Bericht 165

Op 29 maart 2006 zijn we deze website begonnen met het berichtje dat we misschien wel naar New York zouden gaan verhuizen. We zijn nu bijna 23 maanden, 164 berichtjes en zo'n 7,400 bezoeken aan onze website verder.

Het teruginburgeren is al aardig gelukt. Op een andere indeling in de huiskamer na, is ook het huis weer zoals het twee jaar geleden was. Susanne staat te popelen om weer aan het werk te gaan, maar het wachten is nu tot Sophie naar de kinderopvang kan, maar dat kan nog zeker tot augustus duren.

Een hoop familieleden en vrienden hebben we inmiddels weer gesproken of gezien en zij hebben kennis gemaakt met Sophie. Sophie heeft al geen flauw benul meer dat ze ooit op een andere plek gewoond heeft, behalve als ze Amerikaanse sirenes op tv hoort.

Ook voor ons is het gevoelsmatig al weer een tijd geleden dat we met onze koffers in de taxi stapten naar het vliegveld om van Nieuw Amsterdam aan de Hudson terug te keren naar het Manhattan aan de Maas. Maar je gevoel doet je bij elke hobbel in de verhuizing en alles wat daarbij komt kijken weer terugverlangen naar ons appartementje aan de 86ste straat.

Ik kan me ook niet meer goed voor de geest halen wat voor een beeld ik van de stad had toen we daar ruim anderhalf jaar geleden kwamen wonen, waarschijnlijk druk, imposant en onpersoonlijk. Maar dat beeld is nu heel anders.

Zo ervaar ik Nederland als veel drukker. Op een zaterdag bij Ikea werd het mij duidelijk. Nederlanders kunnen niet zo goed omgaan met drukte en daardoor wordt drukte hier altijd chaotisch. In New York is men veel meer gewend aan drukte en houdt men veel meer rekening met elkaar, waardoor het uiteindelijk voor iedereen sneller gaat.

Na een tijdje is het imposante van de grote stad eraf. Je woont er, je werkt er en daarmee is de kous af. Slechts af en toe realiseer je op wat voor een bijzondere plekken je staat. Pas vlak voor vertrek werd alles weer imposant, wetende dat je binnenkort moet gaan missen.

Ook op onpersoonlijk moet ik terugkomen. De meeste New Yorkers staan direct voor je klaar als ze denken dat je hulp nodig hebt. Goed fatsoen is een eerste levensbehoefte, breek een fatsoensregel en je krijgt flink de wind van voren. Ook om een praatje hoef je nooit verlegen te zitten. Diepe gesprekken hoef je niet te verwachten, maar een babbeltje over weer, sport, baby's of de metro die weer te laat is, is gauw gemaakt.

Zeker nu met de voorverkiezingen in volle gang besef ik me wel dat de Amerikaanse cultuur en politiek mij ineens een stuk helderder zijn geworden. Hoe geinformeerd je ook bent in Nederland, je krijgt toch altijd een door de media gekleurd beeld van Amerika.

Hoe open deur het ook klinkt, maar Amerika draait om de American dream: Iedereen die iets wil bereiken, kan dat. Iedereen moet de mogelijkheden krijgen om wat van zijn leven te maken, maar je moet het wel zelf doen. Jij moet inzet en lef tonen. Iedere Amerikaan heeft daar begrip en respect voor en zal je dan ook helpen. Sociale zekerheid is minimaal, want uitkeringen werken luiheid in de hand. De particuliere liefdadigheid is daarentegen vele malen groter dan in Nederland. Iedereen draagt zijn steentje bij of met geld of met tijd.

Een andere peiler van die American Dream is de vrijheid. Vrijheid om te doen en laten wat je wilt. Vrijheid om te kiezen wat jij met je tijd en je geld doet. Geen overheid die je vertelt wat jij moet doen, maar dan ook geen overheid die je opvangt als je valt.

