2 vriendjes
Sinds afgelopen zaterdag hebben we 2 logees, Alexander en Kai. Sophie heeft dus 2 nieuwe vriendjes, maar ze vindt het toch wel even wennen als nieuwe mensen je vertrouwde omgeving binnendringen.
Afgelopen zondag – de heren stonden nog strak van de jetlag – was de eerste halte van hun reis een echte Harlemse gospelkerk. De dienst in Bethel Gospel Assembly begon om half twaalf en zou duren tot twee uur. Zoveel zitvlees hadden we helaas niet, en daarom mochten we plaats nemen op de tribune.
En dan stap je als blanke niet-kerkganger in een hele vreemde wereld. Op een paar uitzonderingen na is de hele kerk zwart, de dames in prachtige jurken met grote hoeden en de heren in pak. De pastor had een diepe donkere stem en geregeld werden zijn “Hallelujah” en “Praise the Lord” luidkeels door de hele kerk beantwoord. Op het podium zat een band die de gezangen van het dansende kerkkoor met een lekker ritme aanvulde.
Om niet teveel als toerist over te komen, hielden we ons heel rustig. Op de vraag of allen die voor het eerst in deze kerk wilden gaan staan, bleven we dan ook zitten. Maar daar namen de dames achter ons geen genoegen mee en ze moedigden ons aan om te gaan staan. Alle nieuwelingen werden niet alleen door de pastor hartelijk welkom geheten, maar ook veel vaste kerkgangers schudden ons de hand. Niet echt zo low-key als we in gedachten hadden.
Na ruim een uur zijn we door het verder stille Harlem naar (ook niet echt low-key) Times Sq. gegaan voor wat eten en fotomomentjes.
Sinds afgelopen zaterdag hebben we 2 logees, Alexander en Kai. Sophie heeft dus 2 nieuwe vriendjes, maar ze vindt het toch wel even wennen als nieuwe mensen je vertrouwde omgeving binnendringen.
Afgelopen zondag – de heren stonden nog strak van de jetlag – was de eerste halte van hun reis een echte Harlemse gospelkerk. De dienst in Bethel Gospel Assembly begon om half twaalf en zou duren tot twee uur. Zoveel zitvlees hadden we helaas niet, en daarom mochten we plaats nemen op de tribune.
En dan stap je als blanke niet-kerkganger in een hele vreemde wereld. Op een paar uitzonderingen na is de hele kerk zwart, de dames in prachtige jurken met grote hoeden en de heren in pak. De pastor had een diepe donkere stem en geregeld werden zijn “Hallelujah” en “Praise the Lord” luidkeels door de hele kerk beantwoord. Op het podium zat een band die de gezangen van het dansende kerkkoor met een lekker ritme aanvulde.
Om niet teveel als toerist over te komen, hielden we ons heel rustig. Op de vraag of allen die voor het eerst in deze kerk wilden gaan staan, bleven we dan ook zitten. Maar daar namen de dames achter ons geen genoegen mee en ze moedigden ons aan om te gaan staan. Alle nieuwelingen werden niet alleen door de pastor hartelijk welkom geheten, maar ook veel vaste kerkgangers schudden ons de hand. Niet echt zo low-key als we in gedachten hadden.
Na ruim een uur zijn we door het verder stille Harlem naar (ook niet echt low-key) Times Sq. gegaan voor wat eten en fotomomentjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten