Sophie - nummer

Terwijl New York zucht onder de 3 h's (hazy, hot and humid) hebben wij eindelijk de geboorteakte van Sophie ontvangen.

Bij de geboorte in het ziekenhuis wordt je gevraagd een formulier in te vullen met daarop de gegevens van de 'newborn'. De stad verzendt dan na zo'n 3 a 4 weken automatisch de akte. Je hoeft dus niet naar het stadhuis om je kind aan te geven.

Dat de akte van Sophie uiteindelijk ruim 6 weken heeft geduurd, komt doordat de ambtenaar dacht dat wij in het pand op nr. 14 woonden, in plaats van op 114. Pas na 114 keer bellen, kregen we het voor elkaar dat de akte naar het juiste adres werd gestuurd. De Amerikaanse overheid heeft geen versie van de Nederlandse Gemeentelijke basisadministratie en weet dus ook niet waar je woont.

Het logo op Sophie's birth certificate past bij haar dubbele nationaliteit. Het logo verwijst naar de Nederlandse kolonist en de indiaan (Native American). De molen verwijst naar de nederzetting Nieuw Amsterdam. Tussen de wieken van de molen staan meeltonnen en bevers, de eerste handelsgoederen. 1625 is het stichtingsjaar van Nieuw Amsterdam. De adelaar is toegevoegd aan het logo na de Amerikaanse revolutie. De Latijnse tekst (sigillum civitatis novi eboraci) betekent niet meer dan: zegel van de stad New York.

Op het formulier in het ziekenhuis kun je ook aangeven of je een Social Security nummer toegekend wilt krijgen. Het social security nummer is de Amerikaanse versie van het Nederlandse Sofi-nummer. Zonder zo'n nummer kun je tegenwoordig niks, dus die keuze was snel gemaakt. Die was natuurlijk ook naar huisnummer 14 gestuurd, maar dat was makkelijker geregeld. Even langskomen op kantoor en je krijgt een nieuw pasje toegestuurd.

Met al deze gegevens zijn we vanochtend vroeg naar het postkantoor gegaan om een paspoort aan te vragen voor Sophie. De verwerking van de aanvraag duurt gemiddeld 10 tot 12 weken, door nieuwe paspoortregels. Amerikanen moeten nu ook een paspoort hebben als ze naar de Bahama's, Canada of Mexico reizen. Velen zijn nog nooit verder geweest en hebben dus geen paspoort. Zo vlak voor alle zomervakanties staan er bij de paspoortcentra al hele lange rijen. Gelukkig voor ons bestond ook de mogelijkheid tot een versnelde aanvraag. Voor slechts $60 dollar bovenop de $82 wordt je aanvraagduur verkort tot 3 a 4 weken. Zo kunnen we misschien aan het eind van de zomer Sophie ook nog het land van haar 2e nationaliteit laten zien.

Apentrots op de apenrots.

Afgelopen donderdag is de zomer begonnen en dat is al goed te merken. De scholen zijn nu afgelopen en het aantal toeristen neemt toe in de stad. Grote trekpleister bij mooi weer blijft toch altijd nog Central Park.

In Central Park is van alles te beleven waaronder de Central Park Zoo . We waren vorig jaar al eens in de Bronx Zoo geweest dus het werd tijd om de dierentuin in het park te gaan ontdekken.

Met de metro zijn we naar de 59e straat gegaan en door het park naar de dierentuin gelopen. De "dierentuin" is ooit rond 1860 begonnen met 72 witte zwanen en een kleine zwarte beer. In 1864 werd het omgedoopt tot menagerie en 1934 kreeg het uiteindelijk de status van dierentuin. De beer en de zwanen zijn er niet meer maar daarvoor in de plaats wel zeeleeuwen, pinguins, ijsbeer en apen.

Sportief als we zijn, zijn we door het park naar huis gelopen. Bij thuiskomst hadden we de heupen los in de kom hangen en weten weer precies waar alle beenspieren zitten. En Sophie? Die heeft lekker in de kinderwagen liggen slapen en alles aan zich voorbij laten gaan.

Een jaar later...

