de hittegolf voorbij is, maar ook dit weekend was het weer erg warm en vochtig.

Vrijdag vierde PwC New York zijn jaarlijkse Promotion Day, een dag om alle promoties van het kantoor te vieren. Dit jaar waren er precies 1,000 promoties. Je moet wel een accountantskantoor zijn om precies op dat aantal uit te komen. Het Javits conference center was afgehuurd voor toespraken, applaus, meer toespraken en nog meer applaus. De jaarlijkse gastspreker was niemand minder dan de 69-jarige Bill Cosby, die een half uurtje vulde met terugkijken naar zijn promoties. Daarop volgde een groot feest voor de ruim 3,000 aanwezigen.

Zaterdag zijn we naar Coney Island geweest. Coney Island was aan het begin van de vorige eeuw het amusementscentrum van New York (en misschien wel de hele oostkust). Na de oorlog is het in verval geraakt, maar de laatste jaren probeert men weer iets van de oude glorie terug te krijgen. Maar tegenwoordig is het niet meer dan een permanente kermis met veel schietkramen en een veel te druk strand. De grootste attractie van het schiereiland is misschien nog wel de originele Nathan's, de beste hotdogverkoper van New York en organisator van de hotdog-eetwedstrijd (zie 4 juli).
's Avonds zijn we op stand gaan eten bij Morton's Steakhouse. De ober gaf ons een live presentatie van al het eten dat op het menu stond. De reeds geslachte steaks waren geen probleem, maar de nog levende kreeft - die ons lag aan te staren - was toch wel even slikken.

Aan het eind van de zondagochtend hebben we een aantal schilderijen en foto's opgehangen, wat helaas niet van een leien dakje ging. Nadat alle schilderijen hingen, waren we zo 'into' moderne kunst dat we een van de grootste collecties moderne kunst ter wereld hebben bezocht in het MoMA (Museum of Modern Art). Hier hangen een aantal zeer beroemde werken van Van Gogh, Matisse, Gauguin, Magritte, Warhol, Picasso, Dali etc. Ze hebben ook een hele collectie met allerlei allerdaags design. Een van onze favorieten was deze van Rene Margritte.

Take me to the ballgame

Van Roelf’s baas hadden we kaartjes voor een Yankees honkbalwedstrijd gekregen. De 104e wedstrijd van het seizoen was tegen de Toronto Bluejays, de enige Canadese club in de MLB. Met de metro gingen wij naar de Yankee Stadium in the Bronx, waar om 7.05pm de wedstrijd begon.

Een honkbalwedstrijd duurt al gauw 2 ½ tot 4 uur, maar er is genoeg show en amusement om de wedstrijd heen. De avond begon met de orgelversie van het Canadese en Amerikaanse volkslied. Tussen de innings waren er allerlei quizes, danswedstrijdjes, loterijen e.d. te zien op de grote TV-schermen. Door het hele stadion lopen alsmaar schreeuwende hotdog-, drank-, pinda- en ijsverkopers. In de helft van de 7e inning mochten we nog een keer gaan staan voor “God Bless America” in de 7th Inning Stretch. Kortom: je verveelt je geen moment; je komt zelfs ogen tekort.

Yankee Stadium biedt plaats aan ongeveer 57.000 mensen. De plaatsen zijn een stuk ruimer dan in de Nederlandse stadions. Er is airco in het stadion (wat helaas op een minimum werd gehouden ivm de hittegolf.) Er zijn geen hekken, geen uit- en thuisvakken. Supporters van beide clubs zitten naast elkaar, waardoor er een hele sportieve sfeer hangt. Echt een verademing in vergelijking met een Nederlandse voetbalwedstrijd.

De Yankees versloegen de Canadezen met gemak (7-2).

Hittegolf

We hebben er allemaal last van gehad of we hebben er nog steeds last van. Het warme weer. Is het te koud lopen we te klagen, is het te nat lopen we te klagen en ja, is het te warm dan lopen we ook te klagen.

New York gaat namelijk gebukt onder een hittegolf. De afgelopen drie dagen waren de temperaturen 95 - 100 gr. F (=35 - 38 gr. C) en dat gaat nog zeker twee dagen duren. Door de hoge luchtvochtigheid kan de gevoelstemperatuur kan oplopen tot 110 - 115 gr. F (=43 - 46 gr. C).

