Boston, Mass.

We hebben nog maar 5 maanden te gaan en eigenlijk hebben we naast New York alleen nog maar Orlando, FL en Washington, DC gezien. Daar moeten we nog wel even verandering in brengen. We moeten Sophie nog wel iets van haar geboorteland laten zien, voordat we naar Nederland gaan.

De eerste stop op deze zomertoer is Boston in de staat Massachussets geworden. Volgens alle collega's en bekenden is Boston zo'n "Europese" stad, dat moet je gezien hebben. Dus voor dit weekend hadden we een hotel in Boston geboekt. Omdat Boston redelijk dichtbij New York ligt hebben we ervoor gekozen met de trein te gaan. Qua tijd en geld niet veel anders dan vliegen, maar je ziet nog eens wat van de omgeving. De Acela Express (een soort TGV) rijdt in 3,5 uur via de kust van Connecticut en Rhode Island naar Boston. Na een ruim uur (!) suburbs ben je ineens in een hele andere wereld, die New England heet.

Boston is een voor Amerikaanse begrippen hele liberale stad. De staat Massachussets is de enige staat waar homo´s kunnen trouwen. Daarnaast is Boston de stad van honkbalclub Red Sox. Deze staan op een Feyenoord-Ajax achtige manier op gespannen voet met de Yankees, maar dan wel zonder het hooliganisme. In New York kom je regelmatig openlijke Red Sox fans tegen, maar in Boston moet je goed zoeken naar Yankees-petjes.

Vrijdag hebben we eerst een kort wandelingetje gemaakt naar Boston Commons, het oudste publieke park van de VS. Maar de treinreis en het vroege opstaan waren voor Sophie erg vermoeiend, dus na een hapje op een terras zijn we weer snel naar het hotel gegaan.

Tussen de moderne veel-glas wolkenkrabbers, is geschiedenis overal in Boston. Veel bekende namen en gebeurtenissen uit de onafhankelijkheidsoorlog speelden in Boston. Echter Boston Massacre, Tea Party en namen als Paul Revere, Samuel Adams en John Hancock zullen veel Nederlanders niet veel zeggen. De stad heeft een wandelroute door de stad gemaakt die langs alle bekende plaatsen uit deze periode van de geschiedenis gaan: de Freedom Trail. De route wordt aangegeven door een dikke rode lijn op de stoep. Op zaterdag hebben wij gewapend met een boekje deze wandeling van 4 km gemaakt. Halverwege de middag waren we bijna terug bij het beginpunt, toen het enorm begon te regenen. We werden dan ook genoodzaakt om met de T (de metro) weer terug naar het hotel te gaan. Het heeft de rest van de dag geregend en we hebben de middag lekker rustig doorgebracht met het groen-gele boekje.

Zondags zijn we via de zwanenbootjes naar de Bull & Finch pub gelopen. Hier is de tv-serie Cheers opgenomen. Nu verworden tot een commerciele toeristische attractie waar je eerst langs de gift shop wordt geleid. Sophie trekt zich gelukkig niks van al deze poeha aan en drinkt gewoon haar eigen flesjes ongeacht waar dat nou is... `s Middags zijn we via de gezellige wijk Back Bay en het moderne Prudential winkelcentrum weer terug naar de trein gegaan die ons aan het begin van de avond weer in New York afzette.

Kaboom

Nee, dit stukje gaat niet over de mijn Indiase ADHD collega met de bijnaam Kaboom (al zou je daar hele websites over vol kunnen schrijven). Het gaat over de ontploffing in midtown van afgelopen woensdag.

Op de 41ste straat bij Lexington Ave is een (zeg maar) stadsverwarmingsbuis ontploft. Dat is vlakbij het kantoor waar ik werk. Deze ontploffing was wel erg ongelegen op een van de meest drukke knooppunten van metroverkeer (Grand Central) en precies tijdens het spitsuur. Het metroverkeer was ook meteen helemaal ontregeld en dat heeft tot in de volgende dag geduurd.