Vandaag een jaar geleden zaten wij met z'n tweetjes in het vliegtuig van Nederland naar NY. Toch gek dat je op dat soort dagen de behoefte krijgt om terug te blikken naar de voorbije periode. Maar ook een mooi moment om even stil te staan bij de zaken die een jaar geleden heel bijzonder waren, maar nu de normaalste zaak van de wereld zijn, zoals:

- dat je maar 1 woon- en 1 slaapkamer hebt en die nog regelmatig moet delen met insecten;

- dat de keuken net zo groot is als een gemiddelde magnetron, en als de zon erop schijnt je net zo kookt als in een magnetron;

- je de koffie en thee op heel veel verschillende manieren kunt drinken ipv het bekende suiker en melk in de koffie of thee;

- dat je alles thuis bezorgd kan krijgen, van Afghaans eten, boodschappen, luiers, je wasgoed en dat je de bezorgmexicaan maar 1 of 2 dollar hoeft te geven;

- dat de straten voor meer dan de helft gevuld zijn met gele taxi's en zwarte limousines;

- dat toeristen je de weg vragen en dat je ze zonder metrokaart de weg kan wijzen;

- dat je niet meer opkijkt van alle sirenes en al het lawaai;

- dat zoveel verschillende mensen zo makkelijk met elkaar overweg kunnen;

- dat je gewend bent aan de net iets andere smaak van alle producten;

- dat je creditcard net zo makkelijk trekt als de pinpas in Nederland;

- dat iedereen de hele dag praat over gezond leven, maar er vervolgens niks aan doet;

- en dat je alle bekende gebouwen en plekken nu niet meer alleen van plaatjes kent.

Maar gelukkig voor ons wonen hier nog zoveel mensen waar we ons over kunnen verbazen, zijn er nog zoveel mooie plekken om te ontdekken en zijn de dagelijkse routines, hoe normaal ook, nog geen sleur.

Opvallen

"Opvallende" berichten in de media van dit weekend:

1. Opvallende geluiden

Het maakt niet uit waar je in de stad bent, of hoe laat het is, de sirenes van politie, brandweer en ambulances gaan de hele dag door. Sophie heeft tijdens haar wandelingetjes en tijdens de zwangerschap al een hele kakofonie aan sirenes gehoord, dus als een echte New Yorkse stoort ze zich daar niet meer aan. En met haar vele andere New Yorkers. De meesten weten niet eens wat alle verschillende sirenes betekenen. Het blijkt nu dat de politie 5 verschillende sirenes heeft. Het korps geeft de agenten opdracht om ze zoveel mogelijk verschillend door elkaar te gebruiken. En dat niet alle 'cops' even muzikaal zijn, blijkt wel uit de soms erg irritante combinaties.

Omdat sirenes bijna niet meer opvallen, test de politie nu een nieuwe sirene uit: de rumbler. Deze hoor je niet alleen, deze voel je ook door de trillingen die het veroorzaakt. Voor een kort concert van alle bestaande sirenes: de yelp, de wail, de hi-lo of european, de airhorn, de fast, de manual en de nieuwe rumbler. Als dat niet meer opvalt?

2. Opvallende hoogbouw in de Upper West Side

Wij wonen op de 11e verdieping van een 18 hoog voor-oorlogs pand in de UWS. En met deze hoogte valt ons pand niet op in de straat of de buurt. En een pand van deze hoogte is al helemaal geen uitzondering op Manhattan. Bij het lezen van de zondagskrant was ik dan ook verbaasd om een artikel tegen te komen over de zorgen van de wijkbewoners tegen teveel hoogbouw.

Oorzaak van alle kwaad zijn de nieuwe torens van 34 hoog (zie foto). De klachten van de bewoners zijn kortweg dat de gebouwen lelijk zijn (“Now I can’t walk from 100th Street to Broadway because I cannot — I cannot — look at those buildings.”) onpersoonlijk (“Everybody knew everybody else. Business people. Artists. Musicians. People who were well known, people who would never be known. It didn’t matter.”).

Maar de ware aard van de klachten is ook heel New Yorks: de huur. De gebouwen zijn de eerste tekenen dat de betaalbare huurgrens steeds verder noordelijker trekt. Veel kleine ondernemers hebben de zaak al moeten sluiten, omdat ze de alsmaar stijgende huren niet meer kunnen betalen. Deze grens ligt nu aan de westkant bij ongeveer de 96ste straat, maar trekt dus steeds verder op. Aan de oostkant begint ook East Harlem (rond 116de straat) steeds aantrekkelijker te worden en worden panden die anderhalf jaar geleden nog $250.000 kosten nu voor het 5-voudige verkocht. Hoe lang zal het nog duren voordat heel Manhattan een onbetaalbaar elite-eiland is geworden?

