Koffie, koffie, lekker bakkie koffie

Toen wij vertelden dat wij tijdelijk in New York gingen wonen, was voor veel mensen één van de eerste reacties: “oh lekker, Starbucks.” En ja, aan Starbucks valt niet te ontkomen. Alleen in Manhattan zijn er al zo’n 170-200 coffeeshops. Gemiddeld hoef je maar 2 of 3 blokken te lopen voor je het groene logo met de zeemeermin ziet.

’s Avonds of in het weekend gaan we vaak even bij Starbucks bij ons om de hoek afkoelen met een Iced Coffee of een Frappuccino. (Ja, zelfs voor iemand die geen koffie of thee lust is er bij hen nog wat te krijgen.) De zaak zit dan vol met mensen die rustig een krantje of een boekje lezen. Naast alle Mochas, Frappuchinos, Machiatos en Triple Dry Vanilla Espressos kun je ook nog gewone zwarte koffie krijgen.

In Nederland was ik gewend om ’s ochtends 3 tot 4 plastic bekertjes zwarte koffie te drinken. Nu is dat gedaald tot 1 à 2. De belangrijkste reden is dat het formaat van de koffiebekers gigantisch is. Een “Grande” (=Starbucksiaans voor medium) is bijna een halve liter koffie. Op de beker zit een deksel met een drinktuitje om zo nu en dan een slokje te nemen. Een beker koffie gaat zeker één tot anderhalf uur mee.

Een andere reden is de beleving van koffie. In Nederland is koffie een pauzemoment, een moment om te praten. Wat is er nu lekkerder om met een dampende bekertje bij de koffie-automaat staan te ouwehoeren over het nieuws, sport of de gebeurtenissen op kantoor. Hier sleept men de koffie overal mee naar toe, als een koffie-infuus.

Ook in de supermarkt is koffie kiezen een wetenschap. Voor je thuis je bakkie troost kunt maken, moet je kiezen hoe je de bonen gemalen wilt of niet, hoe de bonen gebrand zijn (Medium, French, Viennese, Italian), waar de bonen vandaan komen (Zuid-Amerika, Afrika, Zuidoost-Azië) en of je er een smaakje bij wilt. Kortom het zal dus nog wel even duren voordat ik de perfecte koffie heb gevonden.