Lekker weg in eigen land

Afgelopen week waren we weer even in Nederland. Even geen sneeuw, maar regen. Even geen hamburgers, maar Hema-worst. Even geen Engels spreken, maar Nederlands. Gewoon even lekker weg in eigen land.

De vlucht naar Nederland begon al goed: In de stad New York lag ongeveer 4 cm sneeuw, wat tot verkeersdrukte leidde. In de rest van het noordoosten lag echter veel meer sneeuw, waardoor enkele vliegvelden gesloten waren. Op JFK airport waren ze daar echter niet op voorbereid en waren alle gates bezet of waren de slurven bevroren. Het vliegtuig dat naar Amsterdam zou vliegen kon daarom nergens uitladen en de passagiers uit Amsterdam hebben nog 4 uur in het vliegtuig op de baan gestaan. Ook het vliegklaar maken duurde door alle sneeuw en ijzel een eeuwigheid, met als gevolg dat we met 6 uur vertraging vertrokken voor een vlucht van ruim 6 uur. Uiteindelijk hadden we nog geluk, want in de dagen erna is de vertraging soms opgelopen tot 11 uur.

Eenmaal weer in Nederland merk je hoe snel je went aan sommige dingen:
- geen files omdat je altijd met het OV gaat
- kassieres die je boodschappen inpakken
- prijzen inclusief bediening en belasting
- een normaal looptempo
- geen obers die je om de 5 minuten vragen of alles nog okay is en
- ineens moeten oppassen wat je zegt, omdat de mensen om je heen ook Nederlands verstaan.

Zoals altijd duurt een vakantie veel te kort, maar we hebben ervan genoten om de familie en vrienden weer eens in levende lijve te spreken. Bellen, e-mailen en MSN-en zijn erg makkelijk, maar er gaat niks boven persoonlijk contact.

Zondagmiddag konden op de terugreis weer wennen aan de Amerikaanse terreur-paranoia. Schoenen uit, riem af, detectiepoortjes, niet meer meer dan 2 mensen in het gangpad en een batterij formulieren. Toch lekker om weer thuis te zijn.