Hoe warm is dat? Iedereen die een bril draagt kent het vervelende feit dat als je in de winter van een warme ruimte naar buiten gaat, je bril beslaat. Gisteren gebeurde het andersom. Ik kwam uit een "koele" winkel en toen ik op de stoep stond besloeg mijn bril.

Twee weken geleden werden we ook al getrakteerd op een iets kleinere hittegolf. De airco's in de stad snorden zo hard dat naar schatting 100.000 mensen in Queens ruim een week zonder elektriciteit moesten leven.

Om een nieuwe 'blackout' te voorkomen heeft de stad iedereen opgeroepen om spaarzaam met stroom om te gaan. De skyline is 's avonds nu een stuk donkerder. Voor de bevolking worden speciale cooling centers ingericht en de zwembaden zijn extra vroeg en laat open.

Wat hier lokaal nieuws is, schijnt elders wereldnieuws te zijn. Terwijl Amerika en Europa lijdden onder een hittegolf en waar de stroom in hele steden uitviel, is er ruimte in de Telegraaf voor het uitvallen van de stroom voor 1% van de New Yorkse bevolking. En ook de huidige maatregelen tegen de hitte schijnen ineens een 'noodtoestand' te zijn.

Intussen verpest de hittegolf niet alleen het buitenleven, maar ook ons uitje vanavond naar een honkbalwedstrijd van de New York Yankees. Het stadion doet mee aan stroombesparing en daarom gaan de tv-schermen en scoreborden alleen aan indien nodig en wordt ook de stadion airco (!) op laag gezet.

Oh, verschrikkelijke hitte!

Extreme Make-Over.....

Zoals het op t.v. ook altijd gaat. Before and after. Op het after moeten jullie nog heel even wachten want met een hittegolf gaat het uitpakken want minder snel. Dus bij deze een "voor" en "tijdens".

Koffie, koffie, lekker bakkie koffie

Toen wij vertelden dat wij tijdelijk in New York gingen wonen, was voor veel mensen één van de eerste reacties: “oh lekker, Starbucks.” En ja, aan Starbucks valt niet te ontkomen. Alleen in Manhattan zijn er al zo’n 170-200 coffeeshops. Gemiddeld hoef je maar 2 of 3 blokken te lopen voor je het groene logo met de zeemeermin ziet.

’s Avonds of in het weekend gaan we vaak even bij Starbucks bij ons om de hoek afkoelen met een Iced Coffee of een Frappuccino. (Ja, zelfs voor iemand die geen koffie of thee lust is er bij hen nog wat te krijgen.) De zaak zit dan vol met mensen die rustig een krantje of een boekje lezen. Naast alle Mochas, Frappuchinos, Machiatos en Triple Dry Vanilla Espressos kun je ook nog gewone zwarte koffie krijgen.

In Nederland was ik gewend om ’s ochtends 3 tot 4 plastic bekertjes zwarte koffie te drinken. Nu is dat gedaald tot 1 à 2. De belangrijkste reden is dat het formaat van de koffiebekers gigantisch is. Een “Grande” (=Starbucksiaans voor medium) is bijna een halve liter koffie. Op de beker zit een deksel met een drinktuitje om zo nu en dan een slokje te nemen. Een beker koffie gaat zeker één tot anderhalf uur mee.

Een andere reden is de beleving van koffie. In Nederland is koffie een pauzemoment, een moment om te praten. Wat is er nu lekkerder om met een dampende bekertje bij de koffie-automaat staan te ouwehoeren over het nieuws, sport of de gebeurtenissen op kantoor. Hier sleept men de koffie overal mee naar toe, als een koffie-infuus.

Ook in de supermarkt is koffie kiezen een wetenschap. Voor je thuis je bakkie troost kunt maken, moet je kiezen hoe je de bonen gemalen wilt of niet, hoe de bonen gebrand zijn (Medium, French, Viennese, Italian), waar de bonen vandaan komen (Zuid-Amerika, Afrika, Zuidoost-Azië) en of je er een smaakje bij wilt. Kortom het zal dus nog wel even duren voordat ik de perfecte koffie heb gevonden.

Goed nieuws!

Gisteren hebben we goed nieuws gekregen. Onze spullen uit Nederland zijn eindelijk door de douane en worden maandag door de verhuizer bezorgd. Kunnen we eindelijk weer heerlijk in ons eigen bedje slapen! Dinsdag wordt de bank bezorgd en dan is het huis echt klaar.

Triskaidekafobie

Vanmorgen werd ik er weer mee geconfronteerd. De lift in ons complex werkt iets anders dan van hoe ik uit Nederland gewend was. Ik stapte in op de 11e en de lift ging verder naar de 15e om daar nog iemand op te halen. Onderweg volgde ik de nummers en er miste een nummer: etage 13.

Er zijn maar weinig Amerikanen die wonen of werken op de 13e verdieping. Dit om het simpele feit dat er bijna geen 13e verdiepingen zijn. De meeste gebouwen slaan deze verdieping over, de lift springt van 12 naar 14. Er schijnen ook 12a's te zijn, maar die heb ik nog nooit gezien.

Geloof speelt een grote rol in het Amerikaanse dagelijks leven en dus ook bijgeloof. Maar hoe zeer kun je jezelf voor de gek houden? Zeker als je bedenkt dat dit land gesticht is met hoeveel staten?

Kamperen in eigen huis

Dinsdag hebben we de sleutels van ons gemeubileerde appartement ingeleverd en zijn naar ons eigen 'permanente' appartement verhuisd. De koffers werden opnieuw gepakt en een aantal ritjes met bus, metro en taxi later waren al onze kleren van oost naar west verhuisd.

Omdat onze Rotterdamse verhuisboedel nog in de deskundige handen is van de Amerikaanse douane, waren onze kleren het enige wat afgelopen weekend ons huis vulde. Zondag hebben wij nog enkele andere broodnodige 'meubels' gekocht, zoals een luchtbed om niet op onze prachtige houten vloer te hoeven slapen. In de loop van de week kwamen daar andere eerste woonbehoeften bij: klapstoelen, een telefoon, een tv, een dvd-recorder en allerlei opberghulpmiddelen. Het kamperen in een leeg appartement wordt steeds luxer (of moeten we zeggen: minder Spartaans).

Afgelopen vrijdag zijn we ook verbonden met de buitenwereld: kabeltv (250+ zenders!), telefoon en internet zijn aangesloten. Ook leren we de directe buitenwereld steeds meer kennen. In ons afkoel - avondommetje, zien we een hele leuke buurt met veel leuke winkels en restaurants.

Een eigen appartement geeft zeker een beter gevoel, maar het slapen op een luchtbed en het zitten op de houten vloer/klapstoel begint toch zijn tol te eisen van onze atletische gestellen. Meneer de douanier, mogen wij a.u.b. onze spulletjes terug!

Verhuizen.

Het lijkt al weer een tijd geleden maar we zitten inmiddels 30 dagen in New York en dus moeten we ons tijdelijke onderkomen verlaten.

Vanaf morgen wonen we in de Upper West met alleen gordijnen (we hadden andere leuke gordijnen gezien maar dat bleken douchegordijnen te zijn á $ 150 per stuk!?!, dat geeft toch niemand aan een douchegordijn uit!), een airco en een aerobed. Het bankstel dat we hebben gekocht laat langer op zich wachten dan gepland en onze spullen zijn inmiddels al wel in Amerika aangekomen maar het wachten is nog op de douane. Jan des Bouvries zal dus trots op ons zijn. Less is more.
We zullen tot en met vrijdag slechter bereikbaar zijn omdat dan pas de kabel wordt aangesloten.

Iedereen bedankt voor jullie verjaardagskaarten!

Roelf's eerste volle werkweek

Pffff.... De eerste volle werkweek zit erop en deze week was gelijk een sprong in het diepe. Het bedrijfsleven zit midden in de afsluiting van het tweede kwartaal. Alle beursgenoteerde ondernemingen moeten binnen anderhalve maand hun halfjaarscijfers publiceren om problemen met de Amerikaanse beurswaakhond SEC te voorkomen. Dat zet voor iedereen de deadlines op scherp, zo ook voor ons.

Onze deadline staat op maandag de 17e en om te voorkomen dat er in het weekend gewerkt moet worden werden de dagen steeds langer. Waar ik op dinsdag nog om 9 uur thuis kwam, was dit op donderdag al 11 uur. Dat is toch even wennen als je net twee weken vakantie hebt gehad. Voordeel van het lange werken is dat ik wel een aantal van ruim 5000 bezorgrestaurants van New York heb leren kennen.