Sophie - een maand

Sophie is vandaag precies een maand oud. Mooi moment om weer eens langs te gaan bij de kinderarts om te kijken hoe alles gaat. De kinderarts was erg tevreden: Sophie is ongeveer een kilo aangekomen sinds haar geboorte en is 3 cm gegroeid. Dat ze een kilo aangekomen is, is ook goed aan haar te zien. Ze begint al een tweede en derde kin te krijgen en ook haar armen en benen beginnen steeds meer richels te vertonen. Volgende maand krijgt ze haar eerste inenting.

Verder begint Sophie nu ook te reageren op geluidjes. Ze was sinds haar thuiskomst al dol op muziek, maar nu draait ze met haar ogen en haar hoofd naar de geluiden toe. Als je tegen haar praat, kijkt ze je soms ook aan. Heel af en toe kan er een flauwe glimlach van af.

Papa had vrijdag vrij genomen van het werk en met z'n drietjes zijn we met de metro naar een babywinkel in de wijk Chelsea gegaan. De overgang van het drukkend warme weer naar de iets te ge-airco'de winkel was minder prettig en dat moest de hele winkel horen. Ondanks dat het openbaar vervoer in New York erg goed is, is het voor kinderwagens niet altijd even makkelijk. Op weinig stations zijn liften. Bij de toegangspoortjes wordt je overgelaten aan de nooddeur, die meteen een hels kabaal voortbrengt. Overigens niet iets wat mevrouw wakker maakt.

Zaterdag zijn we wezen winkelen bij Time Warner Center. Rond etenstijd zijn we in een rustige Ierse bar gaan zitten. Papa en mama kregen hun drinken nog netjes in een glas, maar de jongste zuipschuit van de bar, dronk direct uit de fles. Op de terugweg hebben we de bus geprobeerd, maar van de buschauffeur mocht Sophie niet in haar wagen blijven liggen en moest ze op de arm mee.

In een van de kraamkado's die de postbode bracht, zat deze zonnebril. Als een echte New Yorkse ga je natuurlijk met een enorme zonnebril door het leven. Deze foto staat ook op ons Kodak webalbum, waar we geregeld een paar leuke foto's op plaatsen. Mocht je nog geen toegang hebben en dit graag willen, laat even een berichtje achter of stuur ons een e-mailtje.

Weggooi-maatschappij

Sophie houdt van het mobieltje boven haar bed. Ze houdt zoveel van haar muziekje dat na 4 weken de batterijen het al begeven hadden. En wat moet je nu doen met lege batterijen? Het antwoord kwam een dag later ongevraagd met de post.

Hoewel het milieu pas sinds de film van Al Gore wat hoger op de Amerikaanse politieke agenda is komen te staan, doet New York al jaren z'n best om een 'groene' stad te zijn. Zo rijden er steeds meer schone taxi's en Burgemeester Bloomberg heeft in zijn planning voor New York over 25 jaar (PLANYC 2030) veel ruimte voor het milieu. En al sinds 1989 is het verplicht om je afval te scheiden. Zaterdag kwam er een foldertje van de stad met het hoe en waarom van recycling. We zijn verplicht om afval in drieen te scheiden: papier, flessen/blikjes en restafval.

In het foldertje staan enkele getallen over de omvang van de New Yorkse afvalberg.
- Per week wordt er 7.000 ton papier gerecycled. Dat is dezelfde hoeveelheid papier die er jaarlijks in Zwolle aan papier wordt weggegooid.
- Naast het gerecyclede papier wordt er ook nog 300.000 ton papier bij het restafval gedumpt. Dit is anderhalf maal de jaarlijkse huishoudelijke afvalberg van de gemeente Rotterdam.
- Per week verwerkt New York in totaal 72.000 ton afval. Bijna anderhalf keer zo veel als Zwolle in een jaar weggooit.

En de batterijen? Die mogen gewoon samen met alle luiers bij het restafval, omdat er in moderne batterijen geen kwik meer zit!

EN – EE – AAR - DEE

In een poging om Sophie nu al wat wijsheid bij te brengen (naast alle Baby Einstein producten in de wieg) hebben we afgelopen donderdag gezapt tussen twee programma’s: Are you smarter than a 5th grader en de National Spelling Bee.