Omdat ik op dat moment aan het thuiswerken was, heb ik van collega's moeten horen dat er behoorlijke paniek uitbrak op het moment van de explosie en dat mensen begonnen te gillen. De terrorisme-schrik zit er blijkbaar goed ingebakken bij de Amerikanen.

Er is een vrouw zich letterlijk doodgeschrokken door de knal en is overleden aan een hartstilstand. Direct na de explosie is er een vrachtwagen in het gat beland (zie rode truck hiernaast) en de chauffeur ligt nog in kritieke toestand in het ziekenhuis. Verder is het een wonder dat er niet meer slachtoffers zijn.

Enige tijd na de ontploffing was er ophef of er mogelijk asbestdeeltjes vrij waren gekomen bij de ontploffing. Ook de volgende ochtend liepen de verkeersagenten met stofmaskers op, maar zij waren dan ook de enigen. De lucht is uitvoerig getest door de stad en veel gebouweigenaren hebben hun eigen tests laten doen. Er zat geen asbest in de lucht.

Het stoomnetwerk is al erg oud en na de enorme hitte de afgelopen weken had de regenbui van die woensdagochtend de buizen plots afgekoeld. Energiebedrijf ConEd krijgt voor de zoveelste keer de schuld van alles, met name van slecht onderhoud. De mensen die een zaak hebben in de afgezette straten zijn al claims tegen ConEd aan het voorbereiden. Dat zal wel een hogere rekening worden volgende maand!

Donderdagavond was er al niks meer te merken van alle opschudding en ging iedereen weer vrolijk met de metro naar huis.

Bastille Day

Zaterdag 14 juli was natuurlijk de Franse nationale feestdag. Sinds Frankrijk zich als tegenstander van de oorlog in Iraq opstelde, is de Amerikaanse liefde voor Frankrijk wat bekoeld. In de kantine van het congress werden zelfs de French fries tot Freedom fries omgedoopt (in 2006 echter heel stil weer terug). Maar toch wordt elk jaar Bastille Day gevierd in New York.

De viering van Bastille Day vond dit jaar plaats op de zondag erna. Bastille Day betekent echter niet meer dan een braderie waar de stands Frans georienteerd zijn. Crepes, mode voor kids tegen Parijse prijzen, nog meer crepes, Frans toerismeburo, nog meer crepes, importeur van Franse wijnen, ... een beetje tegenvaller dus.

Ook een tegenvaller was de rondrit van verschillende Citroen's 2CV en DS. De website stond vol met foto's van een rij lelijke eendjes, zover het oog reikt. Dus toen wij op het bankje zo'n 10 Citroens tussen alle taxi's door zagen rijden, voelden wij ons lichtelijk bekocht door het Franse impressionisme.

Volgend jaar zomer dan toch maar weer naar het echte Frankrijk?

Daar is nog een plekkie...

Parkeren op Manhattan is geen goedkope bezigheid. Prijzen van $10 (excl 18.375% belasting) per uur zijn heel normaal voor een parkeergarage. Parkeren op straat kost maar $2 dollar per uur, maar daar moet je elke 2 of 3 uur bijstorten. En de verwarrende parkeerregels maakt ook het risico op het wegslepen en boetes erg groot.

Geen wonder dus dat er voor te koop staande parkeerplaatsen wachtrijen bestaan. En de grote vraag drijft ook de prijs enorm op. In Chelsea staan nu 5 parkeerplaatsen te koop voor $225,000 per stuk. Er staan 8 mensen op de wachtlijst voor een plekje. Met de lichte dalende huizenprijzen in de rest van het land, zijn deze parkeerplaatsen nu duurder dan 50% van alle huizen in het hele land (de mediane prijs = $223,700).

Wij blijven gewoon lekker met de metro gaan!

Sophie de mannenversierder,

Vanmorgen moest Sophie voor controle en haar eerste inentingen naar de kinderarts. De arts was tevreden over haar groei en gewicht en natuurlijk het heugelijke nieuws dat ze niet meer naar de cardioloog hoeft want alles is in orde met haar hartje. Dat je niet vrolijk wordt van 3 spuiten in je beentjes is bekend maar gelukkig is er dan nog altijd zoiets als een speen en de fles.