De werkmentaliteit is 'even wennen'. Mijn ervaring tijdens deze eerste week is men meer van het praten is, dan van het doen. Dat wekt wel enige frustratie als je geen zin hebt om tot 11 uur te blijven zitten.

Uiteindelijk hebben we het gehaald en hoeven we het weekend niet aan de bak. Vrijdagavond om half tien gingen de computers en de lichten uit en kon ik even terugdenken aan Nederland.

Klaar voor het weekend, waarin de temperatuur gaat oplopen tot 100 gr. F (=38 gr. C). Dit is ook het weekend waarin wij onze koffers kunnen verhuizen naar ons permanente appartement aan de rustige Upper West Side (i.t.t. de explosieve Upper East Side, waar Dr. Boom voor veel opschudding zorgde door met zijn mislukte zelfmoordpoging een 4 etages tellend huis op te blazen.). Onze weekendboodschappen zullen deze keer dus meer bestaan uit een airco, een tv, een aerobed e.d. dan uit rijst, melk, brood e.d.

Goed weekend!

De vlag mag uit!

Vandaag hingen dan eindelijk de vlaggen bij het VN gebouw buiten. Zo vaak langs gelopen en elke keer hing er niets. Maar de weergoden zijn ons vandaag gezind en daar hingen ze dan.

NBC Early Show.

Zoals Nederland elke morgen wakker wordt met Goedemorgen Nederland op Ned 1, zo worden de Amerikanen elke morgen wakker met Early Today van de NBC. Amerikanen vliegen er zelf speciaal voor naar New York om daar met zelf gemaakte spandoeken en posters op tv te komen.

De Early Show is al 53 jaar op tv en wordt sinds jaar en dag live uitgezonden vanaf Rockefeller Plaza. Volgens mij zijn de mensen die daar in de buurt werken er minder blij mee want er wordt gewoon een doorgaande weg midden in de spits afgezet.

Vanmorgen trad Sheryl Crow op en was Kate Hudson te gast. Susanne heeft Kate in een flits voorbij zien komen maar was voor het optreden netjes op tijd. En ondanks dat we geen fan zijn, zingen kan ze, en dat op de vroege ochtend.

Met Roelf gaat het goed op zijn werk. Het is wel heel ander werk dan dat hij in Rotterdam deed maar hij heeft het naar zijn zin. De werkmentaliteit is hier wel heel anders dan wij gewend zijn. Het is hier bijna een sport om langer te blijven zitten dan je collega. Nu beginnen de meesten 's morgens ook later maar het is wel eens vervelend. Gisteren was Roelf pas rond 9 uur 's avonds thuis. Nu is het ook een drukke periode dus ook dit zal wel weer over gaan.

Beestenboel.

Als je deze week je eerste werkdag hebt gehad dan heb je automatisch ook je eerste echte weekend. En wat doe je in het weekend? Dan ga je iets leuks doen. In Nederland zouden we vandaag naar de verjaardag van onze grote vriend Jaydon zijn geweest. Hij is vandaag 3 jaar geworden.

Maar we zijn niet in Nederland, we zijn in NYC. En hier lopen de celebs los op straat (althans volgens de bladen). Zo gebeurde het vanmiddag dat wij onderweg naar de dierentuin eerst op een opname stuitten van een commercial om vervolgens 30 meter verder op de Queen of Pop te stuiten! Er stond een groepje mensen voor een gebouw te wachten en dit bleek het enige Kabbalah Centrum van NY te zijn. En zeg je Kabbalah dan zeg je Madonna. In het echt is ze heel klein en tenger. Ze leek in niets op het stoere podiumbeest zoals de meesten haar kennen.
Het is trouwens wel heel grappig om te zien hoe paparazzi te werk gaan. Ze gunnen elkaar het licht niet in de ogen en drukken elkaar nog liever voor een auto dan een centimeter ruimte te geven.

Uiteindelijk zijn we toch in de Bronx naar de dierentuin geweest. Je ziet dan toch wel een beetje het verschil tussen Manhattan en de Bronx. Vanuit de metro ziet het er minder erg uit dan dat men in de films doet vermoeden. Het heeft wel iets weg van Rotterdam-Zuid.