Are you smarter... is een quiz-programma waarin over het algemeen hoger opgeleide mensen vragen moeten beantwoorden uit hun lagere schooltijd. Veel rijtjes en zinloze feitjes dus, die iedereen al weer lang vergeten is. Een ook de presentator ziet er met zijn foute snor, jaren 80-jasje, spijkerbroek en cowboylaarzen, zuidelijk accent en typische lerarengrapjes uit als een vijfde-klasleraar. Het steeds hoger wordende prijzengeld (oplopend tot 1 miljoen dollar) en de schijnbaar eenvoudige taak (’t is maar een 5e klas lagere schoolvraag!) om dat geld binnen te slepen, maakt de kandidaten twijfelend en zenuwachtig tot zelfs wanhopig, en daarmee perfect voor televisie. De kandidaten worden bijgestaan door echte vijfde-klassers, die niet kunnen begrijpen waarom die volwassenen zo moeilijk moeten doen over dit niveau vragen.

In de reclames zapten wij naar de National Spelling Bee, een iets minder luchtige variant van het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Dit jaar streden in Washington 286 kinderen tot ongeveer 13 jaar om de $35000, een studiebeurs van $5000, een spaarbankboekje van $2500 en een encyclopedie (!). Evan (13) ging met deze prijzen weer naar California terug. Nadat hij ''serrefine'' correct had gespeld en daarmee de overwinning voor de voeten van de enige Canadees wegmaaide, gaf hij toe dat hij spellen eigenlijk niet zo leuk vond. Wiskunde en muziek waren veel leuker dan het dom uit je hoofd leren van woorden. Vader en moeder waren uiteraard wel dolgelukkig.

Sommige woorden die gespeld moesten worden, zullen voor de deelnemers weinig echte betekenis hebben: Duitse leenwoorden (urgrund, abseil, schuhplattler), medische termen (serrefine, aniseikonia) en andere woorden zoals de Poolse dank "Oberek" en de algensoort "cyanophycean". Desondanks vragen de getrainde wonderkinderen allemaal standaard aan de jury: "what's the definition?", "Is this the only pronounciation?","Is it a Latin word?".

Misschien zijn enorm gestresste volwassenen die kindervragen beantwoorden en enorm gedrillde kinderen nog niet de juiste impulsen voor een baby van 3 weken. Voorlopig heeft Sophie nog even genoeg aan haar Bach/Beethoven/Mozart mobile boven haar bedje...

Sophie - week 3

De gezondheidszorg is erg grondig in Sophie's geboorteland. Als er niks aan de hand is, wil men het wel drie keer getest hebben om zeker te weten dat er niks aan de hand is. Zo moest Susanne al naar 2 oogartsen en onder een MRI scan voor iets wat al lang weer over was. Sophie moest drie uitgebreide hartecho's en 2 dagen op de intensive care, terwijl na de eerste echo al duidelijk was dat alles goed was.

Zondag werden we opgebeld door een arts uit het ziekenhuis. Sophie moest nog een keer bloed laten prikken. De eerste bloedtests gaven een negatieve uitslag m.b.t. de lymfeklieren. Dat schijnt heel normaal te zijn, want de eerste test is erg onbetrouwbaar. (waarom voer je hem dan uit?!) Uit test 2 en 3 was naar voren gekomen dat alles prima in orde is, maar de staat New York vereist nu dat Sophie nogmaals wordt getest, maar dan met bloed uit een ader in plaats van uit haar hiel. De dokter verzekerde ons dat hij voor 99,9% zeker wist dat er niks aan de hand was (en dat zeggen ze hier niet als ze niet minstens 110% zeker zijn).

Afgelopen vrijdag heeft Sophie haar eerste ritje met de New Yorkse metro gehad. Susanne had haar eerste post-partum controle. Net als met de ommetjes in de buurt was het schommelen van de metro voldoende om haar in slaap te doen vallen. Het optrekken/afremmen en lawaai van de metro stoorde mevrouw absoluut niet. Alle artsen en zusters die Susanne begeleid hebben tijdens de zwangerschap moesten zich natuurlijk even vergapen aan "cutey" en "sweetey". Met Susanne gaat alles buitengewoon goed en ze geneest sneller dan gemiddeld.

Papa en mama hebben niet opgegeven en ondanks het gekrijs van de vorige keer hebben we opnieuw geprobeerd om Sophie weer in bad te doen. Aanvankelijk was het nog even wennen, maar toen ze eenmaal in het water lag, was alles goed. Ze leek het zelfs leuk te vinden om weer helemaal opgefrist te worden.

Met eten begint er steeds meer een ritme in te komen. Ze komt nu zo om de 4 uur voor haar flesje. Je kunt de klok er nog niet op gelijk zetten, maar het wordt steeds regelmatiger. Dit merken papa en mama ook aan de nachtrust, nu de voedingstijden ongeveer 11 uur 's avonds, 3 uur 's nachts en 7 uur 's ochtends zijn.