Nadat we bij de arts waren vertrokken moesten we nog even naar de drogist. De drogist zit aan het einde van de straat op de kruising en die was behoorlijk druk met camera's, cateringwagens en kabels. Sophie was inmiddels wakker geworden van al het lawaai en geeft ondanks de 3 prikken haar mooiste glimlach kado aan een man naast mij. Ik vroeg hem of hij wist wat ze aan het filmen zijn en hij vertelde dat het voor de TV serie Rescue Me is. Rescue Me gaat over een brandweerman van de FDNY en dat zijn natuurlijk de 'heroes" van NYC. Op mijn vraag of er nog bekenden in meespelen moest hij wel lachen, hij bleek namelijk de brandweerman te zijn waar het allemaal om draaide. Silly me!

Toen ik de straat was overgestoken kwamen er twee meisjes op me af met de vraag hoe Denis Leary was. Nu had ik dan eindelijk een naam bij het gezicht. Bij thuiskomst heb ik hem maar even gegoogled en eerlijk is eerlijk, hij heeft behoorlijk wat gedaan en nu komt hij me ook wat bekender voor. Voortaan toch maar het fototoestel meenemen want je weet maar nooit wie je tegenkomt.

Verkoeling in het park

Bij ons in de buurt kom je minder balkons tegen dan tuintjes. En zeker nu er weer een hittegolf voorspeld wordt (met temperaturen van 34 graden voor maandag en dinsdag), zoeken de meeste mensen verkoeling in de parken. Met Central Park op slechts 1 blok lopen hebben wij dan ook vandaag daar onze verkoeling gezocht. Handdoeken voor ons en speelkleed voor Sophie mee. Op de Great Lawn is het op dit soort dagen een drukke bedoeling met zonnebaders, mensen die in de schaduw een boekje lezen, frisbeewerpers of een softball-league wedstrijd spelen.

Eilanden-rijk

New York bestaat voornamelijk uit eilanden. Manhattan is een eiland; Brooklyn en Queens zijn het uiteinde van Long Island; Staten Island; het vrijheidsbeeld staat op Liberty Island; immigranten kwamen aan op Ellis Island; hotdog-eetwedstrijd op Coney Island; Randall's Island; City Island.

Maar het eiland waar de eerste Nederlandse kolonisten landden is Noten Eylant, even ten zuidoosten van Manhattan. Bij de overdracht van de Nederlanders aan de Engelsen heeft het eiland de basis gelegd voor wat nu de godsdienstvrijheid (zgn. First Amendment) is. Tijdens de onafhankelijkheidsoorlog (1776) is het eiland tot fort omgetoverd op bevel van George Washington. Kort daarna is het omgedoopt tot Governors Island. Het eiland was een legerpost tot 1966 en een post voor de Coast Guard tot 1996. Vanaf die tijd is het eiland verlaten geweest. Sinds enkele jaren is het een monument en sinds deze zomer is het open voor publiek.

Een bezoekje aan Governors Island is een van de weinige attracties die helemaal gratis zijn. Zelfs de ferry ernaartoe is gratis en daarom erg druk. Eenmaal op het eiland heb je prachtig uitzicht op Manhattan's Financial District, Ellis Island en het vrijheidsbeeld. Rondom het eiland loopt een fiets- en wandelpad en daar werd op deze zonnige zaterdag erg veel gebruik van gemaakt. Verder zijn op het eiland nog enkele officierswoningen te bezoeken en kun je een kijkje nemen in de forten.

Dat het erg druk was, had de veerdienst niet op gerekend. De middelgrote veerpont gaat maar eens per uur terug. Maar gelukkig gaan ook de watertaxi en de waterbus van en naar het eiland, dus die namen de overgebleven passagiers voor hun rekening.

My first fourth



In de babywinkels kun je voor elke feestdag een nieuw pakje kopen. Van hele Leprechaun-kostuums (My First St Paddy's Day), hele hazenpakken (My First Easter), Santa-Claus mutsen met baard (My First Christmas) tot rompertjes (My First elke andere Holiday). Als echte Amerikaanse moest Sophie natuurlijk een My First Fourth of July romper.

Happy Fourth!