Amerikanen zijn ook heel erg trots op hun land en die American dream. En ook al schelden ze nog zo zeer op de President of de overheid, de trots blijft. Een van de vragen uit de spelshow Power of Ten was: hoeveel procent van de Amerikanen denkt dat Amerika 'the greatest country on earth' is. Het antwoord was rond de 90%. Hoeveel Nederlanders zouden dat over Nederland vinden?

Toch hebben de meeste Amerikanen een heel negatief zelfbeeld. Bij veel kennismakingen kreeg ik te horen dat "jullie Europeanen zullen wel een hekel aan ons hebben om George Bush". Ook vinden Amerikanen zichzelf dom als ze niet weten waar Netherlands precies ligt. Alsof de meeste Europeanen Wisconsin of Ohio op een kaart kunnen aanwijzen.

Ondanks dat ze over dit soort dingen heel eensgezind zijn, is het volk toch heel divers. In de laatste eeuwen zijn er groepen mensen naar de nieuwe wereld getrokken. De grootste toeleverancier van Amerikanen is Duitsland: 15% van de huidige bevolking heeft Duitse voorouders en 10% Ierse. De overige 75% komen uit alle overige windstreken van de wereld. Daarnaast verhuizen ze ook binnen hun eigen land vrij vaak. Er waren bij ons in het pand en bij mij op kantoor weinig geboren en getogen New Yorkers.

Die diversiteit werkt ook door in de hoeveelheid verschillende religies. Er wordt heel open naar (mensen met) andere religies gekeken. Mensen keken me soms verbaasd aan als ik vertelde niet godsdienstig te zijn. Zelfs in het post-11-september Amerika had men meer respect voor een gelovig moslim dan voor iemand zonder geloof.

Maar de Amerikaanse cultuur draait toch wel heel erg om geld en macht. Geld en macht betekenen vrijheid en daarvoor wijkt heel veel. Alles draait om verkoopsucces en soms lijkt alles wel een marketing stunt. De focus op geld en macht hebben de cultuur wel erg vervlakt en die cultuur moet vooral makkelijk te verteren zijn voor een groot publiek (Hollywood, Disney, TV-series).

De anderhalf jaar in New York hebben mijn blik op de wereld, in het bijzonder op Amerika en ook zeker op Nederland stevig doen veranderen. Ik ben heel dankbaar dat ik zowel toeschouwer als acteur ben geweest in het toneelstuk dat het dagelijks leven van New York kan zijn. Ik hoop dat jullie genoten en misschien nog wat geleerd hebben van deze website. Het was voor ons een leuke manier om iedereen op de hoogte te houden van onze verbazingen en ervaringen. Het verhaal is af en daarom is dit berichtje nr 165 de laatste op deze website.

New York is even weer duizenden kilometers ver weg voor ons. Dat zal het de komende jaren ook wel even blijven, op een enkele vakantie na. Maar we sluiten zeker niet uit dat we ooit nog weer een keer terugkeren.

In de geest van John F. Kennedy:

Ich bin ein New Yorker.

Inge, Erica of toch Ada.....?

We zijn inmiddels weer redelijk ingeburgerd en zitten weer in een vertrouwd ritme. Wat daar ook bij hoort is het zwemmen. Terwijl veel Amerikanen raar opkijken als je vertelt dat je kleintje naar zwemles gaat is het hier in Nederland een heel normaal iets. Het was dan ook wel even wennen toen we naar de eerste zwemles gingen en bleek dat de groep uit 12 kindertjes bestond i.p.v. 2 of 3.

De manier van les geven was ook even wennen. Sophie was in NYC de enige die nog wel eens kopje onder ging, hier gaat iedereen kopje onder en niet zomaar. Er komt een heuse "drijfring" aan te pas waar Sophie door de zwemjuf onderwater doorheen wordt getrokken. En weer terug natuurlijk. Voor ons is het ook erg leerzaam want wij kennen alleen de liedjes van Dikkertje Dap, Maneschijn en The Weels on the Bus, op deze manier leren wij ook wat extra liedjes.